Ανομία, επίταξη και κανονικότητα

Τις τελευταίες μέρες οι λέξεις ανομία, παρανομία και έννομη δημοκρατία έχουν την τιμητική τους. Η «ανομία» που βασίλευε στους αυτοοργανωμένους κοινωνικούς χώρους μετά τις αστυνομικές επεμβάσεις ευτυχώς εξαλείφτηκε ώστε να επανέλθει η τάξη και η ασφάλεια (!). Η απεργία των οδηγών του μετρό, και από την άλλη το έννομο δημοκρατικό καθεστώς, το οποίο έχει θεσπιστεί από τους λίγους οικονομικά δυνατούς για να εξυπηρετεί πάλι τους ίδιους, που την έκρινε παράνομη. Δυο πρόδηλες περιπτώσεις «ανομίας» και η απάντηση του θεσμισμένου κράτους...

Τι περιμένεις

Ξυπνάς ένα πρωί και ξεκινάς για να πας στη δουλειά. Πας να κόψεις εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς και το μέσο μηνιαίο αντίτιμο που σου ζητάνε αναλογεί με το 1/5 του μισθού σου. Φτάνεις με τα πολλά στη δουλειά και κάποιες θέσεις δίπλα σου είναι κενές. Για την ακρίβεια λείπουν ακόμη και οι ίδιες οι θέσεις καθαυτές. Οι μισθοί επίσης λείπουν και σου ανακοινώνουν πως θα λείπουν για ένα διάστημα. Οι ώρες λείπουν και θα εκλείπουν συνεχώς. Εκεί μόνο εσύ δεν λείπεις, σήμερα.

 Γυρνάς σπίτι και το γραμματοκιβώτιο σου είναι παραγεμισμένο για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό. Οι επιστολές περικλείουν μόνο νούμερα και τις σχετικές εξηγήσεις. Μάλλον σε λάθος παραλήπτη στάλθηκαν ο οποίος τυγχάνει να έχει ακριβώς το ίδιο όνομα με εσένα, καθώς τα ποσά που αναγράφονται δεν ταιριάζουν πουθενά. Βάζεις ειδήσεις να χαλαρώσεις πιστεύοντας πως σίγουρα κάποιο λάθος θα έχει γίνει. Εκεί λυσσαλέες φωνές κατακεραυνώνουν τους απεργούς που κάνουν απεργία, τους μετανάστες που μεταναστεύουν, τους άστεγους καταληψίες που καταλαμβάνουν ερειπωμένα σπίτια, τους φτωχούς που φτωχαίνουν, τους κακόλογους που κακολογούν κοκ. Τα πρόσωπα που συνεχώς τα λένε αυτά, τα γνωρίζεις, τα έχεις δει σε αφίσες, τα έχεις ψηφίσει, ίσως σου έχουν σφίξει το χέρι πριν ή μετά το χειροκρότημα. Είναι εκεί, είναι παντού. Θυμίζουν αυτά που καταλόγιζαν ευθύνες πριν λίγους μήνες σε άλλα που έμοιαζαν με αυτά. Ή μήπως είναι αυτά στα οποία καταλογιζόντουσαν οι ευθύνες; Αυτά ή τα άλλα έφταιγαν τελικά; Σε μπερδεύει η ίδια φάτσα, τα ίδια χαρακτηριστικά. Είναι τα μόνα που δεν αλλάζουν ποτέ.

 Σκέφτεσαι πως εντάξει, όλοι θα πρέπει να τραβάνε το ίδιο λούκι και περνάς από το Κολωνάκι και τα βόρεια προάστια βρίσκοντάς τα φίσκα από κόσμο και χαμόγελα ευδαιμονίας. Λες θα έτυχε, θα παίζει κάποια ειδική μέρα. Γύρω-γύρω μπάτσοι, προφανώς γιορτάζουν κάτι. Φρουροί και εορτάζοντες, πονηροί και ανήσυχοι όπως πάντα. Σκέφτεσαι οι αλήθειες θα λάμψουν, η δικαιοσύνη είναι τυφλή, η δημοκρατία θα νικήσει και άλλα αυτονόητα που έμαθες παπαγαλία στο σχολείο. Περιμένεις την επόμενη μέρα αλλά αυτή δεν έρχεται ποτέ. Κοιτάζεις το ρολόι και δείχνει τάδε ώρα και τόσα λεπτά ακριβώς. Το ξανακοιτάς και μόνο τα δευτερόλεπτα περνάν. Περιμένεις, μόνο τα δευτερόλεπτα περν... Περιμένεις, μόνο τα δευτερόλ... Περιμένεις, μόνο…Περιμένεις…

Αλληλεγγύη στη Villa Amalias

Δεν θα αναφέρουμε τι σημαίνει για μας η Villa Amalias, τόσο συλλογικά όσο και για τον καθένα μας. Θα αφήσουμε για λίγο το κατηγορητήριο και τις προφανείς γελοιότητες που περιλαμβάνει, αν και δεν είναι καθόλου ασήμαντο το γεγονός ότι με αυτό διώκονται οκτώ άτομα! Θα πούμε μόνο λίγα λόγια για τη συγκυρία και ένα επιπλέον νόημα που ανιχνεύουμε σε αυτή την επιθετική κίνηση των θεσμών, προσθέτοντας στο τέλος το κείμενο των συλληφθέντων που παραθέτει εύγλωττα όσα λόγο χώρου παραλείπουμε.

 Η επέμβαση της αστυνομίας στη Villa Amalias και η (προσωρινή) εκκένωσή της δεν σηματοδοτεί αυτόματα το τέλος των καταλήψεων, ούτε καν της συγκεκριμένης. Εντάσσεται όμως στο πλαίσιο της επέκτασης του δόγματος της μηδενικής ανοχής στην εγκληματικότητα από τους μετανάστες, στους γηγενείς «προβληματικούς» και εν δυνάμει υπονομευτές της κοινωνικής ειρήνης. Έχει άλλωστε φανεί ιστορικά ότι τέτοιας βιαιότητας αναδιανομή εισοδήματος προς τα πάνω και τόσο σφοδρή απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων δεν μπορούν να συμβούν χωρίς την πειθώ (και τη μεγέθυνση του έργου)  των κατασταλτικών και των τιμωρητικών θεσμών. Αν όχι λόγω των αντιστάσεων που θα ανακύψουν, τότε, οπωσδήποτε, λόγω της περιστολής των πολιτικών ενσωμάτωσης. Η απόσυρση του κράτους από τον τομέα της πρόνοιας και η άρση της στήριξης στη σταθερή εργασία οδηγούν στον αποκλεισμό εκατοντάδων χιλιάδων από την «αγορά» εργασίας και στην αποστέρηση πόρων διαβίωσης. Το στοίχημα πλέον είναι η πειθάρχηση αυτού του εν δυνάμει επικίνδυνου πληθυσμού με τρόπο τέτοιο που να μην προκαλεί το περίφημο «περί δικαίου αίσθημα». Το θέμα είναι τα αποτελέσματα της ταξικής διαστρωμάτωσης, που προσχηματικά θεωρούνταν απόδειξη αδυναμιών προς βελτίωση των πολιτικών ενσωμάτωσης, να επιρρίπτονται στους ώμους των φτωχότερων ως δείγμα της απροθυμίας τους να προσαρμοσθούν στον ελαστικοποιημένο νέο κόσμο ή/και, με τον απαραίτητο κυνισμό που ταιριάζει περισσότερο στην ελληνική περίπτωση, ως φυσικό παράγωγο της σκληρότητας της ζωής. “Shit happens!” που λένε και οι Βρετανοί.

Δουλειά την Κυριακή

Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε επίσημα η πρόταση του αρμόδιου υπουργείου για λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων έως 250m2 και τις Κυριακές, σε εθελοντική βάση, η σχετική διαβούλευση μοιάζει να διεξάγεται χωρίς εμάς. Προς το παρόν οι βασικές αντιθέσεις προκύπτουν από το εσωτερικό του στρατοπέδου των αφεντικών, όπου «μικροί» και «μεγάλοι» ερίζουν για την υπεράσπιση των ιδιαίτερων συμφερόντων τους. Σε αυτή την κουβέντα δεν έχουμε μέχρι στιγμής λόγο αλλά έχουμε παρουσία μέσω των αναφορών των εργοδοτών μας. Πιο συγκεκριμένα όσοι τάσσονται κατά της ρύθμισης μαζί με το αυξημένο κόστος λειτουργίας σε περίοδο ύφεσης αναφέρονται και στον περιορισμό της προσωπικής ζωής των υπαλλήλων τους (και της δικής τους δευτερευόντως), ενώ όσοι τάσσονται υπέρ υποστηρίζουν (μεταξύ άλλων ηλιθιοτήτων) πως η επέκταση του ωραρίου λειτουργίας μπορεί να επιφέρει περισσότερα έσοδα, ενώ η συνεπαγόμενη επέκταση του χρόνου εργασίας ίσως δημιουργήσει νέες θέσεις.  

Διαδήλωση ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων