Κατώτατος μισθός

Μετά τις δηλώσεις του γενικού γραμματέα του υπουργείου εργασίας κ. Μέργου περί ακόμα υψηλού και μη ανταγωνιστικού κατώτατου μισθού ήρθε η ώρα να μιλήσουν και ορισμένοι εκ των αρμοδίων. Πριν δύο εβδομάδες περίπου δημοσιεύτηκε σε κυριακάτικη εφημερίδα ένα απόσπασμα από τη συνάντηση του υπουργού ανάπτυξης κ. Χατζηδάκη με διευθύνοντες συμβούλους πολυεθνικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται σε ελληνικό έδαφος, οι οποίοι αναφέρθηκαν στις ευεργετικές συνέπειες που θα είχε η μείωση του κατώτατου ημερομισθίου. Πιο συγκεκριμένα ο κ. Γεώργιος  Σπηλιόπουλος, διευθύνων σύμβουλος της Barilla Hellas φέρεται να είπε: «Σε μια χώρα που η ανεργία στους νέους έχει φτάσει σε απίστευτα επίπεδα δεν αντιλαμβανόμαστε γιατί να υπάρχει η δέσμευση του κατώτατου ημερομισθίου. Δώστε μας την ευκαιρία να προσλαμβάνουμε νέους με λιγότερα χρήματα που θα εργάζονται λιγότερες ώρες και λιγότερες μέρες κάθε εβδομάδα». Στη συνέχεια της συζήτησης τα μεγαλοστελέχη των πολυεθνικών υποστήριξαν πως «είναι μια ιδέα που θα πρέπει να σκεφτείτε για να μειωθεί άμεσα το ποσοστό της ανεργίας και μάλιστα στους νέους. Ειδικά τώρα που ακούμε συχνά «μια δουλειά θέλω, ό,τι να ‘ναι και όσο να ‘ναι».

σκόρπιες σκέψεις μετά την απεργία

Οι μηχανισμοί παραγωγής του κυρίαρχου νοήματος (πολιτικοί, μέσα ενημέρωσης και ειδικοί συνεργάτες τους) από την «επίσημη» έναρξη της κρίσης και μετά επιρρίπτουν μετά μανίας τις ευθύνες για τα μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης στους ξένους δανειστές-δυνάστες. Ξεχωρίζουμε δύο από τους λόγους που κατά την άποψη μας στηρίζουν αυτή την επιλογή: α) μεταφέροντας την αιτία του κακού ολοκληρωτικά εκτός συνόρων (Ε.Ε. -  Ε.Κ.Τ. – Δ.Ν.Τ.) δυσκολεύουν την ανάπτυξη συσπειρωμένης αντίδρασης λόγω δημιουργίας συνθηκών τεχνητής έλλειψης «ορατού εχθρού». β) Μένουν στο απυρόβλητο τα εγχώρια αφεντικά (με το ανάθεμα να πέφτει ελέω και αριστεράς στην κυβέρνηση εντολοδόχο των δανειστών) αν και τα εφαρμοζόμενα προγράμματα αποτελούσαν χρόνιο αίτημα του ΣΕΒ και εφαρμόζονται άμεσα από το σινάφι τους, κυρίως μάλιστα από τις μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Ο συνδυασμός αυτών των παραγόντων συμβάλει σημαντικά στην καλλιέργεια ενός αισθήματος ανημποριάς και αδυναμίας να ελεγχθούν σημαντικές πτυχές της ζωής που επηρεάζουν την ποιότητα της. Μεταξύ των αποτελεσμάτων είναι η παραίτηση, η υποταγή στο άγχος και η περιχαράκωση στην αναζήτηση ατομικών λύσεων.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΥ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ «ΩΘΗΣΗ»

 φωτογραφία από το site της εταιρείας

Ευτυχισμένοι εργαζόμενοι χειροκροτούν το αφεντικό που τους βάζει στόχους παραγωγικότητας και δεν τους πληρώνει τις υπερωρίες. 

Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι που αντιστέκονται.

Την Τετάρτη 12/12/2012 σωματεία, εργατικές συλλογικότητες και μεμονωμένοι εργαζόμενοι και άνεργοι συμμετείχαν στο μοίρασμα  κειμένων που έγινε στα γραφεία της  εργολαβικής «ΩΘΗΣΗΣ» εν όψει της εργατικής διαφοράς που θα γινόταν στην επιθεώρηση εργασίας Δάφνης την Παρασκευή 14/12/12. Έγιναν ενημερώσεις και συζητήσεις με τους συναδέλφους μας σχετικά με το εργασιακό καθεστώς του εκβιασμού των καταναγκαστικών πωλήσεων και των απλήρωτων υπερωριών που έχει επιβληθεί στα τηλεφωνικά κέντρα.

Ανομία, επίταξη και κανονικότητα

Τις τελευταίες μέρες οι λέξεις ανομία, παρανομία και έννομη δημοκρατία έχουν την τιμητική τους. Η «ανομία» που βασίλευε στους αυτοοργανωμένους κοινωνικούς χώρους μετά τις αστυνομικές επεμβάσεις ευτυχώς εξαλείφτηκε ώστε να επανέλθει η τάξη και η ασφάλεια (!). Η απεργία των οδηγών του μετρό, και από την άλλη το έννομο δημοκρατικό καθεστώς, το οποίο έχει θεσπιστεί από τους λίγους οικονομικά δυνατούς για να εξυπηρετεί πάλι τους ίδιους, που την έκρινε παράνομη. Δυο πρόδηλες περιπτώσεις «ανομίας» και η απάντηση του θεσμισμένου κράτους...

Τι περιμένεις

Ξυπνάς ένα πρωί και ξεκινάς για να πας στη δουλειά. Πας να κόψεις εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς και το μέσο μηνιαίο αντίτιμο που σου ζητάνε αναλογεί με το 1/5 του μισθού σου. Φτάνεις με τα πολλά στη δουλειά και κάποιες θέσεις δίπλα σου είναι κενές. Για την ακρίβεια λείπουν ακόμη και οι ίδιες οι θέσεις καθαυτές. Οι μισθοί επίσης λείπουν και σου ανακοινώνουν πως θα λείπουν για ένα διάστημα. Οι ώρες λείπουν και θα εκλείπουν συνεχώς. Εκεί μόνο εσύ δεν λείπεις, σήμερα.

 Γυρνάς σπίτι και το γραμματοκιβώτιο σου είναι παραγεμισμένο για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό. Οι επιστολές περικλείουν μόνο νούμερα και τις σχετικές εξηγήσεις. Μάλλον σε λάθος παραλήπτη στάλθηκαν ο οποίος τυγχάνει να έχει ακριβώς το ίδιο όνομα με εσένα, καθώς τα ποσά που αναγράφονται δεν ταιριάζουν πουθενά. Βάζεις ειδήσεις να χαλαρώσεις πιστεύοντας πως σίγουρα κάποιο λάθος θα έχει γίνει. Εκεί λυσσαλέες φωνές κατακεραυνώνουν τους απεργούς που κάνουν απεργία, τους μετανάστες που μεταναστεύουν, τους άστεγους καταληψίες που καταλαμβάνουν ερειπωμένα σπίτια, τους φτωχούς που φτωχαίνουν, τους κακόλογους που κακολογούν κοκ. Τα πρόσωπα που συνεχώς τα λένε αυτά, τα γνωρίζεις, τα έχεις δει σε αφίσες, τα έχεις ψηφίσει, ίσως σου έχουν σφίξει το χέρι πριν ή μετά το χειροκρότημα. Είναι εκεί, είναι παντού. Θυμίζουν αυτά που καταλόγιζαν ευθύνες πριν λίγους μήνες σε άλλα που έμοιαζαν με αυτά. Ή μήπως είναι αυτά στα οποία καταλογιζόντουσαν οι ευθύνες; Αυτά ή τα άλλα έφταιγαν τελικά; Σε μπερδεύει η ίδια φάτσα, τα ίδια χαρακτηριστικά. Είναι τα μόνα που δεν αλλάζουν ποτέ.

 Σκέφτεσαι πως εντάξει, όλοι θα πρέπει να τραβάνε το ίδιο λούκι και περνάς από το Κολωνάκι και τα βόρεια προάστια βρίσκοντάς τα φίσκα από κόσμο και χαμόγελα ευδαιμονίας. Λες θα έτυχε, θα παίζει κάποια ειδική μέρα. Γύρω-γύρω μπάτσοι, προφανώς γιορτάζουν κάτι. Φρουροί και εορτάζοντες, πονηροί και ανήσυχοι όπως πάντα. Σκέφτεσαι οι αλήθειες θα λάμψουν, η δικαιοσύνη είναι τυφλή, η δημοκρατία θα νικήσει και άλλα αυτονόητα που έμαθες παπαγαλία στο σχολείο. Περιμένεις την επόμενη μέρα αλλά αυτή δεν έρχεται ποτέ. Κοιτάζεις το ρολόι και δείχνει τάδε ώρα και τόσα λεπτά ακριβώς. Το ξανακοιτάς και μόνο τα δευτερόλεπτα περνάν. Περιμένεις, μόνο τα δευτερόλεπτα περν... Περιμένεις, μόνο τα δευτερόλ... Περιμένεις, μόνο…Περιμένεις…