Φύλλο 32

...δυστυχώς άργησε πολύ...

ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Στις 10/4 εκδικάζεται η αγωγή που υπέβαλε ο συνάδελφος Ν.Π. εναντίον της εταιρίας Ώθηση. Ο συνάδελφος απολύθηκε μετά από 8 μέρες εργασίας στην εν λόγω εταιρία γιατί διεκδίκησε αξιοπρεπείς συνθήκες, καταγγέλλοντας στην επιθεώρηση εργασίας την χρήση συμβάσεων τύπου (υπάλληλου γραφείου) άσχετου με την εργασία που συνδέεται μόνο με όρους παραγωγικότητας. Συγκεκριμένα, η εργοδοσία της εταιρίας Ώθηση απέλυσε τον συνάδελφο περίπου 10 μέρες μετά την πρόσληψή του, γιατί είχε ‘μηδενική παραγωγή’, δηλαδή δεν είχε κάνει καταχώρηση συμβολαίου Wind, για 2 μέρες! Αυτό αποτέλεσε την αφορμή για την απόλυση του συναδέλφου, ως συνέχεια της αφόρητης πίεσης προς τους εργαζόμενους για συνεχή ‘παραγωγή’ συμβολαίων τηλεφωνίας. Ο Ν.Π. δεν υπέκυψε στο κυρίαρχο καθεστώς του εξαναγκασμού με κάθε τρόπο για αύξηση των πωλήσεων ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι παραγωγικότητας, που δεν περιγράφονται σε καμία σύμβαση για πωλήσεις σε τηλεφωνικά κέντρα. Το γεγονός αυτό είναι ένα από τα πολλά που έχουν να κάνουν με την αυθαιρεσία των αφεντικών και ιδιαίτερα αυτών που παρέχουν τηλεφωνικά κέντρα. Οι εργαζόμενοι των τηλεφωνικών κέντρων (εξυπηρέτηση πελατών, τηλε-πωλήσεις, εισπράξεις κ.α.) ήταν από τους πρώτους κλάδους που αντιμετώπισαν τις νέες εργασιακές συνθήκες όπου τα μνημονιακά μέτρα νομιμοποίησαν την αυθαιρεσία των αφεντικών με σκοπό την περαιτέρω αύξηση των κερδών τους. Αποτελούν τα σύγχρονα κάτεργα-γαλέρες που επιδιώκουν την δημιουργία (κακοπληρωμένων ή απλήρωτων) εργαζομένων -μηχανών.

«ΓΙΑ ΕΛΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ… ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΝΕΣ;»

  Δεν είναι τυχαίο που κάθε αφεντικό, ελάχιστα πριν ανακοινώσει την απόλυση ή μειώσεις μισθών αναφέρεται στη μείωση των κερδών της εταιρείας λέγοντας «ελάτε στη θέση μου…». Με απλά λόγια θεωρεί πως αν ήμασταν στη θέση του θα κάναμε ακριβώς ότι κάνει. Οι κοινωνιολόγοι ονομάζουν αυτή την αλλαγή θέσης «εναλλαγή προοπτικής» και την πεποίθηση πως κάποιος άλλος θα έκανε το ίδιο αν βρισκόταν στη θέση μας «αμοιβαία προοπτική». Αυτή η διαδικασία εναλλαγής και αμοιβαίας προοπτικής είναι πολύ σημαντική για την συνοχή μιας μικρής ή μεγάλης ομάδας, καθώς αυξάνει τις πιθανότητες κατανόησης και ενισχύει την αίσθηση ότι υπάρχουν πραγματικοί δεσμοί μεταξύ των συμμετεχόντων ή των συναποτελούντων. Όταν λοιπόν μας είναι ευκολότερο να υιοθετήσουμε την οπτική των αφεντικών από το να μπούμε στη θέση των μεταναστών, των ανέργων, των απλήρωτων και κακοπληρωμένων εργατών κάθε κλάδου, κάτι δεν πάει καλά. Δυστυχώς οι εργοδότες έχουν διαβάσει τα σημάδια και καταλαβαίνουν πως τα ταξικά μας αντανακλαστικά δεν είναι αυτά που θα έπρεπε. Προσπαθώντας να βρεθούμε στη θέση των αφεντικών μας, έχουμε ήδη χάσει. Σε ένα περιβάλλον όπου η εργασία οργανώνεται για να εξυπηρετεί το κέρδος και ειδικά όταν (με δική μας ευθύνη) τα «διευθυντικά δικαιώματα» απενοχοποιούνται, μέσω αυτής της στρεβλής αμοιβαίας προοπτικής με τα αφεντικά μας, εμείς απλά περισσεύουμε και δεν μπορεί να γίνει κάτι. Κι όμως μπορούμε και να τους διαολοστείλουμε, αν όχι με ακραιφνώς ταξικό κατευόδιο, τουλάχιστον γιατί μας δουλεύουν. Μπορούμε τουλάχιστον να αναρωτηθούμε που πήγαν τα λεφτά.

Κατώτατος μισθός

Μετά τις δηλώσεις του γενικού γραμματέα του υπουργείου εργασίας κ. Μέργου περί ακόμα υψηλού και μη ανταγωνιστικού κατώτατου μισθού ήρθε η ώρα να μιλήσουν και ορισμένοι εκ των αρμοδίων. Πριν δύο εβδομάδες περίπου δημοσιεύτηκε σε κυριακάτικη εφημερίδα ένα απόσπασμα από τη συνάντηση του υπουργού ανάπτυξης κ. Χατζηδάκη με διευθύνοντες συμβούλους πολυεθνικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται σε ελληνικό έδαφος, οι οποίοι αναφέρθηκαν στις ευεργετικές συνέπειες που θα είχε η μείωση του κατώτατου ημερομισθίου. Πιο συγκεκριμένα ο κ. Γεώργιος  Σπηλιόπουλος, διευθύνων σύμβουλος της Barilla Hellas φέρεται να είπε: «Σε μια χώρα που η ανεργία στους νέους έχει φτάσει σε απίστευτα επίπεδα δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί να υπάρχει η δέσμευση του κατώτατου ημερομισθίου. Δώστε μας την ευκαιρία να προσλαμβάνουμε νέους με λιγότερα χρήματα που θα εργάζονται λιγότερες ώρες και λιγότερες μέρες κάθε εβδομάδα». Στη συνέχεια της συζήτησης τα μεγαλοστελέχη των πολυεθνικών υποστήριξαν πως «είναι μια ιδέα που θα πρέπει να σκεφτείτε για να μειωθεί άμεσα το ποσοστό της ανεργίας και μάλιστα στους νέους. Ειδικά τώρα που ακούμε συχνά «μια δουλειά θέλω, ό,τι να ‘ναι και όσο να ‘ναι».