Υπάρχει στην Αγγλία μια υπο-τάξη που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Λευκή, ελάχιστα μορφωμένη, χωρίς κανένα μέσο για κοινωνική εξέλιξη, είναι ένα τέλειο παράδειγμα για τα αποτελέσματα του αγγλοσαξωνικού καπιταλισμού και του απάνθρωπου προγράμματός του. Η αγγλική διαστροφή είναι να κάνει αυτό το πληθυσμό περήφανο για τη μιζέρια του και την άγνοιά του. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Έχω περισσότερες ελπίδες για τη νεολαία των banlieues μας.
Jean-Baptiste Clamence; Albert Camus’s ‘The Fall’, 1956.Κάποιος μου είπε σήμερα ότι υπάρχει κάτι περίεργο σ’ αυτή τη χώρα, με την έννοια ότι υπάρχει αυτή η υπο-τάξη που οι περισσότερες χώρες στην Ευρώπη έχουν αποφύγει. Του απάντησα για τα προβλήματα στα banlieuers στο Παρίσι πριν λίγα χρόνια, αλλά η θέση του ήταν σωστή. Σ’ αυτές τις χώρες που βγάζουν την αρρωστημένη εικόνα της εξέλιξης, της υψηλής κουζίνας, της κουλτούρας, των αξιών του πολιτισμού, το τσάι και το διανοουμενισμό και στις δύο, το άσεμνο υπόβαθρό τους εκρήγνυται για να φανερωθεί σε όλους.
Είναι κάτι που θα μπορούσε να ονομαστεί μια κουλτούρα Φριτσλ, από τον αυστριακό που κατάφερε να διατηρήσει μια ευχάριστη όψη στο σπίτι του στα προάστια, να συνομιλεί με τους γείτονές του, να πηγαίνει στη δουλειά, να μεγαλώνει τα παιδιά του, ενώ κατάφερνε να διατηρεί το τρομακτικό μυστικό στο υπόγειό του, την κρυμμένη αιμομικτική οικογένεια. Αυτή είναι η νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας και αντικατοπτρίζεται από τους δημοσιογράφους του BBC που δείχνουν τα μοντέρνα καφέ με τα σπασμένα παράθυρα στο Enfield, μιλώντας μειλίχια και φλυαρώντας ακαταλαβίστικα.
