ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Η απεργία της 26^ης Σεπτεμβρίου, η πρώτη μετά από μακρά σιωπή, ήταν αναμενόμενο να λειτουργήσει ως διαγνωστικό κριτήριο για τις προσδοκίες της τάξης μας, για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται και αξιολογεί τα ερεθίσματα, για τις αντιλήψεις που κυοφορούνται στο εσωτερικό της και τις συμπεριφορές που εκβάλλουν κοινωνικά. Τελικά όμως φαίνεται ότι αντί να θέσει ερωτήματα στο κυριαρχικό στρατόπεδο αυξάνοντας την εντροπία του, τα μετέστρεψε στον εαυτό της, εγκλωβισμένη σε μια διογκούμενη απορία.   Αυτό τουλάχιστον καταλάβαμε εμείς από τη συμμετοχή μας στην απεργιακή συγκέντρωση και πορεία προς το Υπουργείο Οικονομικών. Μετά από δύο μνημόνια, ισάριθμους προσαρμοστικούς νόμους και με μια νέα δέσμη μέτρων στον ορίζοντα, περίπου 80.000 εργαζόμενοι και άνεργοι περιφέραμε στους δρόμους ένα ερώτημα: «και τώρα, τι;». Σε αυτό το ερώτημα πιστεύουμε ότι αντανακλάται τόσο η απουσία χιλιάδων ακόμα κακοπληρωμένων και απλήρωτων εργαζομένων και ανέργων, όσο και η  κάπως άνευρη παρουσία των πορευόμενων. Η αλήθεια είναι ότι οι αποσπασματικές 24ωρες απεργίες των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ δεν συμβάλουν στη διαμόρφωση αγωνιστικής διάθεσης. Αντίθετα λειαίνουν το έδαφος για την απογοήτευση (έστω και ασυνείδητα), προσιδιάζοντας  περισσότερο σε μια επίκληση για αυτόματη νεκρανάσταση του κοινωνικού κράτους.

"Γάλα στους αμμοβολιστές"

ΓΑΛΑ ΣΤΟΥΣ ΑΜΜΟΒΟΛΙΣΤΕΣ, 

ΣΚΑΤΑ ΣΤ’ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Από ανεξάρτητο blog στο διαδίκτυο (http://iltrovator.blogspot.gr/2012/09/blog-post_13.html), αλιεύσαμε το παρακάτω κείμενο το οποίο και αναπαράγουμε εδώ. Αυτό που μας κέντρισε το ενδιαφέρον δεν είναι απλά η περιγραφή που κάνει για την θέση των μεταναστών στην παραγωγική διαδικασία ούτε η μειοψηφική προσπάθεια, όπως περιγράφεται, κάποιων ντόπιων εργατών να σταθούν αλληλέγγυοι με τον «πάτο» του εργατικού δυναμικού. Αυτά, περίπου ίδια και απαράλλαχτα συμβαίνουν και σήμερα. Σήμερα που ο φασισμός βρήκε την ευκαιρία να σηκώσει κεφάλι εκμεταλλευόμενος την έλλειψη των κοινωνικών αντανακλαστικών αυτού του κοινωνικού κομματιού που ονομάζουμε εργατική τάξη.

Όλα αυτά είναι πολύ επίκαιρα... Αυτό όμως που περισσότερο από όλα αναδεικνύεται είναι η απόλυτη υποτίμηση συγκεκριμένων μορφών εργασίας τις οποίες η ευημερούσα ντόπια κοινωνία δεν τις αναλάμβανε και έτσι προσέφευγε στην εισαγωγή ξένων ζωών, την ίδια ώρα που τα ντόπια αφεντικά εκμεταλλεύονταν την απόλυτη εξαθλίωσή τους προκειμένου να μην τηρήσει καμιά αρχή ασφάλειας και υγιεινής που να προστατεύουν τους υποτιμημένους εργάτες. Και βέβαια το απόλυτο πρόσχημα δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την κερδοφορία της εκάστοτε εταιρείας και την διασφάλιση των υπολοίπων θέσεων εργασίας...

Σήμερα που η υποτίμηση της εργασίας εν γένει έχει προχωρήσει καλύπτοντας όλα τα στρώματα της ντόπιας εργατικής τάξης, η εικόνα των αμμοβολιστών της παρακάτω μαρτυρίας μοιάζει, μέσα στην ακρότητά της, με εικόνα από το συλλογικό μας μέλλον. Η απόλυτη εξαθλίωση είναι αυτό που επιφυλάσσουν για όλους μας και το πρόσχημα γι’ αυτή συνδέεται με τους δείκτες του εργατικού κόστους, την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και την επιβίωση των επιχειρήσεων. Έτσι καταλήξαμε όλοι νούμερα σε μια εξίσωση που δεν βγαίνει και γι αυτό κάποιοι παράγοντές της πρέπει απλά να απαλειφτούν. Οι πρώτοι από αυτούς ήταν οι μετανάστες εργάτες και ακολουθούν οι υπόλοιποι.

Αυτοί μας είχαν δείξει τα δόντια τους από νωρίς. Απλά εμείς νομίζαμε πως μας χαμογελούν. Καιρός να αποδείξουμε πως δεν μας έχουν ξεδοντιάσει και να ακονίσουμε και τα δικά μας δόντια...

Πριν από λίγες ώρες  με φώναξε μια διαχειρίστρια πολυκατοικίας γιατί χάλασε η κλειδαριά της εξώπορτας τους.

«Κάποιος την χάλασε» μου είπε  αόριστα γιατί με ξέρει .

«Σίγουρα Πακιστανός» της είπα .

Χαμήλωσε τα μάτια.

Ντρέπεται ….μας ακούει και η κόρη της.

«Την κλειδαριά δεν την χάλασε κανείς  κυρία Τάντα… την έχετε τριάντα χρόνια ….ήταν η ώρα της»  συνεχίζω.

Φτιάχνω την κλειδαριά και θυμάμαι τους Πακιστανούς όταν δούλευα ηλεκτροσυγκολλητής στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά.

Ήταν οι πρώτοι που είχαν έρθει στην Ελλάδα.

ΚΑΛΗ ΤΑΞΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ...

Η «σχολική περίοδος» του Σεπτεμβρίου ήταν για χρόνια το στήριγμα των αφεντικών του κλάδου, τουλάχιστον των καταστημάτων λιανικής και των εκδοτικών επιχειρήσεων που σχετίζονται με την παραγωγή και διακίνηση εκπαιδευτικού υλικού. Καθόλου παράξενο λοιπόν το γεγονός ότι η ίδια περίοδος αποτελεί εφιάλτη για τους εργαζόμενους στο χώρο του «εκπαιδευτικού» και ξενόγλωσσου διδακτικού βιβλίου και των βιβλιοπωλείων, ανεξαρτήτως μεγέθους και περιοχής. Είναι άλλωστε η περίοδος που συναντιέται η δυστροπία των πελατών με την εισπρακτική λαχτάρα των αφεντικών. Σε απλή μετάφραση τα ωράρια εργασίας διευρύνονται και οι υπερωρίες είναι δεδομένες, όχι όμως και απαραίτητα αντίστοιχα πληρωμένες και σίγουρα όχι δηλωμένες, τουλάχιστον όχι στα συνοικιακά βιβλιοπωλεία. Η ένταση της εργασίας φυσικά ανεβαίνει κατακόρυφα για τους πωλητές των εκδοτικών οίκων από πιο πριν, σε όλα τα επίπεδα και τμήματα. Από τις αποθήκες και τις διανομές ως τις παραλαβές και την εξυπηρέτηση πελατών, όλοι τρέχουμε. 

Μία (ακόμα) ανάγνωση της τελευταίας κατασταλτικής επίθεσης

Από τη μέρα της επίσημης έναρξης της επιχείρησης «Ξένιος Ζευς», που αφορά τον εντοπισμό, τη σύλληψη και τη μεταφορά μεταναστών χωρίς άδεια παραμονής σε κέντρα κράτησης με σκοπό την απέλαση, τα μέσα ενημέρωσης μας «ενημερώνουν» καθημερινά για την εξέλιξή της. Εν μέσω εικόνων μαζικών προσαγωγών οι επιτελείς διαμηνύουν πως η επιχείρηση θα είναι διαρκής και μάλιστα θα επεκταθεί στις πόλεις της επαρχίας. Ένας διαρκής πόλεμος, παρακλάδι ενός ευρύτερου που διεξάγεται ανά την υφήλιο και μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: Ενώ γκρεμίζονται τα όποια προσχώματα στην ελεύθερη μετακίνηση κεφαλαίων και εμπορικών προϊόντων, χτίζονται στιβαρά τείχη για να αποτρέπουν τη μετανάστευση της εργασίας από την καμένη γη που αφήνει πίσω της η καπιταλιστική λεηλασία. Οι στόχοι της επιχείρησης, όπως τους έθεσε ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης (αυτή είναι η δουλειά του) κ. Δένδιας είναι σαφείς: Οι μετανάστες που θα απελαθούν θα μεταφέρουν στις χώρες προέλευσης το μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί ευτυχή προορισμό, ενώ και οι Έλληνες πολίτες θα εμπεδώσουν την εικόνα της ευνομούμενης χώρας που δεν είναι «ξέφραγο αμπέλι». Είναι όμως μόνο αυτοί οι στόχοι;

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΓΗΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΜΑΝΩΛΑΔΑ ΗΛΕΙΑΣ

Τον Απρίλιο του 2008 οι μετανάστες εργάτες γης στη Νέα Μανωλάδα Ηλείας κατέβηκαν σε απεργία. Με αυτήτους την κίνηση ξύπνησαν τους εφιάλτες κάθε λογής μικρού και μεγάλου αφεντικού. Με αποτέλεσμα να τιμωρηθούν για αυτό. Την ώρα της συγκέντρωσης οι ντόπιοι ιδιοκτήτες οργάνωσαν αντί-συγκέντρωση και οπλισμένοι με ξύλα και καραμπίνες επιτέθηκαν στους συγκεντρωμένους εργάτες και ξυλοκοπούσαν όποιον έβρισκαν. Τελικός απολογισμός τουλάχιστον τέσσερις εργάτες στο νοσοκομείο.

    Τον Μάιο του 2012 οι μετανάστες εργάτες γης στη Μανωλάδα Ηλείας σήκωσαν και πάλι κεφάλι. Μόνο που αυτή τη φορά ήταν προετοιμασμένοι και απάντησαν στη βία που αντιμετωπίζουν