ο βιβλιοφρικάριος

Μοτοπορεία αλληλεγγύης στις 18/2

2012-02-15T20:29:00.001+02:00

ΕΛΤΑ

2012-02-15T20:27:00.000+02:00

.

2012-02-10T01:28:00.006+02:00

ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. ή αλλιώς “he who fucks nuns will later join the church”

2012-02-07T19:47:00.001+02:00

Με μια λιτή και σπαραξικάρδια ανακοίνωση η παραπάνω εκδοτική εταιρεία ανακοίνωσε μέσω της εφημερίδας Ριζοσπάστης (28/01/12) πως κατέθεσε αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99. Φυσικά το ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως, όπως αναγράφει η ανακοίνωση και γνωρίζουμε όλοι οι «σχετικοί», η εταιρεία «ανήκει» στην εργατική τάξη – αυτονόητο αφού κύριος μέτοχος είναι το ΚΚΕ – για το συμφέρον της οποίας εκδίδει από το 1978 την εφημερίδα του Κόμματος και του Λαού (εξυπακούεται). Για τον ίδιο λόγο, για τα εργατικά συμφέροντα δηλαδή, το κόμμα διαθέτει δικό του βιβλιοπωλείο (Σύγχρονη Εποχή) και ραδιοτηλεοπτικό σταθμό (90.2 αριστερά στα FM). Φήμες που θέλουν το κόμμα να μοιράζει κρατικό οξυγόνο τρεις μήνες το χρόνο στα μέλη του μόνο, δεν είναι απλά ανακριβείς αλλά και παράγωγα αστικής αντιδραστικής διανόησης. Αν σας φαίνεται οξύμωρη η εμπορική δραστηριότητα αναλογιστείτε λίγο τα έξοδα επιμόρφωσης της εργατικής τάξης.

Οι Αγγλοσάξονες έχουν δύο παροιμίες που θα μπορούσαν να περιγράψουν τις κομματικές επιχειρήσεις.

Η πρώτη είναι : όταν κοιτάς την Κόλαση, σε κοιτάει και αυτή και η δεύτερη αυτή που αναφέρουμε και στον τίτλο: «όποιος πηδάει καλόγριες στο τέλος ενώνεται με την Εκκλησία – γίνεται Χριστιανός». Αλλά τι να μας πουν και αυτοί, που ψήφισαν δύο φορές τη Θάτσερ; Αρκεί άραγε το να λειτουργείς αναζητώντας το εμπορικό κέρδος για να θεωρείσαι καπιταλιστής; Η εταιρεία, αναφέρει το δημοσίευμα, αναγκάστηκε λόγω των εξόδων (επιμόρφωσης της εργατικής τάξης μην ξεχνιόμαστε) να αυξήσει την εκδοτική δραστηριότητά της προς «τρίτους». Μεταξύ αυτών των τρίτων ήταν δεξιά και χριστιανικά υπερσυντηρητικά έντυπα, περιοδικά lifestyle καθώς και πορνοπεριοδικά. Δηλαδή θα ήταν προτιμότερο να μείνει η εργατική τάξη χωρίς το θεωρητικό της εργαλείο (Ριζοσπάστης, Κομμουνιστική Επιθεώρηση) και η νεολαία χωρίς επιχειρήματα (Οδηγητής) για να μη θιχτούν οι φεμινίστριες και (κρυφοαστοί) υπερεπαναστάτες;

Οι παροικούντες την (επαναστατική) Ιερουσαλήμ γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι δραστηριότητες της Τυποεκδοτικής έχουν λοιδορηθεί από τους εχθρούς του Κόμματος (και άρα του λαού και της επανάστασης). Όπως και οι (τρόπων τινά) εμπορικές δραστηριότητες του Κόμματος γενικότερα. Σίγουρα υπάρχουν καθυστερήσεις πληρωμών στη Σύγχρονη Εποχή και απολύσεις στον ραδιοτηλεοπτικό σταθμό. Έχει αναφερθεί μάλιστα απόλυση εργαζομένης του σταθμού επειδή συμμετείχε σε γενική απεργία (μα είναι δυνατόν να απεργείς σε επιχείρηση της εργατικής τάξης;). Και στις καλύτερες οικογένειες πέφτει και κάνα χαστούκι, είναι όμως οι καραδοκούντες αντικομμουνιστές που μεγεθύνουν και μεγαλοποιούν τις καταστάσεις. Γνωρίζουμε επίσης ότι πολλοί εργαζόμενοι στην Τυποεκδοτική είναι ανασφάλιστοι (!!!). Αυτό όμως είναι αποτέλεσμα του σταχανοβίτικου εθελοντισμού και της επαναστατικής θέρμης τους.

Αυτά τα ξέρουμε και δεν μασάμε αστικό κουτόχορτο και αντικομμουνιστικό δηλητήριο! Μας μπερδεύει μόνο λίγο που σε φύλλο του Ριζοσπάστη το Νοέμβριο του 2010 η επιτροπή εμπορίου – υπηρεσιών του ΠΑΜΕ, δηλαδή το ΚΚΕ, επιτέθηκε στην εταιρεία super market Atlantic για τον ίδιο λόγο – αίτηση υπαγωγής της στο άρθρο 99. Τότε λοιπόν το Κόμμα – ΠΑΜΕ μας ενημέρωναν πως η ένταξη της επιχείρησης στο άρθρο99 σημαίνει ότι: «Βγαίνει κερδισμένη η εργοδοσία, γιατί ξεμπερδεύει μια και καλή από όσους χρωστάει, προμηθευτές και εργαζόμενους, (δηλαδή οι εργαζόμενοι θεωρούνται και αυτοί προμηθευτές), κατοχυρώνοντας τον εργοδότη για να προχωρήσει σε στάση πληρωμών προς όλους.
Για τους εργαζόμενους σημαίνει ότι χάνουν τα πάντα, δεδουλευμένα, αποζημιώσεις, ασφαλιστικές εισφορές, δικαίωμα εγγραφής στο Ταμείο ανεργίας, με παράλληλους εκβιασμούς από την εργοδοσία για να αποχωρήσουν, παίρνοντας μισή αποζημίωση ή και με επιβολή εκ περιτροπής εργασίας, ή μερικής απασχόλησης και όλα αυτά για να σωθούν τα κέρδη της εταιρείας. Το δικαστήριο ορίζει μεσολαβητή, ο οποίος εντός δύο μηνών υποβάλει σχέδιο συνδιαλλαγής με τους πιστωτές, τότε μόνο η επιχείρηση μπαίνει σε καθεστώς 2ετούς προστασίας από οιαδήποτε δίωξη ή άλλη αξίωση ακόμα και από την πλευρά των εργαζομένων.
Η εργοδοσία έχει ουσιαστικά το ελεύθερο να εκβιάζει τους εργαζόμενους με το δίλημμα ή με στηρίζετε (χωρίς να πληρώνεστε φυσικά) ή χάνετε τη δουλειά σας, ενώ παράλληλα ετοιμάζει και το επόμενο βήμα που θα είναι να απαλλαγεί από μερικούς εργαζόμενους ή όλους».

Βέβαια τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά και η εταιρεία Τυποεκδοτική (δηλαδή το Κόμμα) αναφέρει στην ανακοίνωσή του πως πρώτο μέλημα είναι η ικανοποίηση των εργαζομένων. Κάτι που ο χαρακτήρας του κειμένου μας δείχνει ότι πιστεύουμε ολόψυχα. Άλλωστε αν είναι μόνο η πολιτική ταυτότητα του κυρίου μετόχου της εταιρίας η αιτία του «πολέμου λάσπης» που δέχεται, τότε και μόνο αυτή η ταυτότητα αρκεί για να καθαγιάσει και να αναβαπτίσει ένα στρατηγικό όπλο των εργοδοτών (άρθρο 99) σε «έσχατη άμυνα». Φυσικά αυτό αρκεί και για την σιωπή του κομματικού συνδικαλιστικού φορέα (ΠΑΜΕ). Άλλωστε για τους απλούς εργάτες – μέλη το «πίστευε και μη ερεύνα» είναι μια θετική συμβολή του χριστιανισμού στην επαναστατική διαδικασία.

Και όλα αυτά θα ήταν πολύ διασκεδαστικά αν το συγκεκριμένο Κόμμα με τους μηχανισμούς του δεν προσπαθούσε τόσο σκληρά για την κηδεμόνευση και την ποδηγέτηση των εργατικών αγώνων.

“But I believe in this

And it’s been tested by research

He who fucks nuns will later join the church”

Death or Glory – The Clash.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΟΡΟΪΔΙΑ. ΑΜΕΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΕΣ

2012-02-01T20:32:00.000+02:00

Τέλος Δεκεμβρίου 2008, δύο άντρες επιτίθενται σε μία γυναίκα, της ρίχνουν βιτριόλι και την αναγκάζουν να το καταπιεί. Το θύμα της επίθεσης έγινε γνωστό και «σύμβολο» ενός πολύμορφου αγώνα που κράτησε αρκετούς μήνες. Οι δράστες παραμένουν άγνωστοι, χαρακτηριστικό παράδειγμα της συνεργασίας κατασταλτικών μηχανισμών, «ανεξάρτητης» δικαιοσύνης και αφεντικών. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, η γυναίκα που τρία χρόνια μετά εξακολουθεί να υφίσταται χειρουργικές επεμβάσεις, βίωσε τι σημαίνει ταξικός πόλεμος. Ο διαρκής και ανυποχώρητος αγώνας της ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, όχι μόνο της ίδιας αλλά όλων των καθαριστριών-καθαριστών, απέδειξε για άλλη μια φορά πως με τα αφεντικά βρισκόμασταν, βρισκόμαστε και θα βρισκόμαστε σε εχθρικά και διαρκώς αντιμαχόμενα στρατόπεδα.

Τρία χρόνια μετά μπορεί η εκμετάλλευση που υφίστανται οι καθαρίστριες να μην αποτελεί πλέον «μυστικό», παρόλα αυτά οι συνθήκες όχι μόνο δεν έχουν βελτιωθεί αλλά αντιθέτως έχουν χειροτερεύσει ακόμα περισσότερο.

Τα παραδείγματα εργοδοτικής τρομοκρατίας, αυθαιρεσίας και καταστρατήγησης κεκτημένων είναι πάρα πολλά. Το Μετρό, όπως και οι περισσότερες ΔΕΚΟ, αποτελεί βασικό χρηματοδότη εταιριών που αναλαμβάνουν εργολαβίες. Επομένως δεν αποτελεί έκπληξη ο μεγάλος αριθμός καθαριστριών – καθαριστών που απασχολούνται στους σταθμούς και στα αμαξοστάσια. Όπως δεν αποτελούν έκπληξη και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται. Στο Μετρό λοιπόν, όπου η διοίκηση προβάλει την καθαριότητα του μέσου, η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ, η εταιρία που έχει αναλάβει την καθαριότητα στους σταθμούς, οφείλει στις καθαρίστριες γύρω στους τρεις μισθούς, μια κατάσταση που συντηρείται τουλάχιστον από το καλοκαίρι και μετά. Προκειμένου να περιορίσει το κόστος μισθοδοσίας έχει απολύσει κόσμο και μάλιστα κατά προτίμηση όσες-όσους είχαν πολλά χρόνια προϋπηρεσία ή δυσανασχέτησαν με τους όρους εργασίας που θέλουν να επιβάλουν σε όλους τους εργαζόμενους. Αδιαφορώντας για την καταπόνηση των εργαζομένων αλλά και για την καθαριότητα που τόσο πολύ διαφημίζουν, κάθε εργαζόμενη αναγκάζεται να καθαρίζει στις περισσότερες περιπτώσεις δύο σταθμούς ανά βάρδια.

Όλα αυτά προφανώς και είναι συνηθισμένα στο βρώμικο κόσμο των εταιριών «καθαρισμού». Δεν μπορούμε όμως να συνεχίσουμε να τα αγνοούμε, δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις καθαρίστριες ως αόρατες ή ως υφιστάμενές μας. Πρέπει να τις στηρίξουμε στις διεκδικήσεις τους και όχι να λειτουργούμε ως ρουφιάνοι της διοίκησης. Σε αυτό το πνεύμα, κινείται το έντυπο αξιολόγησης καθαρισμού που καλούνται να συμπληρώσουν οι υπεύθυνοι σταθμών, αναλαμβάνοντας στην ουσία το ρόλο αντιπροσώπου της εταιρείας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς συνεργάζονται τα αφεντικά είναι η περίπτωση όπου τον Οκτώβρη του 2011 η διοίκηση του ΜΕΤΡΟ είχε ζητήσει από τους υπεύθυνους σταθμών να αναφέρουν όσες/όσους καθαρίστριες/καθαριστές αντιδρώντας στην μη καταβολή του μισθού τους από την ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ προχωρούσαν σε λευκή απεργία. Δεν είμαστε προϊστάμενοι τους για να τους δίνουμε εντολές. Είμαστε συνάδελφοι, δουλεύουμε στους ίδιους χώρους και έχουμε τον ίδιο εχθρό είτε είναι το αφεντικό της ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ, ο πρόεδρος της ΣΤΑΣΥ ή ο υπουργός υποδομών.

Αυτό που μας απασχολεί είναι να πληρωθούν άμεσα τα οφειλόμενα στις καθαρίστριες. Δεν μπορεί να συνεχιστεί η καθυστέρηση καταβολής των δεδουλευμένων. Οι υποχρεώσεις της ΣΤΑΣΥ (ΜΕΤΡΟ – ΗΣΑΠ – ΤΡΑΜ) είναι συγκεκριμένες και μία από αυτές είναι να ελέγχει αν οι εργολάβοι συμμορφώνονται με την εργατική νομοθεσία (έστω και αυτή την κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους). Έχει αποδειχθεί στο παρελθόν, με χαρακτηριστική αλλά όχι μοναδική την περίπτωση της ΟΙΚΟΜΕΤ στον ΗΣΑΠ, ότι οργανισμοί όπως οι συγκοινωνίες, τα νοσοκομεία κλπ αδιαφορούν πλήρως για τις συνθήκες εργασίας των καθαριστριών και λοιπών εργαζομένων σε εργολάβους. Άσχετα με το ποιόν έχουμε αφεντικό, τα προβλήματα και οι ανάγκες μας είναι κοινές. Να ξεπεράσουμε τους τεχνητούς διαχωρισμούς και να αγωνιστούμε όλοι και όλες μαζί.

ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

«ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ»

http://taxikometopo.wordpress.com/

taxikometopo@gmail.com

Φάγε, πίε και ευφραίνου…

2012-01-25T21:48:00.000+02:00

Έφτασε στα χέρια μας το παρακάτω κείμενο, άλλο ένα δείγμα εργοδοτικής αυθαιρεσίας και ματαιοδοξίας

Φάγε, πίε και ευφραίνου…
Οι εργαζόμενοι του υποκαταστήματος των εκδόσεων Ίνδικτος Θεσσαλονίκης, προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας, λόγω μη καταβολής 6 και πλέον μισθών. Η ταλαιπωρία-αργοπορία πληρωμών ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2009, αλλά τους τελευταίους 5 μήνες ο εκδότης των εκδόσεων Μανώλης Βελιτζανίδης, φαίνεται ότι θεώρησε την εργασία τους εθελοντική, καθώς όχι μόνο δεν κατέβαλε τους μισθούς τους, αλλά σε δίκαιο αίτημά τους για πληρωμή απαντούσε να μην τον απασχολούν με προβλήματά τους. Παράλληλα, προχώρησε σε πολυτελείς εκδόσεις 3 βιβλίων σε τυπογραφείο της Γερμανίας, που σύμφωνα με τον ίδιο, του στοίχισε πολύ παραπάνω από τους μισθούς που χρωστούσε στους εργαζομένους της εταιρίας του. Η ματαιοδοξία του μάλιστα φαίνεται γλαφυρότατα σε blog που διατηρεί, όπου κομπάζοντας για το «εκδοτικό του επίτευγμα» (με την τεχνογνωσία των πανάκριβων τυπογραφείων της Γερμανίας), οι αφελείς που τον πλαισιώνουν τον χαρακτηρίζουν ως Θεό και μέγα ηγεμόνα. Οποία μωρία… «Ψυχή μου, αναπαύου, φάγε, πίε και ευφραίνου». Καημένε άφρων εκδότη της Ινδίκτου.

Κείμενο της επιτροπής γυναικών εργαζομένων στην 3Ε Εκτυπωτική

2012-01-11T22:08:00.000+02:00

Συνάδελφοι συναδέλφισσες

Οι εργαζόμενες γυναίκες και οι γυναίκες των εργαζομένων της 3Ε εκτυπωτικής, καταγγέλλουμε σ’ όλους τους εργαζόμενους της περιοχής και σε όλη την εργατική τάξη την τυχοδιωκτική ενέργεια του, εργοδότη Αναστάσιου Γιαννακόπουλου, να πετάξει τους εργαζόμενους στο δρόμο με τις οικογένειες μας σε άθλια πλέον κατάσταση, αφού μας έχει απλήρωτους 5 έως 6 μήνες.

Ο συγκεκριμένος εργοδότης όταν είδε ότι οι εργάτες του δεν αντέχουν να δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται και οργανώθηκαν για να διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα τους, προχώρησε αρχικά σε 7 εκφοβιστικές απολύσεις. Αντί να φοβηθούμε, απαντήσαμε μαζί με το κλαδικό σωματείο μας σε 6-ωρη καθολική στάση διεκδικώντας την ακύρωση των απολύσεων και τα δεδουλευμένα. Με τη σειρά του ο εργοδότης έκλεισε το εργοστάσιο, διέκοψε την παροχή ρεύματος και εξαφανίστηκε διαδίδοντας ότι στο εργοστάσιο υπάρχει κατάληψη και ότι φταίμε εμείς για την κατάντια της επιχείρησης.

Προηγούμενα φρόντισε να διώξει “δουλειές ώστε να καλύψει τους δικούς του συναδέλφους – εργοδότες. Βέβαια μέσα στο εργοστάσιο έχουν μείνει πάνω από 10 τίτλοι σχολικών βιβλίων, που περιμένουν ακόμα να τυπωθούν για να φθάσουν στα χέρια των παιδιών μας. Επιπλέον όταν μαζί με το σωματείο μας διεκδικήσαμε από τον οργανισμό σχολικών βιβλίων τα περίπου 600.000 € που χρωστούσε το κράτος στην επιχείρηση από τα περσινά βιβλία, μάθαμε ότι ο Γιαννακόπουλος έχει εκχωρήσει το ποσό αυτό στους εμπόρους χάρτου.

Έτσι φαίνεται και πάλι η πρόθεση του εργοδότη να είναι εντάξει με το σινάφι του, ενώ τα χρέη του απέναντι μας ούτε που τα λογαριάζει. Το δε κράτος που θα έπρεπε να είχε στείλει τα βιβλία από το Σεπτέμβρη, δείχνει την γραφειοκρατία του στη διεκδίκηση των βιβλίων. Αντίθετα για την εργοδοσία το ίδιο το κράτος φροντίζει να ακυρώνει το αυτόφωρο για την μη καταβολή του δώρου, παραγγέλνοντας τις ανάλογες δικαστικές αποφάσεις.

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες.

Η ασυδοσία της εργοδοσίας γενικεύεται. Από όλες τις άκρες της χώρας ακούγονται απειλές του είδους «ή να απολυθούμε ή να δεχτούμε μείωση μισθού και απώλεια δικαιωμάτων». Το σχέδιο τους είναι ένα. Να ξεπεράσουν την κρίση τους πάνω στις πλάτες μας. Κι όταν η μπόρα περάσει, να είμαστε με μισθούς πείνας, διαλυμένοι, ανοργάνωτοι.

Η διορισμένη από τις τράπεζες και την Ευρωπαϊκή ένωση κυβέρνηση, φροντίζει να καλύπτει τους εργοδότες και τις τράπεζες. Τους χαρίζει χρέη, τους καλύπτει στην ασυδοσία τους απέναντι μας. Ενωμένοι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ ψηφίζουν ολημερίς κι ολονυχτίς νόμους υπέρ των απολύσεων, των ατομικών συμβάσεων, νόμους που μεταφέρουν τα χρέη τους σε μας και τα παιδιά μας, νόμους με τους οποίους πουλάν τη χώρα και μαζί της εμάς σαν δούλους.

Συνάδελφοι συναδέλφισσες

Δεν πρέπει να περιμένουμε άλλο. Σας το λέμε εμείς οι εργαζόμενοι στην 3Ε εκτυπωτική που περιμέναμε περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτε άλλο από τους εργοδότες και την κυβέρνηση τους. Όσο τους αφήνουμε να μας χρωστάνε, να μας εκβιάζουν με απολύσεις, για να δεχτούμε εργασιακές σχέσεις εξαθλίωσης, τόσο ξεθαρρεύουν. Αντίθετα όσο πιο γρήγορα απαντάμε, τόσο θα δυναμώνουμε την άμυνα μας. Δεν πρέπει να αφήσουμε στην τύχη των εργοδοτών την δικιά μας τύχη.

Τον δρόμο δείχνουν οι συνάδελφοι στην Χαλυβουργία, που αντέστρεψαν την απειλή και στρίμωξαν την εργοδοσία στον τοίχο. Οι συνάδελφοι στο ALTER που κρατάνε ενωμένοι την αντίσταση τους. Σ’ αυτούς μπαίνουμε και εμείς που εδώ και μέρες περιφρουρούμε το εργοστάσιο, περιφρουρούμε τα δικαιώματα μας, μέχρι την νίκη.

Ζητάμε την συμπαράσταση σας

Κάτω τα χέρια από τα δικαιώματα μας

Μας χρωστούν δεν τους χρωστάμε.

Είμαστε ενωμένοι μέχρι να πληρώσουν τα δεδουλευμένα, τα χρέη τους, την κρίση τους.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ 3Ε ΕΚΤΥΠΩΤΙΚΗ

ΟΤΑΝ Ο ΟΑΕΔ ΔΕΝ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΝΕΡΓΟ ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

2012-01-03T21:07:00.000+02:00

“Ο Οργανισμός Απασχολήσεως Εργατικού Δυναμικού (Ο.Α.Ε.Δ.) είναι το κύριο όργανο εφαρμογής της Κυβερνητικής Πολιτικής για την απασχόληση, ώστε να εξασφαλιστούν οι αναγκαίες προϋποθέσεις ταχείας προσαρμογής της προσφοράς εργασίας προς τις απαιτήσεις της ζήτησης, σε αρμονία με το εκάστοτε Πρόγραμμα Οικονομικής Ανάπτυξης της Χώρας και τις συναφείς κατευθύνσεις και οδηγίες του Υπουργού Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας.”   από το site του ΟΑΕΔ.

Μια παράγραφος που τα λέει όλα.

Κάποιοι από εμάς βρεθήκαμε στην δυσάρεστη θέση να διαπιστώσουμε την σκληρή γραμμή του ΟΑΕΔ σε σχέση με την επιδότηση των ανέργων.

Ο νόμος αναφέρει ότι προσμετρούνται τα ένσημα του τελευταίου 14μηνου χωρίς να υπολογίζονται οι τελευταίοι δύο μήνες. Έτσι λοιπόν όποιος καταφέρνει και έχει 125-149 ένσημα επιδοτείται για 5 μήνες, 150-179 για 6 μήνες, 180-219 για 8μήνες… Το πρόβλημα εντοπίζεται στην αυστηρή εφαρμογή του τρόπου καταμέτρησης ενσήμων των αιτούντων για επίδομα ανεργίας. Πρακτικά και με απλά μαθηματικά όποιοι από εμάς εργαστήκαμε με σύμβαση 8μηνου έχουμε 200 ένσημα, αφού ως γνωστό ο μήνας δίνει 25 ένσημα. Αφαιρώντας τους δύο τελευταίους μήνες θα έπρεπε με 150 ένσημα να επιδοτούμαστε για 6μήνες. Εάν και εφόσον δεν βρεθούμε στην «άτυχη» θέση, που ο συνδυασμός μέρας πρόσληψης και απόλυσης να «εξαφανίσει» ένα ένσημο, τότε μπορούμε να διεκδικήσουμε οριακά επιδότηση ταμείου ανεργίας 6 μηνών.
Ως συμβασιούχοι 8μήνου αναγκαζόμαστε να γίνουμε κυνηγοί ενσήμων, αφού η απώλεια έστω και ενός σημαίνει αυτόματη απώλεια και ενός μήνα επιδότησης ανεργίας. Χάνουμε έτσι το δικαίωμα στην απουσία από την εργασία, την άδεια ασθενείας, την απεργία. Από την μεριά του ο ΟΑΕΔ εφαρμόζοντας πιστά και άδικα τον νόμο (και με την χρήση ενός μαθηματικού τύπου για τους μήνες που δεν είναι ολοκληρωμένοι αφού σχεδόν ποτέ δεν προσλαμβανόμαστε την 1η και δεν απολυόμαστε την 30η του μήνα) προς όφελος των κρατικών ταμειακών αποθεμάτων καταφέρνει και μας κόβει αυτόν τον μήνα.
Η καταμέτρηση ενσήμων και η χρήση αυτού του μαθηματικού τύπου δεν είναι κάτι νέο. Το νέο είναι, η ανελαστική εφαρμογή του νόμου, κάτι που δεν είχαμε διαπιστώσει ποτέ στο παρελθόν.
Το νέο είναι, η προσπάθεια μείωσης παροχών στους δικαιούχους ακόμα και όταν η αδικία είναι κατάφωρη και ολοφάνερη. Το νέο είναι, ότι αντί να υπάρξει ενίσχυση των αδύναμων ομάδων που επιδοτούνται από τον οργανισμό, (ανεργία, μακροχρόνια ανεργία, οικογενειακό, εποχιακό…), έχει ξεκινήσει εξονυχιστικός έλεγχος στα δικαιολογητικά που απαιτούνται. Ενώ αποκρύπτεται το δικαίωμα της 12μηνης επιδότησης του ανέργου ακόμα και αυτού που έχει απασχοληθεί εποχιακά, εφόσον έχει συμπληρώσει 4.050 ένσημα (περισσότερες πληροφορίες http://www.sefk.gr/selides/epidomaanergias.htm)
Προφανώς την εξήγηση για όλα αυτά θα την βρούμε στην πρώτη παράγραφο.
Οι προσπάθειες όμως του κράτους για συρρίκνωση του πενιχρού ταμείου ανεργίας ,επιβάλλει άμεση απάντηση από την πλευρά μας.
Τα χρήματα που κόβουν (με διάφορα προσχήματα, τρόπους και δικαιολογίες με μαθηματικούς τύπους) από τα επιδόματα ανεργίας, είναι χρήματα που τα έχουμε δουλέψει και δεν ανήκουν σε κανέναν υπάλληλο, μανατζερά και διευθυντή του ΟΑΕΔ.
Αν δούμε το μικρό ποσό του επιδόματος που δίνουν, καθώς και το ποσοστό των ''δικαιούχων'' ανέργων που το εισπράττουν, αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της κλοπής που συντελείται απέναντι στους μισθωτούς και άμισθους σκλάβους.
Η εξαθλίωση που γεννά η απαίτηση τους για περισσότερη εκμετάλλευση ,κάνει την αντεπίθεση αναγκαία συνθήκη πλέον για την ύπαρξή μας σαν εργαζόμενους και άνεργους.
Για το εκάστοτε πρόγραμμα «οικονομικής ανάπτυξης της χώρας» πρέπει να πληρώσουν οι κάθε λογής επιχειρηματίες που αποσπούν εργασία-κέρδος από εμάς και το θεσμικό τους στήριγμα το κράτος.
Έτσι κι αλλιώς λεφτά υπάρχουν !!!
Αφεντικά και κράτος να βρουν τα χρήματα για άμεση αύξηση του επιδόματος ανεργίας και χορήγησης του σε όλους τους ανέργους χωρίς προϋποθέσεις

Πρωτοβουλία Συμβασιούχων ΕΛ.ΤΑ    (http://simbasioyxoielta.blogspot.com)
Δικτύωση Εργατικών Συλλογικοτήτων

ποια τέχνη; ο πολιτισμός τους ζέχνει!

2011-12-26T12:43:00.000+02:00

Το βιβλιοπωλείο Ιανός εκτός από την έκδοση και πώληση βιβλίων στην οποία δραστηριοποιείται, πρωτοστατεί και στην προβολή και προώθηση του «πολιτισμού». Η διάδοση του πολιτισμού, όπως ο Ιανός μόνο τον ξέρει, επιτυγχάνεται μέσω των πολυδιαφημιζόμενων και φωταγωγημένων εκδηλώσεών του στις οποίες «σημαντικά» πρόσωπα της επικαιρότητας και του πνεύματος καταθέτουν τη σκέψη τους (και πουλάνε τα βιβλία τους για να μην ξεχνιόμαστε). Είναι δε τέτοια η πολιτισμική προσφορά των εκδηλώσεων που προωθούνται ακόμα από τον ραδιοφωνικό σταθμό «στο κόκκινο».

Έχοντας αναλάβει αυτό το «μοναδικό» έργο ως αλυσίδα πολιτισμού δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε σε κάποιους από τους κρίκους αυτής της σκουριασμένης αλυσίδας.

Η τελευταία εκδήλωση αφορά τον δημοσιογράφο Π. Τσίμα, ο οποίος επηρεασμένος από το κλίμα των καιρών της κρίσης και εξ’ αιτίας του σουξέ αυτής, αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο και να συνδυάσει, το τερπνόν μετά του ωφελίμου αφού το θέμα είναι πλέον ζήτημα για τον καθένα και μια καινούργια δεξαμενή αναγνωστών – καταναλωτών έχει δημιουργηθεί.

Αποποιούμενος των ευθυνών του και σαν να μην έχει παίξει τον παραμικρό ρόλο σε αυτήν την θεατρική παράνοια, ο δημοσιογράφος από το βήμα του Ιανού αλλά και με τις ευλογίες του, καταθέτει «το οδοιπορικό ενός αδαούς ρεπόρτερ στον γαλαξία της κρίσης» (όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτό του).

Λίγους κρίκους πιο πριν βρίσκεται άλλη μία εκδήλωση - παρουσίαση βιβλίου του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου κατά την οποία έγινε και παρέμβαση από κάποιες και κάποιους ενάντια στις μάτσο συμπεριφορές και τον σεξισμό. Ο ίδιος έθεσε πολλά ζητήματα για την τέχνη στο κοινό αλλά κανένα στον εαυτό του και στους ομοίους του όταν τον περασμένο Ιούλιο χτύπησε, έβρισε μια κοπέλα και προκάλεσε υλικές ζημιές στο διαμέρισμα της που έτυχε να βρίσκεται ακριβώς πάνω από το θέατρό του.

Αντιλαμβανόμενοι τα παραπάνω, βιώνοντας την πραγματικότητα ως πεδίο μάχης και έχοντας ξεκάθαρα επιλέξει στρατόπεδο μαχόμενοι τους ορατούς εχθρούς, είναι προφανές ότι υπάρχουν και άλλου είδους «αόρατοι» εχθροί, συστεγασμένοι όλοι στο ίδιο «μαγαζί». Τα πραγματικά χαρακτηριστικά αυτής της ομάδας ανθρώπων-στην προκειμένη των δημοσιογράφων και καλλιτεχνών- πολλές φορές δεν είναι εμφανή, εφόσον οτιδήποτε γι αυτούς είναι επιτέλεση ρόλων. Ασπάζονται την κουλτούρα της «αριστερής μπάντας» ή οτιδήποτε λίγο πιο πέρα από την «κακιά δεξιά» θεωρώντας πως αυτό από μόνο του αποτελεί επανάσταση.

Με την ασπίδα του πρότερου «έντιμου βίου» του ο ένας (αφού υπήρξε αρθρογράφος σε ένα άλλο «πολιτικό μαγαζί») παίρνει καθημερινά τη θέση του, σαν καλό αριστερό δεκανίκι του συστήματος, στα καθημερινά παράθυρα της μπόχας και του φασισμού δίπλα σε Τρέμη, Πρετεντέρη και Καψή. Όχι δεν το κάνει για τα λεφτά και ας λοιδορούν κάποιοι πως «το πάθος για το χρήμα σε κάνει Παύλο Τσίμα»!!!

Με την ασπίδα της τέχνης ο έτερος, να δίνει συνεντεύξεις δεξιά και αριστερά δηλώνοντας την κοινωνική του ευαισθησία ή να προτάσσει την «αγάπη» του για το γυναικείο φύλο, προφανώς καλυπτόμενος πίσω από την «τραγική» του καλλιτεχνική ταυτότητα και το δημόσιο προσωπείο του, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τη βία για την επίλυση απλών καθημερινών διενέξεων -πάντοτε βέβαια εκτός σκηνής και κάμερας. Θα προσπερνούσαμε ως γελοία την αντίφαση του μάτσο – μπουκαδόρου που βρίθει ευαισθησίας και τρυφερότητας πάνω στη σκηνή αν δεν μας εξόργιζε τόσο...

Τέτοια υποκείμενα ντύνονται το προσωπείο τους, συναντώνται σε χώρους εναλλακτικούς και πλέκουν ο ένας για τον άλλον το εγκώμιο της ματαιοδοξίας τους, παρουσιάζοντας - προωθώντας τα τελευταία τους έργα - προϊόντα στο κοινό. Παρεμπιπτόντως επιστρατεύονται και άλλα μέσα όπως το ραδιόφωνο, μοιράζοντας προσκλήσεις, για να αποκτήσει πρόσβαση μέχρι και ο πιο απλός άνθρωπος ο οποίος δεν τυγχάνει κάποιου ιδιαίτερου «προσόντος», δημιουργώντας την εντύπωση ότι όποιος το θελήσει, μπορεί να παρευρίσκεται σε αυτές τις μαζώξεις και να αγοράζει λίγο από το περίσσιο ήθος τους.

Φύλλο 28

2011-12-14T18:21:00.000+02:00

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΚΟΜΩΣΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

2011-11-26T14:15:00.000+02:00

Το χιτσκοκικό θρίλερ με τις διαφωνίες γύρω από τη στελέχωση της κυβέρνησης εθνικής συνεννόησης ( ή όπως αλλιώς θέλετε να την πείτε) τελικά μετατράπηκε σε παρωδία κονκλαβίου. Habemus Papam και προχωράμε, με ολίγη από θεσμική εκτροπή επενδυμένη με μπόλικη εθνική αναγκαιότητα, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις εκτροπές. Οι δημοκρατίες ως γνωστόν δεν έχουν αδιέξοδα. Άπαξ και η εθνική αστική τάξη συνεννοηθεί απλά ασφαλτοστρώνουν προς την πιο βολική κατεύθυνση. Κανένας σεβασμός για το τοπίο… ο κυρίαρχος λαός μπορεί να περιμένει τη σειρά του. Επιπλέον η τοποθέτηση ενός πρώην θεσμικού μεγαλοτραπεζίτη στον πρωθυπουργικό θώκο παράγει έναν ισχυρό συμβολισμό που δεν αφήνει πολλά περιθώρια αμφισημίας• οι κοινωνίες του αναπτυγμένου κόσμου θα πρέπει να πειθαρχούν στις απαιτήσεις των αγορών.

Η κυβέρνηση εθνικής ενότητας (αν προτιμάτε) έρχεται να προσθέσει ακόμα μια φράση στον εξουσιαστικό μονόλογο περί έκτακτης ανάγκης, μέσω της οποίας επιχειρείται η διαμόρφωση μιας κατάστασης διαρκούς εξαίρεσης όπου τα πάντα δικαιολογούνται, υπό το βάρος της συνδυασμένης επίκλησης εθνικού συμφέροντος και φόβου. Κατά κάποιον τρόπο είναι ταυτόχρονα αποτέλεσμα και επιχείρημα για την επιβεβαίωση αυτής της έκτακτης ανάγκης, εν μέσω κινδυνολογιών για τις πιθανές επιπτώσεις αποτυχίας της. Η χρήση του φόβου βέβαια δεν είναι καινοφανές εργαλείο στην ιστορία του αστικοδημακρατικού πολιτεύματος. Η καταφανής όμως επιδίωξη να υποδαυλιστεί ως το βαθμό που η επίκληση του και μόνο να νομιμοποιεί την περιστολή ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, είναι σημείο των καιρών. Στη συντήρηση αυτού του κλίματος διάχυτης ανασφάλειας σημαντική είναι η συμβολή των ιδιόκτητων και κρατικοδίαιτων μέσων ενημέρωσης, αλλά και κάθε άλλου πομπού του κυριαρχικού λόγου.

Οι κοινωνικές αναταράξεις δεν γίνεται να αντιμετωπιστούν μόνο με κατασταλτικές μεθόδους, καθώς μια τέτοια απάντηση θα οδηγούσε σε περαιτέρω απονομιμοποίηση του εκάστοτε κυριαρχικού σχήματος. Οι ιδεολογικοί μηχανισμοί προβαίνουν συνεχώς σε διαπραγμάτευση ορισμών, εννοιών και εξαγόμενων της κρίσης, με στόχο να κρατηθεί το δίπολο καπιταλισμός – αστική δημοκρατία μακριά από το επίκεντρο της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Στο πλαίσιο αυτό ο κυριαρχικός λόγος επαναδιατυπώνει και επανερμηνεύει προτάγματα και συμπεριφορές, επιδιώκοντας την «απονομιμοποίηση» τους μέσα σε ένα πέπλο σύγχυσης. Επιπλέον όμως ο κυριαρχικός – μηντιακός λόγος διαρκώς ανασυγκροτείται ώστε να συμπεριλαμβάνει, ως το βαθμό που του επιτρέπεται, αφομοιώνοντας και απονευρώνοντας ακόμα και ό,τι του αντιτίθεται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «κίνημα των αγανακτισμένων» τα εθνοκεντρικά, διαταξικά, απολίτικα και ειρηνικά χαρακτηριστικά του οποίου λάτρεψαν τα media, σιγοντάροντας ακόμα και τις αντικοινοβουλευτικές αναφορές του, με την (φρούδα ευτυχώς) ελπίδα να αποτελέσει καθολικό μοντέλο έκφρασης της δυσαρέσκειας.

Κατά παρόμοιο τρόπο το αίτημα ανατροπής της «κυβέρνησης του μνημονίου», διατυπωμένο από ένα ευρύ φάσμα συλλογικών και ατομικών οντοτήτων, εγκολπώθηκε από τους ίδιους μηχανισμούς, με την ελπίδα εικάζουμε να εγκλωβιστεί και να αποσυμπιεστεί - κατά το δυνατόν ελεγχόμενα - η διάχυτη δυσαρέσκεια. Από τη στιγμή λοιπόν που φάνηκε πως η ευστάθεια του πολιτειακού συστήματος επιβάλλει τη θυσία της «βασίλισσας», ο συστημικός λόγος ανέλαβε να προωθήσει την «εθνική απαίτηση» για υπεύθυνη στάση στη σκακιέρα και πλέον δε χαρίζεται ούτε στο «πτώμα» της, επιδιώκοντας τη διάχυση ενός ψευδεπίγραφου αισθήματος δικαίωσης.

Παρόλα αυτά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι το κυριαρχικό παραμύθι έχει πείσει. Φαίνεται εξάλλου και από την αγωνία των ιδεολογικών μηχανισμών να παρουσιάσουν την κυβέρνηση Παπαδήμου με θετικό πρόσημο. Παρόλα αυτά το κυβερνητικό μέτωπο κάθε άλλο παρά αρραγές εμφανίζεται και δεν μένει παρά να δοκιμαστεί η βούληση και το σθένος στην επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων και κυρίως στη άμεση εφαρμογής τους. Η πρωθυπουργία ενός «τεχνοκράτη», απαλλαγμένου από το βραχνά του πολιτικού κόστους, δύσκολα θα μπορέσει να λειτουργήσει ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ στο όνομα της εθνικής ανάγκης. Ίσως για αυτό ορισμένοι έγκριτοι τηλεσχολιαστές έσπευσαν να δηλώσουν τον προβληματισμό τους για τη δυνατότητα της κυβέρνησης να διαχειριστεί ημερομηνίες – γεγονότα όπως η 17^η Νοεμβρίου και η 6^η Δεκεμβρίου¹. Υποθέτουμε πως ανησυχούν ακόμα περισσότερο για την «σιδηρά πυγμή» της νέας κυβέρνησης έναντι αντιδράσεων κατά την εφαρμογή κρίσιμων μέτρων όπως π.χ. οι αποκρατικοποιήσεις.

Είναι πιθανό η παραίτηση του προηγούμενου πρωθυπουργού, που ήταν σε ένα βαθμό η συνισταμένη της κοινωνικής πίεσης και σωρείας λάθος χειρισμών, να τονώσει την κοινωνική αυτοπεποίθηση περιπλέκοντας τα πράγματα για τους κοινωνικούς χειραγωγούς. Από την άλλη την 30^η Ιανουαρίου του 1933 ο τότε καγκελάριος της Γερμανίας στρατηγός Χίντεμπουργκ, σωματικά και ψυχικά καταβεβλημένος, εν μέσω μεγάλης κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, παρέδωσε την καγκελαρία στον κυριότερο υπονομευτή του Αδόλφο Χίτλερ, για να οδηγήσει τη χώρα στην ομαλότητα², υπογράφοντας τη θανατική καταδίκη της - ούτως ή άλλως παραπαίουσας σε ένα όργιο παρακρατικής και κρατικής βίας – Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.

Βέβαια οι αναλογίες με το σήμερα δεν θεωρούμε ότι καθιστούν εφικτό έναν ακραίο εκφασισμό της πολιτικής σκηνής. Όσο και αν εύχεται ο Καρατζαφέρης για απανωτές καραμπόλες πιστεύουμε ότι υπάρχουν τα απαραίτητα αντανακλαστικά ώστε να μην επιτραπεί στην ιστορία να ξεδιπλώσει την φάρσα της ανεξέλεγκτα. Η αίσθηση μας όμως είναι πως όσο ο αντίλογος παραμένει εγκλωβισμένος σε μια λογική προσφοράς εύπεπτων πολιτικών «αντικυβερνητικών» προταγμάτων, χωρίς να επιχειρείται η κριτική αποδόμηση των μύθων και των υποσχέσεων του καπιταλισμού και της αστικής δημοκρατίας, οι κυριαρχικοί μηχανισμοί θα έχουν βάσιμες ελπίδες απορρόφησης των κραδασμών.

¹ ενδιαφέρουσες απόψεις για την απόπειρα κατασκευής και επαναδιατύπωσης του «Δεκέμβρη» ως επετειακού γεγονότος στο blog: crimevssocialcontrol

²Διορισμός του Χίτλερ και πολιτικό τέλος του Χίντεμπουργκ

Στις 30 Ιανουαρίου 1933 ο 85χρονος πρόεδρος Χίντεμπουργκ κάλεσε τον Χίτλερ να αναλάβει την καγκελαρία. Παρόλο που αντιπαθούσε τον ίδιο τον Χίτλερ, μπήκε όλο και περισσότερο στη σφαίρα της επιρροής των εθνικοσοσιαλιστών. Έτσι με αφορμή τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ ο Χίντεμπουργκ πείσθηκε να συμφωνήσει σε αναγκαστικό διάταγμα βάσει του οποίου α facto εξουσιοδοτούσε τον Χίτλερ να καταργήσει τα κυριότερα πολιτικά δικαιώματα των πολιτών. Το αναγκαστικό διάταγμα, όμως, ίσχυε, βάσει του συντάγματος, μόνο επί περιορισμένο χρονικό διάστημα.

Το σύνταγμα, όμως, προέβλεπε, για τις κρίσιμες περιπτώσεις, τον «Εξουσιοδοτικό νόμο» (Ermächtigungsgesetz). Ο νόμος αυτός παραχωρούσε όλη την νομοθετική εξουσία στην κυβέρνηση, ανεξάρτητα από την βουλή και τον πρόεδρο. Για ενεργοποίηση του νόμου αυτού, ο Χίτλερ χρειαζόταν την υποστήριξη τουλάχιστον των δύο τρίτων της βουλής, την οποία εξασφάλισε με την κατάχρηση της προσωρινής πολιτικής του δύναμης, που του είχε δοθεί μέσω του αναγκαστικού διατάγματος του Χίντεμπουργκ (εξουδετερώνοντας, δηλαδή, σοσιαλδημοκράτες και κομμουνιστές βουλευτές). Έτσι, στις 24 Μαρτίου 1933 το Ράιχσταγκ αποφάσισε, με βάση τον εξουσιοδοτικό νόμο, την παραχώρηση όλης της νομοθετικής εξουσίας στην χιτλερική κυβέρνηση.

Η ΚΡΙΣΗ, Ο ΧΩΡΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

2011-11-20T17:41:00.000+02:00

Όπως κάθε εργατική και πολιτική συλλογικότητα, έτσι και εμάς δεν μπορούσε να μας αφήσει ανεπηρέαστους η εν γένει συζήτηση για την κρίση, τις ρίζες της αλλά και τα αποτελέσματα που αυτή παράγει. Αυτό ακριβώς ήταν που πυροδότησε και έναν εσωτερικό κύκλο συζητήσεων που σκοπός τους ήταν να αποπειραθούν να καταλήξουν τουλάχιστον σε μια εξήγηση της πραγματικότητας που καθημερινά βιώνουμε. Στην παρούσα λοιπόν ανάρτηση συνεισφέρουμε την δική μας θέαση και αντίληψη αναφορικά με τους σύγχρονους τρόπους λεηλασίας του προλεταριάτου, αυτό δηλ. που κατ' ευφημισμό ονομάζεται από την πλευρά των κυρίαρχων χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση.

https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=explorer&chrome=true&srcid=0ByhJJnTXEgo2ODgxY2UwNzctNTI4Mi00MWNjLWE4YmYtMDMwZDcwZGU3Y2Iz&hl=en_US

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ 48ΩΡΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ...ΚΚΕ Vs ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

2011-11-03T10:04:00.000+02:00

"Σύντροφοι λάθος κατεύθυνση πήρατε για την εφόρμηση στα χειμερινά ανάκτορα!"

Προσπαθώντας να αναλύσουμε το τι έγινε στην τελευταία 48ωρη απεργία, δυστυχώς αυτό που μένει είναι μια πολύ πικρή γεύση. Από τη μία οι τεράστιες σε μαζικότητα απεργιακές συγκεντρώσεις και πορείες, ειδικά την Τετάρτη 19/10 με όλα τα μαγαζιά κλειστά και εκτιμήσεις για 300 και πλέον χιλιάδες ανθρώπων στους δρόμους και απ’ την άλλη η εντελώς προβοκατόρικη στάση του ΚΚΕ σε ρόλο «άμισθου» συνεργάτη του καθεστώτος. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και ο θάνατος του 53χρονου οικοδόμου- στελέχους του ΚΚΕ, θάνατος ο οποίος χρησιμοποιήθηκε από την κυρίαρχη και κομματική προπαγάνδα για να αποπροσανατολίσει σε σχέση με το ποιός ευθύνεται.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Την πρώτη μέρα της απεργίας όσοι βρεθήκαμε στο κέντρο της Αθήνας βιώσαμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, τα πάντα κλειστά, μπάτσοι πουθενά. Στη βουλή μπροστά βρέθηκε παραταγμένο το ΚΚΕ με τον κόσμο των «σωματείων» του, ο οποίος αποχώρησε μετά από λίγη ώρα και αφού είχαν δημιουργηθεί μικροεντάσεις. Από κει και μετά ο κόσμος κατέκλυσε το σύνταγμα και η μαζικότητα ήταν τέτοια που οι μπάτσοι κράτησαν καθαρά αμυντική στάση. Οι χιλιάδες του κόσμου παρέμειναν αμήχανοι να κοιτάζουν αποστασιοποιημένα τις συγκρούσεις χειροκροτώντας τους απεργούς διαδηλωτές που έκαναν ένα βήμα παραπάνω. Ωστόσο η πλειοψηφία του κόσμου δεν φάνηκε να υιοθετεί συγκρουσιακές λογικές, αλλά στεκόταν σαν υπνωτισμένο πλήθος που βρίσκεται σε κατάσταση σοκ από την απίστευτη σε κλιμάκωση και ένταση επίθεση, καταλήστευση και τρομοκρατία που έχει υποστεί από το καθεστώς.

Τη δεύτερη μέρα γίναμε μάρτυρες ενός απίστευτου σκηνικού. Μπροστά από τη βουλή αντί για πάνοπλους μπάτσους, παραταγμένοι στρατιωτικά ενάντια στους διαδηλωτές και με την πλάτη στη βουλή ήταν όλος ο μηχανισμός του ΚΚΕ, να προσφέρει τις υπηρεσίες του περιφρουρώντας το κοινοβούλιο. Οι λόγοι για μια τέτοια παράταξη του «κόμματος των εργατών» σε μια τέτοια κρίσιμη για το καθεστώς μέρα είναι πολλοί. Δεν θα αναφερθούμε στην ανάδειξη του ΚΚΕ σε πυλώνα της αστικής δημοκρατίας. Το έχουν ήδη αναφέρει πολλοί και απ’ όλες τις πολιτικές αποχρώσεις. Δεν μπορούμε όμως να μην διαβάσουμε την κίνησή του σαν μια διεκδίκηση από την πλευρά του μονοπωλίου της επιβολής απέναντι σε οτιδήποτε διαφορετικό μέσα στους κόλπους του όποιου εργατικού κινήματος, ακριβώς όπως και το κράτος το διεκδικεί για αυτούς που οριοθετεί ως υπηκόους του.

Ένας δεύτερος λόγος έχει να κάνει ακριβώς με την συμβολοποίηση από μια μεγάλη μερίδα του κόσμου της πλατείας Συντάγματος ως κέντρο αντίστασης ενάντια στο μνημόνιο, στην κυβέρνηση και στα μέτρα της. Από την αρχή της περιόδου της κρίσης όλα τα ραντεβού του πιο ριζοσπαστικού κομματιού των διαδηλωτών δίνονταν στο Σύνταγμα, στοχοποιώντας βέβαια τη βουλή. Πριν μερικούς μήνες οι «αγανακτισμένοι» βρέθηκαν εκεί και το μετέτρεψαν σε κέντρο του δικού τους αγώνα. Ας μην ξεχνάμε πως μέχρι και ως δική μας πλατεία Ταχρήρ είχε χαρακτηρισθεί. Το ΚΚΕ διεκδίκησε λοιπόν και αυτό το κομμάτι αγωνιστικότητας που του αντιστοιχεί αλλά βέβαια όντας αποκομμένο από την συντριπτική πλειοψηφία των διαδηλωτών δεν θα μπορούσε να βρεθεί εκεί παρά με όρους επιβολής.

Αφήνουμε τελευταία μια άλλη φήμη που εξηγεί τον προστατευτικό του κοινοβουλίου ρόλο του κόμματος όχι γιατί είναι ανυπόστατη ως φήμη αλλά γιατί μας λείπουν οι αριθμοί των ψηφισμάτων στη βουλή και δεν μπορούμε να μιλήσουμε με ντοκουμέντα όπως αρέσκονται να χαρακτηρίζουν την συγκάλυψη τα κεφάλια του κόμματος. Και βέβαια εννοούμε το χάρισμα των χρεών της Τυποεκδοτικής που είχε ψηφιστεί εν κρυπτώ πριν λίγο καιρό.

Το θέαμα ήταν αποκρουστικό και οι αντιδράσεις των διαδηλωτών ήταν αναμενόμενες και έντονες. Η συμφωνία μεταξύ ΚΚΕ- κυβέρνησης ήταν πέρα για πέρα προφανής και στον πιο αδαή. Να δημιουργηθεί δηλαδή ένα ανάχωμα από τα μέλη του ΚΚΕ μπροστά από τη βουλή αποκλείοντας τη πρόσβαση σε όλη τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας. Με αυτό τον τρόπο και θα διασφαλιζόταν η ομαλή διεξαγωγή της ψήφισης του πολυνομοσχεδίου και θα έπαιρνε το ΚΚΕ όλη τη πολιτική υπεραξία της καταψήφισής, ακυρώνοντας όλη την κοινωνία που βρίσκεται στους δρόμους επί ενάμιση χρόνο.

Η κατακραυγή των άμισθων μπράβων της βουλής ήταν γενική και απ’ όλα τα κοινωνικά κομμάτια, εκτός από κάποια κόμματα της αριστεράς που χαριεντίζονταν με το ΚΚΕ μιλώντας για ενωτική διάθεση και φαντασιώνοντας μελλοντικές εκλογικές συνεργασίες. Έτσι όταν κάποια μπλοκ επιχείρησαν να προσεγγίσουν το κτίριο της βουλής, οι μπράβοι κινήθηκαν επιθετικά όντας πάνοπλοι απέναντι σε κόσμο που φώναζε συνθήματα. Αυτή η προκλητική στάση πυροδότησε την κατάσταση και ένα κομμάτι νεολαίων αλλά και πιο ριζοσπαστικών κομματιών των διαδηλωτών, ανοργάνωτο αλλά εξοργισμένο απάντησε όπως μπορούσε στις δολοφονικές επιθέσεις που δέχτηκε. Κάπου εκεί στο παιχνίδι μπήκαν οι ένστολοι συνεργάτες τους μετά από συνεννοήσεις με τα στελέχη του κόμματος. Συνεχίζοντας την παράδοσή του το ΚΚΕ για μια ακόμα φορά χρησιμοποιώντας τα υπάκουα μέλη του όχι μόνο υπογράφει δηλώσεις νομιμοφροσύνης στο καθεστώς αλλά και στρέφεται ενάντια σε κάθε κοινωνικό κομμάτι που αγωνίζεται, περιμένοντας να εξαργυρώσει σε ψήφους τη διαφήμιση που του έκαναν όλοι ανεξαιρέτως οι εκπρόσωποι της οικονομικής χούντας αλλά και τα τσιράκια τους οι δημοσιογράφοι.

Στο σημείο αυτό να ξεκαθαρίσουμε και εμείς από την πλευρά μας πως η σύγκρουση με τις φασιστικές αλυσίδες των κνιτών και μάλιστα με μολότοφ, δεν αποτελεί τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο της επίλυσης του ιστορικού προβλήματος που αποτελεί η διαρκής προσπάθεια ποδηγέτησης κάθε αγωνιζόμενου κομματιού στην οποία προσπαθεί και επιδίδεται διαρκώς το ΚΚΕ. Παρά την αδιαμφισβήτητη πρόκληση από τους κρανοφόρους μπάτσους του εργατικού κινήματος, η απάντηση από την πλευρά των εξεγερμένων παρέμεινε μέχρι το τέλος αποσπασματική αλλά και επικίνδυνη σε σχέση με τα πιθανά αποτελέσματα που κυοφορούσε η σφοδρότητα της σύγκρουσης (και για τις 2 πλευρές για να είμαστε και πιο ακριβείς).

Όσο για το νεκρό οικοδόμο (ο οποίος πιθανότατα πέθανε από τα χημικά των μπάτσων) το ίδιο το κόμμα για το οποίο αγωνίστηκε, χρησιμοποίησε και εκμεταλλεύτηκε το θάνατό του για να ενισχύσει την κομματική του προπαγάνδα μιλώντας για «παρακρατικούς προβοκάτορες». Βέβαια αυτή η στάση του ΚΚΕ δεν μας κάνει εντύπωση αφού και το κόμμα λειτουργεί σαν ένα μικρό έθνος, δημιουργώντας συνεχώς εξωτερικούς εχθρούς πάνω στους οποίους χτίζει την εφήμερη αυτοσυγκρότησή του. Την ίδια στιγμή οι ιατρικές ανακοινώσεις είναι σαφείς μιλώντας για θάνατο από έμφραγμα ο οποίος μάλιστα προέκυψε στην άλλη πλευρά της πλατείας. Με αυτό τον τρόπο μία ακόμα κρατική δολοφονία μεταφράζεται σε κάτι αόριστο, με απόλυτα δόλιο τρόπο, παραπληροφορώντας ακόμα και τα ίδια του τα μέλη και προστατεύοντας το κράτος και τα αφεντικά που ως πολιτικό κόμμα υπηρετεί.

Σε μια περίοδο που οι οικονομικά ισχυροί έχουν κηρύξει τον πόλεμο στην κοινωνία θα χρησιμοποιήσουν όλα τους τα μέσα ώστε να τσακίσουν τα κομμάτια της που αντιστέκονται. Στα μέσα που διαθέτουν εκτός από την προπαγάνδα και την παραπληροφόρηση βρίσκονται φυσικά και τα πολιτικά κόμματα που εντός ή εκτός βουλής έχουν αναλάβει τη χειραγώγηση της κοινωνίας στα πλαίσια της εκάστοτε νομιμότητας, πάντα βέβαια με όρους και κριτήρια προστασίας του κεφαλαίου.

Απέναντι λοιπόν στους άμισθους ή έμμισθους τραμπούκους-προστάτες του υπάρχοντος που είτε συνειδητά είτε από τυφλή υπακοή στα αφεντικά τους κάνουν τη βρώμικη δουλειά στρεφόμενοι ενάντια στη κοινωνία, εμείς παίρνουμε ξεκάθαρη θέση και μέσα από μικρούς και μεγάλους καθημερινούς αδιαμεσολάβητους αγώνες συνεχίζουμε να παλεύουμε για την κατάρρευση αυτού του εκτρώματος, του καπιταλισμού.

Οι εφεδρείες υπεράσπισης της βουλής σε ώρα ξεκούρασης την ώρα που η εμπροσθοφυλακή κυνηγά κουκουλοφόρους.

ΑΥΤΗ Η ΔΕΥΤΕΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΔΕΥΤΕΡΕΣ

2011-11-01T00:14:00.000+02:00

Αυτή τη Δευτέρα δεν θα ξυπνήσω στις 5:00 τα χαράματα, δεν θα μαζέψω τα τάπερ με τα φαγητά της βδομάδας, δεν θα κάνω 100 χιλιόμετρα για να φτάσω στην δουλειά μου. Γιατί δεν έχω πλέον δουλειά.
Η εταιρία μου αποφάσισε πως δεν υπάρχει πλέον θέση για μένα, με αποζημίωσε και με έστειλε στο ταμείο ανεργίας.
Θα περιμένει κανείς από έναν πρόεδρο Σωματείου όπως εγώ να πει πως τίποτα δεν πάει χαμένο, ψηλά το κεφάλι συνάδελφοι, θα βρεθούμε στους δρόμους και πως όλοι ενωμένοι μπορούμε να τα καταφέρουμε.
Ωραία είναι όλα αυτά αλλά εγώ θα μιλήσω για συναισθήματα, για φόβους, για συμπεράσματα. Τα άλλα θα τα γράψω σε κάποια ανακοίνωση, μπας και την διαβάσει κανείς και αποφασίσει να σηκώσει τον κώλο του και βγει στους δρόμους.
Αυτή η Δευτέρα λοιπόν δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες. Αυτή την Δευτέρα δεν θα είμαι εργαζόμενος εργάτης, αλλά άνεργος εργάτης.
Αλλά τελικά γιατί κάποιος γίνεται εργάτης?

Είναι εύκολη η απάντηση. Γιατί δεν μπόρεσε να γίνει κάτι άλλο. Ήταν η λογική κατάληξη για κάποιον που δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο ή επειδή ακολούθησε την δουλειά του πατέρα του, ή και για τα δύο μαζί.
Εκτός κι αν είσαι από μικρός μαλάκας και νομίζεις όπως εγώ, πως μόνο όποιος ζει μες την μουντζούρα μπορεί να λέει με περηφάνια πως είναι εργαζόμενος.
Αν έχεις και για πρότυπο έναν πατέρα μουντζούρη που πάντα έβριζε το «Δημόσιο» δεν θες και πολύ για να το πιστέψεις. Η αλήθεια είναι πως ο μπαμπάς έπαψε να βρίζει όλο το «Δημόσιο» από τότε που η αδερφή μου μπήκε στο «Δημόσιο».
Έτσι με άποψη και περηφάνια δήλωνα εργάτης στα 18 μου, έχοντας ως αφεντικό τον πατέρα μου και αγόραζα βιβλία του Μάρξ στα φεστιβάλ της ΚΝΕ, με επίτηδες μουτζουρωμένα χέρια για να δείχνω συνειδητοποιημένος εργάτης που μπορεί να μελετά και να καταλαβαίνει τον Μάρξ, καλύτερα από κάποιον διανοούμενο του κώλου..
Φυσικά τα βιβλία έμειναν στα ράφια αδιάβαστα γιατί και υπομονή δεν είχα αλλά ούτε και την ικανότητα να τα καταλάβω. Ίσως τώρα που θα έχω χρόνο να τα καταφέρω καλύτερα.
Εργάτης βέβαια παρέμεινα και στα 41 μου μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα γιατί από δω και μπρος κανείς δεν ξέρει. Αυτό που κέρδισα από την τελευταία μου δουλειά, εκτός της πίεσης και της αναγκαστικής χρήσης δύο χαπιών την ημέρα για να μην υπερβεί τα όρια και δεν προλάβω να δω τον Άρη πρωταθλητή, είναι η πλήρης επιβεβαίωση των όσων υποψιαζόμουν για μερικά δείγματα εργατών, αλλά πάντα ντρεπόμουν να τα εκστομίσω, γιατί η εργατική τάξη είναι και περήφανη και αθάνατη.
Επιβεβαιώθηκα λοιπόν για το τυπικότερο δείγμα εργάτη.
Τυπικό, τυπικότατο δείγμα εργάτη είναι αυτός που χορεύει όπως και δήποτε με τσιγάρο στο στόμα την μεγαλύτερη μελοποιημένη απάτη όλων των εποχών, -από τον «τραγουδιστή του λαού»- «Το μερτικό μου απ' τη χαρά μου το 'χουν πάρει άλλοι
γιατί είχα χέρια καθαρά και μια καρδιά μεγάλη». Τι απάτη θεέ μου. Να ξέρεις πως ο άλλος είναι ο ρουφιάνος του αφεντικού, λουφάρει μόνιμα και προκλητικά, έχει σκοτωθεί με τα αδέρφια του για την κληρονομιά του πατρικού του, κάθεται στο τραπέζι μόνο αν θα τον κεράσεις, σε τρελαίνει στην τράκα και παρ’ όλα αυτά διαρρηγνύει τα ιμάτια του χορεύοντας ή μάλλον χοροπηδώντας σαν κατσίκι ταυτιζόμενος με τα καθαρά χέρια και την μεγάλη καρδιά.
Χειρότερος όμως εργάτης όλων είναι εκείνος που αναλαμβάνει χρέη εργοδηγού. Εδώ μιλάμε για περίπτωση που χρήζει ψυχιατρικής ανάλυσης. Καταρχάς το δέχεται ως αποτέλεσμα της ικανότητας του στη δουλειά και ως φυσική εξέλιξη που δικαιώνει τους κόπους ετών. Συνήθως είναι ανίκανος να γράψει σωστά ακόμα και το όνομα του και όμως κρατά με μεγάλη υπευθυνότητα και κύρος τις καταστάσεις των εργαζόμενων. Αναλαμβάνει να πιέσει, να εκβιάσει και να απειλήσει όσους αντιδρούν για τις συνθήκες και επιδεικνύουν διάθεση για συνδικαλισμό. Φυσικά οι εργάτες τους μισούν και θεωρούν τους εαυτούς τους ικανότερους από δαύτους για την θέση του εργοδηγού. Βέβαια δεν ξεχνούν να γελούν με κάθε κρύο αστείο τους, να τους κερνούν καφέ ή να τους τροφοδοτούν με αυγά ή κότες από το χωριό. Αφού δεν μπόρεσαν να γίνουν το σκυλί του αφεντικού ας γίνουν τουλάχιστον το τσιμπούρι του σκύλου του αφεντικού. Και πετυχημένος σκύλος αφεντικού είναι εκείνος με τα περισσότερα τσιμπούρια. Τελικά αφεντικά χωρίς εργάτες θα υπήρχαν. Χωρίς εργοδηγούς όχι.
Έμαθα όμως και τα βασικά προσόντα ανώτερου υπαλλήλου που χειρίζεται υποθέσεις που αφορούν εργάτες και εργασιακά θέματα. Τα προσόντα αυτά είναι μόνο ένα. «Πρώην Αριστερός». Το προσόν που ανοίγει όλες τις πόρτες. Ξέρει καλύτερα από τον καθένα την ψυχολογία των εργατών, εκβιάζει και πιέζει με τον καλύτερο τρόπο και πάντα βγαίνει κερδισμένος. Ας το πάρουν υπόψιν τους οι νυν αριστεροί πως κέρδος έχεις αν είσαι «πρώην» αριστερός και όχι «νυν». Μια σοβαρή εταιρία πάντα προσέχει να προσλαμβάνει ένα τέτοιο χρήσιμο υπάλληλο στους κόλπους της.
Το άλλο που προσέχει πολύ, είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ταύτιση της με τον στρατό.
Πρώτα απ’ όλα περνάς εξετάσεις όπως και στον στρατό. Έπειτα σου κάνουν εμβόλια όπως και στο στρατό. Μετά σου παρέχουν ομοιόμορφες φόρμες, άρβυλα και κράνη, όπως και στο στρατό. Ορκίζεσαι υπακοή υπογράφοντας σύμβαση που σου απαγορεύει να διαρρεύσεις οποιαδήποτε μυστικά της εταιρείας, δικαιούσαι άδεια όπως και στο στρατό και επιβιώνεις έχοντας βύσμα και ρουφιανεύοντας όπως και στο στρατό.
Τελικά αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες. Ο φίλος μου ο Γιώργος θα πάει μόνος του για δουλειά και γω θα τρέχω στο ΙΚΑ και στον ΟΑΕΔ.
Μόνο σας παρακαλώ αν με δει κάποιος συνάδελφος απολυμένος στον δρόμο, ας μην με ξαναρωτήσει τι θα κάνουμε από δω και μπρος. Είμαι το ίδιο χεσμένος και πελαγωμένος που δεν θα μπορώ να του πω θα το παλέψουμε.
Το μόνο που θα του πω είναι πως έχουν κολλήσει στον εγκέφαλο μου οι στοίχοι του Αγγελάκα από το «ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ»,
το «Δεν είμαι μόνος, Δεν είμαι ο μόνος Όλα είναι δρόμος.»
Καιρός συνάδελφοι να αρχίσετε να ακούτε Τρύπες (φτάνει πια ο Καζαντζίδης και τα λερωμένα χέρια) και να βγείτε στους δρόμους. Πιαστείτε με κάποιον από το χέρι και μπείτε στην πορεία που θα περνά από δίπλα σας. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο όμορφοι είναι οι δρόμοι όταν τους περπατάς παρέα φωνάζοντας συνθήματα ενάντια σε όσους κατέστρεψαν τις Δευτέρες μας.
Αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.
Αλλά από δω και πέρα καμιά Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.
Μέχρι να έρθει το Σαββατόβραδο που θα μοσχοβολά βασιλικό κι ασβέστη.

Τσελεπής Θεόδωρος
Ηλεκτροσυγκολλητής
Πρόεδρος Σωματείου «Η ΓΑΛΑΡΙΑ»
ΑΝΕΡΓΟΣ
αναδημοσίευση από: http://galaria2010.blogspot.com/2011/10/blog-post_30.html

Οδηγίες για την επανασύνδεση του ρεύματος

2011-10-25T00:19:00.000+03:00

Την ώρα που η καπιταλιστική μηχανή επελαύνει, κάποιοι "τεχνικοί" μας βοηθούν να στήσουμε μικρά αναχώματα που θα φρενάρουν έστω και λίγο την επιτάχυνσή της. Και μπορεί οι συλλογικές κινήσεις να είναι αυτές που θα σαμποτάρουν ουσιαστικά την καπιταλιστική ολοκλήρωση, μέχρι όμως να αρθρωθούν στην ολότητά τους, οι μικρές καθημερινές πράξεις αυτενέργειας ας αποτελέσουν τις πρώτες απαντήσεις...

2011-10-16T18:10:00.000+03:00

ΠΕΡΙ ΙΑΝΟΥ ΤΩ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ...

2011-10-13T11:25:00.000+03:00

Ως εργάτες και εργάτριες από το χώρο του βιβλίου, υπόλογοι μόνο στη συνέπειά μας και εκφράζοντας τους εαυτούς μας, είμαστε πραγματικά υπερήφανοι που οι πραγματικές αιτίες της κρίσης έλαμψαν μέσα από το χώρο του βιβλίου. Η παρούσα κρίση είναι αποτέλεσμα της συνάθροισης κρισιακών παραγόντων και του τρόπου που κατά περιόδους αυτοί αντιμετωπίστηκαν. Οπότε αποτελεί και αποτέλεσμα των εργατικών και ευρύτερα κοινωνικών απαντήσεων που δώθηκαν ή έλαμψαν δια της απουσίας τους, αντανάκλαση του επιπέδου μαχητικότητας της εγχώριας και διεθνούς εργατικής τάξης και της ικανότητας των θεσμών να αφομοιώνουν εντάσεις που προκύπτουν από διαχωρισμένες διεκδικήσεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η απάντηση των 43ων «πραγματικών εργαζομένων» στο κατάστημα Ιανός στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή την αναφορά δαδικτυακού ιστότοπου στις εκεί εργασιακές συνθήκες, αποτελεί έξοχη συμπύκνωση της διαδρομής που οδήγησε από την ταξική αξιοπρέπεια και την αλληλεγγύη στη μιζέρια και την υποταγή.
Ανάμεσα σε λίγες γραμμές και 43 υπογραφές συγκεφαλαιώνονται όλες οι διδαχές των αλλοτριωτικών θεσμών που αναλαμβάνουν τη διαπαιδαγώγησή μας, από το «μη βοηθάτε το διπλανό σας όταν εξετάζεται» ως το «κοίτα τη δουλίτσα σου, μίλα λίγο και θα πας μπροστά». Θλιβερή υπενθύμιση του γεγονότος ότι η προώθηση του ατομικού συμφέροντος και του βολέματος, μέσα από τη διευκόλυνση κάθε μικρής ή μεγάλης εξουσίας, αποτελεί πλέον βαθύ ρίζωμα. Μικρογραφία της ευκολίας με την οποία η εργατική τάξη βιάστηκε να κοιμηθεί στην αγκαλιά της ειρήνης που υποσχόταν η αστική δημοκρατία, μοιράζοντας ψευδαισθήσεις για ρύθμιση της ταξικότητας. Αντανάκλαση της διαδρομής μέσω της οποίας τα προτάγματα για απελευθέρωση της ζωής από τους εκβιασμούς της μισθωτής εργασίας κατέληξαν στην αποδοχή του δικαιώματος στην εργασία, αλλά και των εργοδοτών να κερδίζουν από την εργασία μας. Από εκεί δεν είναι μεγάλη η απόσταση να λες «ευχαριστώ» στο αφεντικό όταν σε πληρώνει και να το αγιοποιείς όταν το κάνει στην ώρα του. Είναι μόλις μισό βήμα μακριά από το να βάλεις πλάτη για να σωθεί η δουλειά, και σε μεγάλη κλίμακα η χώρα. Να γίνεις συνεργάτης στον πλουτισμό τους με αντάλλαγμα ένα κόκαλο για να έχει γεύση η σούπα σου.
Αφού έτσι θέλετε «συνάδελφοι», έτσι πορευτείτε. Θα γράφαμε για στρουθοκαμηλισμό όμως σε μια περίοδο που στον κλάδο υπάρχουν ανοιχτά μέτωπα και δημιουργούνται διαρκώς νέα θα αποτελούσε ελαφρυντικό. Κατανοούμε ότι είναι δύσκολο κάποιος/α να πάρει θέση στον κοινωνικό/ταξικό πόλεμο, αν πρώτα δεν μετακινηθεί προς μια θέση που αυτός να είναι ορατός. Όμως εσείς πήρατε θέση, είτε συνειδητά είτε από βλακεία. Αν πιεστήκατε δεν έχετε πλέον άλλη λύση από το αναιρέσετε τις υπογραφές σας. Από την άλλη αν θέλετε να κυλιστείτε στο βούρκο… κυλιστείτε.

Σελίδα 27

2011-09-27T19:00:00.000+03:00

Απαγόρευση πολιτικής έκφρασης

2011-09-19T23:58:00.000+03:00

Η Διεύθυνση 2βάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά εύχεται καλή σχολική χρονιά σε μαθητές και καθηγητές με μια εγκύκλιο που απαγορεύει την οποιαδήποτε πολιτική έκφραση μέσα στα σχολεία. Και δεν είναι αυτό το "εκπροσώπους κομμάτων" που τρομάζει τόσο όσο το ισοπεδωτικό "φορείς συλλογικών οργάνων ή άλλα πρόσωπα". Προφανώς η περίοδο που διανύουμε δεν είναι και η καλύτερη για την όξυνση των πολιτικών παθών. Εικόνα από περασμένες εποχές; Ευτυχώς που δε ζήσαμε την χούντα των συνταγματαρχών. Τώρα το εαν κάθε μέρα που περνά οι διαφορές της με το σήμερα φαντάζουν όλο και πιο θολές είναι συγκυριακό!!!

Μην ηθικολογείτε, μην κρίνετε, μην βγάζετε φωτογραφίες- Είναι ώρα η εξέγερση να αποκτήσει ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά

2011-09-03T18:20:00.000+03:00

Υπάρχει στην Αγγλία μια υπο-τάξη που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Λευκή, ελάχιστα μορφωμένη, χωρίς κανένα μέσο για κοινωνική εξέλιξη, είναι ένα τέλειο παράδειγμα για τα αποτελέσματα του αγγλοσαξωνικού καπιταλισμού και του απάνθρωπου προγράμματός του. Η αγγλική διαστροφή είναι να κάνει αυτό το πληθυσμό περήφανο για τη μιζέρια του και την άγνοιά του. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Έχω περισσότερες ελπίδες για τη νεολαία των banlieues μας.

Jean-Baptiste Clamence; Albert Camus’s ‘The Fall’, 1956.

Κάποιος μου είπε σήμερα ότι υπάρχει κάτι περίεργο σ’ αυτή τη χώρα, με την έννοια ότι υπάρχει αυτή η υπο-τάξη που οι περισσότερες χώρες στην Ευρώπη έχουν αποφύγει. Του απάντησα για τα προβλήματα στα banlieuers στο Παρίσι πριν λίγα χρόνια, αλλά η θέση του ήταν σωστή. Σ’ αυτές τις χώρες που βγάζουν την αρρωστημένη εικόνα της εξέλιξης, της υψηλής κουζίνας, της κουλτούρας, των αξιών του πολιτισμού, το τσάι και το διανοουμενισμό και στις δύο, το άσεμνο υπόβαθρό τους εκρήγνυται για να φανερωθεί σε όλους.

Είναι κάτι που θα μπορούσε να ονομαστεί μια κουλτούρα Φριτσλ, από τον αυστριακό που κατάφερε να διατηρήσει μια ευχάριστη όψη στο σπίτι του στα προάστια, να συνομιλεί με τους γείτονές του, να πηγαίνει στη δουλειά, να μεγαλώνει τα παιδιά του, ενώ κατάφερνε να διατηρεί το τρομακτικό μυστικό στο υπόγειό του, την κρυμμένη αιμομικτική οικογένεια. Αυτή είναι η νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας και αντικατοπτρίζεται από τους δημοσιογράφους του BBC που δείχνουν τα μοντέρνα καφέ με τα σπασμένα παράθυρα στο Enfield, μιλώντας μειλίχια και φλυαρώντας ακαταλαβίστικα.

Τι αποκαλύφθηκε τις τελευταίες ημέρες; Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι προφανώς δεν είναι το ίδιο με τις ταραχές της δεκαετίας του '80 στο Brixton ή το Broadwater Farm, ή ακόμα και το Notting Hill πίσω στο 58. Φαίνεται ότι η έναρξη των γεγονότων στο Τότεναμ μπορεί να πυροδοτήθηκαν από το θανάσιμο πυροβολισμό του Mark Duggan από την αστυνομία, αλλά αυτό προκάλεσε την έκρηξη σε κάτι πολύ περισσότερο από τα θέματα γύρω από την αστυνομία και τη φυλή. Μέσα σε λίγες ώρες, διαδηλωτές, κυρίως νέοι, και πολλοί μαύροι, αλλά και από όλες τις φυλές, έβαλαν φωτιά σε διάφορα σημεία στη High Street και έσπασαν και λεηλάτησαν τα μαγαζιά κατά μήκος του δρόμου. Οι «ηγέτες της κοινότητας», όπως προβλέπονταν, σύρθηκαν στην τηλεόραση. Ο David Lammy καταδικάζοντας συγκαταβατικά μετά τις ενοχλητικές και επίμονες ερωτήσεις, και η σεβάσμια Obunge, προσφέροντας ομοίως την συγκαταβατική της ανησυχία για την ανισότητα με την διακριτική της προσθήκη για το πόσο περιττή ήταν η βία.

Αλλά στην πραγματικότητα, η κατάσταση ήταν σαφώς έξω από τον έλεγχό τους σ’ αυτό το στάδιο. Δεν ήταν μια φυλετική εξέγερση ή ακόμα πολιτική. Αυτό που είναι καινούργιο σχετικά με αυτές τις ταραχές είναι ότι φαίνονται διεστραμμένα α-πολιτικές, και σχεδόν καθαρά οικονομικές. Δεν ήταν δηλαδή μέχρι τώρα εξεγέρσεις κατά της αστυνομίας, ως τέτοια, αλλά ενάντια σε γυαλιστερές γυάλινες βιτρίνες. Οι καταστροφές έγιναν κυρίως εναντίων επιχειρήσεων, καταστημάτων τηλεφωνίας, εισβάλλοντας στα McDonalds παίρνοντας burgers, καταλαμβάνοντας καταστήματα και μοιράζοντας ποτά. Η εικόνα στην τηλεόραση είναι οι πλιατσικολόγοι της Debenhams, οι οποίοι για μία και μισή ώρα είχαν την ελεύθερη λειτουργία του τόπου, κουβαλώντας οτιδήποτε μπορούσαν. Υπάρχει ένα υπερβατικό και καρναβαλικό αίσθημα επίσης, γιατί στόχος ήταν ένα μαγαζί γεμάτο φανταχτερά ρούχα; Οι τεράστιες πυρκαγιές που φώτισαν τον ορίζοντα της πόλης επίσης φαίνεται να προσθέτουν και όχι να παρεκκλίνουν από αυτό.

Έτσι αυτό που έχουμε είναι πραγματικά αυτό που η Teresa May αποκαλεί «ανόητη κτηνώδης βία» αλλά, φυσικά, αυτή η φράση είναι ήδη υποτιμημένη αφού έχει χρησιμοποιηθεί εναντίον του Uncut και για τους διαδηλωτές φοιτητές. Αλλά αυτή τη φορά η αριστερά παραπαίει επίσης προς αυτή την κατεύθυνση. Τώρα δεν είναι ανεπιφύλακτη η υποστήριξή της - η IWW έχει βγει και δήλωσε στο Facebook ότι δεν υποστηρίζουν τις επιθέσεις εναντίον «σπιτιών της εργατικής τάξης» στις φτωχές περιοχές - δεν θα πω ότι είναι λάθος αυτή η εκτίμηση, αυτό είναι πολιτικά σωστό, αλλά πρέπει επίσης να εξεταστεί το πώς αυτό ταιριάζει με την παρουσίαση από τα μέσα ενημέρωσης και τη κυβέρνηση της εξέγερσης ως τρομοκρατική καταστροφή χάρη της καταστροφής. Η Κοινότητά του στο Twitter απεικονίζει αυτή την ένταση καλύτερα, ρωτώντας πώς θα «ισορροπήσουμε το δικαίωμα και τη νομιμότητα των ταραχών» κατά της νομιμότητας των ανθρώπων που φοβούνται από τα «ανόητα πράγματα».

Αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό άσχετη ερώτηση, καθώς ακόμα και αν έχει σημασία πώς "εμείς", το μικρό περιβάλλον της ριζοσπαστικής αριστεράς, επιλέξουμε να την ισορροπήσουμε, ή τι σκεφτόμαστε γι 'αυτό, είμαστε άσχετοι, η απόφασή μας είναι άνευ σημασίας, καθώς και κάθε απόπειρα να περάσουμε ηθική κρίση μεταξύ των διαφόρων ειδών της βίας είναι μια προδοσία της επαναστατικής αρχής. Δεν είναι επαναστατικός τρόπος σκέψης γιατί δεν καταφέρνει να δει την κοινωνία και τη βία μέσα σ’ αυτή ως ένα σύνολο. Αυτό που συμβαίνει συμβαίνει και είναι αποτέλεσμα δυνάμεων που είναι καθήκον μας να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε. Και εδώ νομίζω ότι η αναλογία Φριτσλ είναι η σωστή, γιατί αυτό που έχουμε είναι μια νέα διαλεκτική μεταξύ του νεο-φιλελεύθερου καθεστώτος του καταναλωτισμού από τη μια, και της λαφυραγώγησης, αυτό που κάποιος ονομάζει «αποτυχόντες καταναλωτές» οι οποίοι δεν βλέπουν πια την ανάγκη να βάλουν τις απαιτήσεις τους με πολιτικούς όρους, αλλά απλά να πάρουν ό,τι θέλουν.

Και αυτό είναι σοβαρό, χωρίς να τους δυσφημίσει και είναι, ίσως, ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να συμβεί, πώς όλοι αυτοί οι νέοι που έχουν απομείνει στο περιθώριο της κοινωνίας μας μπορούν να συνεργασθούν μαζί και να αντισταθούν. Αυτή είναι η έκφρασή τους, το κράτος θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να την καταστείλει, αλλά γνωρίζουμε με ακρίβεια ότι δεν θα πάει μακριά, όσο εντείνει τη λιτότητα αυτής της κοινωνίας. Η κατάσταση γίνεται κούφια από τις απαιτήσεις του χρηματιστικού καπιταλισμού και όλες οι κουβέντες για την επιστροφή στην σοσιαλδημοκρατία είναι μια πλάνη και ένα όνειρο.

Πρέπει να παραμείνουμε πιστοί σε αυτή την κρίση. Πρέπει να στηρίξουμε την έκρηξη του ανήκουστου και ανείπωτου στην κοινωνία μας. Είναι ολοφάνερο ότι οι αγορές συντρίβονται σε όλο τον κόσμο, και την ίδια στιγμή, αυτή η ιστορία επισκιάζεται από τη βία από τα κάτω. Αυτές είναι οι καλύτερες προϋποθέσεις που θα μπορούσαμε ποτέ να ελπίζουμε, αλλά τώρα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι οι υπερβολές αυτής ή της άλλης δράσης, είναι ότι οι εξεγερμένοι δεν είναι απλά αρκετά ριζοσπαστικοί. Πρέπει να τους ριζοσπαστικοποιήσουμε περαιτέρω, πρέπει να τους πολιτικοποιήσουμε και να τους στρέψουμε στους πραγματικούς στόχους της αλλοτρίωσης και της φτώχειας μας - όχι τα σπίτια της εργατικής τάξης, αλλά ενάντια στο ασταθές καπιταλιστικό καθεστώς. Πρέπει να υποστηρίξουμε το θυμό, αλλά να κάνουμε το θυμό πολιτικό, και έτσι να το μετατρέψουμε σε κάτι πραγματικά ισχυρό και επικίνδυνο - μια επαναστατική στιγμή και όχι μια ταραχή.

http://thecommune.co.uk/2011/08/09/don%E2%80%99t-moralise-don%E2%80%99t-judge-don%E2%80%99t-take-pictures-%E2%80%93-it%E2%80%99s-time-for-the-riot-to-get-radical/

για τη μετάφραση:βφ

Για εγκυκλοπαιδικούς λόγους παραθέτουμε το λινκ του "ελκυστικότατου" ιστότοπου κατάδοσης-μοντέρνας ρουφιανιάς που δημιούργησε το Βρετανικό κράτος με σκοπό τη σύλληψη εξεγερμένων...

londonrioters.co.uk/identify/

Για την 48ωρη απεργία 28-29 Ιούνη, για να "μην ξεχνιόμαστε", γιατί θα τα ξαναπούμε...

2011-07-23T02:31:00.000+03:00

Η 48ωρη γενική απεργία της 28-29 Ιούνη ήταν ίσως η πιο σημαντική των τελευταίων χρόνων. Όχι τόσο λόγω της ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου, όπως επικράτησε στην κοινή γνώμη, αλλά κυρίως για την καινούργια πραγματικότητα που φέρνει για όλους μας. Και σε κοινωνικό επίπεδο το δεύτερο μνημόνιο σημαίνει ακόμα μεγαλύτερης έντασης επίθεση από τη μεριά των οικονομικά ισχυρών.

Παρόλο όμως που μιλάμε για μία τόσο κομβική 48ωρη απεργία- που παρεμπιπτόντως στην Ελλάδα έχει να συμβεί πάνω από 20 χρόνια- στη συνείδηση του κόσμου πέρασε (με κύριο βοηθό τη μιντιακή προπαγάνδα) σαν ένα ακόμα κάλεσμα σε αποκλεισμό της Βουλής. Έτσι ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου κατέβηκε προτάσσοντας έναν αμφιβόλου αποτελεσματικότητας ειρηνικό αποκλεισμό, γεμάτο μούντζες και αναθέματα παρά την όσο πιο δυναμική και συγκρουσιακή παρουσία του στις διαδηλώσεις.

Αν σε όλο αυτό προστεθεί η δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η πλειοψηφία των εργαζομένων (και εννοείται των ανέργων), η άγρια καταστολή που δέχτηκαν όσοι συμμετείχαν στις τελευταίες απεργίες (11 Μάη, 15 Ιούνη) αλλά και η αποθράσυνση μικρών και μεγάλων αφεντικών με μαζικές απολύσεις, μειώσεις μισθών και άλλα παρόμοια για το καλό της οικονομίας έργα, είναι προφανής ο λόγος της μικρής συμμετοχής ειδικά την πρώτη μέρα της απεργίας.

Το πρωί της Τρίτης όπου υπήρχε και το κάλεσμα της απεργιακής πορείας, ο κόσμος ήταν απογοητευτικά λίγος. Αντίθετα το απόγευμα, μετά τη λήξη του 8ωρου, χιλιάδες «αγανακτισμένων» αλλά όχι απεργών γέμισαν για μία ακόμη φορά ασφυκτικά την πλατεία συντάγματος. Τη δεύτερη μέρα η συμμετοχή ήταν από το πρωί κατά πολύ μεγαλύτερη, σίγουρα όμως όχι όσο αντιστοιχούσε στην συγκυρία.

Με δεδομένη τη σχετικά μικρή συμμετοχή αλλά και την προδιαγεγραμμένη ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου οι εκλεγμένοι από τον λαό είπαν να τελειώνουν μ’ αυτό το πανηγύρι. Έτσι ξεκίνησε ένας άνευ προηγουμένου χημικός πόλεμος με σκοπό την εκκένωση της πλατείας. Η απάντηση όμως ήταν άμεση και απίστευτης έντασης με χιλιάδες «κουκουλοφόρους» να παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους και επί ώρες να συγκρούονται με τους πάνοπλους μισθοφόρους του κράτους με στόχο να απωθηθούν οι ένστολες συμμορίες και να παραμείνει ο κόσμος συγκεντρωμένος στην πλατεία αλλά και να προφυλαχθεί από τις δολοφονικές επιθέσεις τους.

Ο σπουδαιότερος συμβολισμός της ημέρας πάντως είναι αναμφισβήτητα η συντονισμένη επίθεση των μπάτσων αμέσως μετά την ψήφιση του Μνημονίου με χιλιάδες ρίψεις χημικών, ασφυξιογόνων αλλά και μαρμάρων απ’ όλες τις πλευρές της πλατείας Συντάγματος. Μέσα σε αυτή την αφόρητη κατάσταση που δημιουργήθηκε με ποδοπατήματα, λιποθυμίες, ξυλοδαρμούς, ανοιγμένα κεφάλια, συλλήψεις στο σωρό και 500 και πλέον τραυματίες – θύματα των ένστολων δολοφόνων – κατέρρευσαν και οι όποιες αυταπάτες περί ειρηνικών ή μη διαδηλωτών για το σύνολο του κόσμου που βρισκόταν εκεί.

Επίσης έγιναν ακόμα πιο ξεκάθαρες οι διαθέσεις των κυρίαρχων για το τι επιφυλάσσει το μέλλον που μας έχουν ετοιμάσει. Ένα μέλλον όπου η μοναδική σίγουρη καλοπληρωμένη δουλειά είναι αυτή του μπάτσου ώστε να τσακίζεται οποιοσδήποτε καταπιεσμένος υψώνει τη φωνή του ενάντια στα σχέδια που κάνουν ερήμην του.

Απέναντι όμως σ’ αυτήν την ωμή κρατική βία, την τρομοκρατία, τις συλλήψεις και την οικονομική αφαίμαξη με κάθε τρόπο εμείς προτάσσουμε τις κοινωνικές αντιστάσεις, τους αδιαμεσολάβητους αγώνες, την καθημερινή κόντρα με κάθε μικρό ή μεγάλο αφεντικό. Γιατί έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση δεν υπάρχει χώρος για ουδέτερους, απαθείς και θεατές.

ΜΙΑ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗΣ

2011-06-27T23:24:00.000+03:00

Αναδημοσιεύουμε στο blog μας μια πρώτη αποτίμηση του κινήματος των βαρκελωνέζων αγανακτισμένων που λάβαμε από ένα σύντροφο που έζησε από κοντά τα γεγονότα. Πολλές οι διαφορές αλλά πολλές και οι ομοιότητες.

"Το κίνημα των indignados στην Βαρκελώνη είναι πολύπλοκο και αντιφατικό. Ενώ οι πρακτικές του σε αρκετές περιπτώσεις προκαλούν σοβαρά προβλήματα στην ομαλή λειτουργία του συστήματος εκμετάλλευσης και εξουσίας , ο λόγος του εμφανίζεται αδύναμος, φοβισμένος, πασιφιστικός, γεμάτος μικροαστικές μιζέριες και φοβίες.
Πρακτική με ριζοσπαστικό προσανατολισμό θεωρώ την ανυπακοή στο διάταγμα της κεντρικής εκλογικής επιτροπής, το σαββατοκύριακο των δημοτικών εκλογών του Μάη, που δήλωνε ότι η κατάληψη της πλατείας είναι παράνομη. Πρακτική επίσης με ριζοσπαστικό προσανατολισμό ήταν ή αντίσταση στην απόπειρα εκκένωσης της πλατείας στις 27μάη , αντίσταση κατά βάση ειρηνική αλλά και με επιθετικές χειρονομίες σε αρκετές περιπτώσεις.

Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν αρκετές στιγμές στις οποίες κερδίζουν οι πιο φοβισμένες και νομοταγείς συμπεριφορές. Π.χ. την ημέρα των πανηγυρισμών για την κατάκτηση του κυπέλλου από την ποδοσφαιρική ομάδα της Βαρκελώνης, υπήρχε ένας διάχυτος φόβος ότι η αστυνομία θα αξιοποιούσε το χάος και τα πιθανά επεισόδια για να εισβάλει ξανά στην πλατεία. Αποτέλεσμα αυτό το φόβου ήταν η δημιουργία ενός ανθρώπινου τείχος περιφρούρησης με εκατοντάδες χαρτονάκια στα χέρια που έλεγαν “όχι στην βία” , “ειρηνική αντίσταση” “ζήτω η δύναμη της μη βίας”. Ενώ δηλαδή η άγρια νεολαία της Βαρκελώνης προκαλούσε τους μπάτσους και συγκρουόταν μαζί τους (δραματικά ανοργάνωτη και με 112 συλλήψεις στο τέλος) οι “ιντιγνάδος” κραυγάζανε ότι είναι ειρηνιστές και ότι καμία σχέση δεν έχουν με τη βία. Το αποκορύφωμα της πολιτικής και ηθικής κατάπτωσης ήταν τα παλαμάκια όταν οι μπάτσοι καταδίωκαν τους άγριους νεολαίους μακριά από του χώρο της πλατείας.
Μετά από αυτά τα γεγονότα, άρχισε να συζητιέται ο αποκλεισμός του κοινοβουλίου για τις 14/15 Ιούνη, τις ημέρες ψήφισης των περικοπών σε υγεία, κοινωνική πρόνοια κτλ. Βγήκε μια αφίσα με αξιοσημείωτα επιθετικό λόγο. Ενώ όμως το γεγονός πλησίαζε, άρχισε να αναδύεται ο προβληματισμός ότι ένας τέτοιος αποκλεισμός δεν είναι ακριβώς αυτό που λέμε “ειρηνική ενέργεια”. Το να εμποδίσεις την είσοδο και την έξοδο στις λιμουζίνες μύριζε χάος και καταστάσεις ανεξέλεγκτες. Έτσι οι ηγετίσκοι της όλης ιστορίας άρχισαν τις αμέσως προηγούμενες μέρες του αποκλεισμού να υποβαθμίζουν την κινητοποίηση και να μιλάνε για ένα “ανθρώπινο ειρηνικό κορδόνι” γύρω από το πάρκο (μέσα στο οποίο βρίσκεται η βουλή)
Το βράδυ της 14 Ιούνη μερικές χιλιάδες κόσμου συγκεντρωθήκαμε έξω από τις πόρτες του πάρκου. Δεν ήμασταν πολλοί, 3.000 άτομα διαμοιρασμένα σε διαφορετικά σημεία. Τα τεράστια πλήθη που περίμεναν αρκετοί δεν είχαν έρθει. Η αμφιβολία πλανιόταν στον αέρα. Ο κόσμος ήταν έξω από τις κλειστές πόρτες του πάρκου ενώ οι μπάτσοι ήταν από μέσα. Εκείνη την στιγμή έγινε μια σημαντική κίνηση: ο κόσμος άρχιζε να φράζει με κάδους και άλλα υλικά τις εισόδους του πάρκου, αρκετοί με μαντήλια στα πρόσωπα. Κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν γιατί ή κίνηση δεν ήταν αρκετά “ειρηνική” . Όμως η διάθεση να γίνει ένας πραγματικός και όχι συμβολικός αποκλεισμός κυριάρχησε, και σε λίγη ώρα , όλες οι είσοδοι του πάρκου, εκτός από μια, είχαν γίνει αδιαπέραστες,
Ξημέρωσε 15 ιούνη. Υπήρξες κάποιες ροπαλιές από τη πλευρά των μπάτσων χωρίς το πράγμα να πάρει έκταση. Οι μπάτσοι πήραν τον έλεγχο της μιας εισόδου που είχε μείνει χωρίς οδόφραγμα και άρχισαν να φέρνουν βανάκια με βουλευτές. Κάποιοι άλλοι βουλευτές προτίμησαν να διασχίζουν το πλήθος με τα πόδια, προστατευόμενοι από μπάτσους και μπράβους. Το αποτέλεσμα ήταν γιουχαΐσματα, αυγά, άντε και κανά σπρωξίδι, στους βουλευτές όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων. Τα μεγάλα ονόματα μπήκαν με ελικόπτερα. Γενικά δηλαδή δημιουργήθηκε μια κατάσταση που, τουλάχιστον για τα καταλανικά δεδομένα, ήταν αρκετά εξευτελιστική για τους θεσμούς της Δημοκρατίας.
Όταν μπήκαν όλοι οι βουλευτές οι μπάτσοι πήγαν να αποσυρθούν. Όπως συνήθως γίνεται εδώ πέρα , η οπισθοχώρηση τους μετατράπηκε σε επίθεση ενός σημαντικού κομματιού του κόσμου εναντίον τους (δηλαδή του κόσμου που ποτέ δεν ήταν ξεκάθαρα υπερ της ειρηνικής αντίστασης). Η επίθεση κράτησε ένα λεπτό , δεν ήταν κάτι το φοβερό, μιας και δεν υπήρχαν πολλά υλικά, αλλά προκάλεσε ρίγη τρόμου στους διοργανωτές μας.

Από εκείνη τη στιγμή, τα ΜΜΕ, άρχισαν να χύνουν δηλητήριο. Η υποστήριξη που παρείχαν τις προηγούμενες βδομάδες εξαφανίστηκε. Το κίνημα είχε φτιαχτεί εν μέρει μέσα στη στοργική αγκαλιά των ΜΜΕ που εξήραν τον ειρηνικό και πολιτισμένο χαρακτήρα του. Η μεταστροφή λοιπόν των δημοσιογράφων βιώθηκε σαν απόλυτη καταστροφή από του ηγέτες αλλά και από το μεγαλύτερο κομμάτι του πλήθους (εννοείτε ότι όλοι ήταν ενήμεροι για αυτά που μεταδιδόντουσαν στα κανάλια). Ο κόσμος άρχισε να μειώνεται και , μετά από μια έκτακτη ανοιχτή συνέλευση, στην όποια η προβοκατολογία, η υστερία κόντρα στου “βίαιους”, και η πολιτική ηλιθιότητα συναγωνιζόντουσαν η μια την άλλη, αποφασίστηκε η αποχώρηση και η λήξη του αποκλεισμού.

Τα μέλη της “επιτροπής επικοινωνίας” (με τα ΜΜΕ) έβγαλαν την άλλη μέρα μια κατάπτυστη ανακοίνωση, στην οποία διαχωριζόντουσαν πλήρως όχι μόνο από την επίθεση εναντίον των μπάτσων αλλά και από το βρισίδι και το σπρωξίδι εναντίον των πολιτικών. Χωρίς καμία αναφορά στους 7 συλληφθέντες που είχαμε στην διάρκεια της κινητοποίησης και φτάνοντας στο σημείο να ζητάνε περίπου συγγνώμη. Οργάνωσαν μια συνέντευξη τύπου όπου διάβασαν ένα δεύτερο κείμενο , λιγότερο τραγικό από το πρώτο, αλλά πάντως αρκετά θλιβερό. Το σημαντικό είναι ότι αυτά τα κείμενα δεν πέρασαν από καμία συνέλευση. Οι θιασώτες της άμεσης δημοκρατίες μετατράπηκαν σε θιασώτες της άμεσης ιεραρχίας μόλις σφίξαν τα πράγματα.
Το δηλητήριο των ΜΜΕ και οι διαμαρτυρίες/απειλές των όλων των κομμάτων συνεχίστηκαν για μερικές μέρες. Στη διάρκεια αυτών των ημερών οι εκπρόσωποι των ιντιγναδος δεν έχαναν ευκαιρία να διαχωρίζονται μετά μανίας από “κάθε εκδήλωση βίας”. Όταν πια ο αυτοεξευτελισμός είχε ολοκληρωθεί τα ΜΜΕ ξανάρχισαν να γίνονται φιλικά.
Έτσι λοιπόν, η διαδήλωση της 22 του Ιούνη έφτασε να είναι μια από τις πιο μαζικές που έχουν γίνει στη Βαρκελώνη της τελευταίες δεκαετίες, 100000 με 200000 κόσμου. Τί έπαιξε ρόλο στην επιτυχία της; Πολλά πράγματα. Λίγο ο διακηρυγμένα ειρηνικός και πολιτισμένος χαρακτήρας της ,λίγο η υποστήριξη των ΜΜΕ, λίγο ίσως η δυσφορία του κόσμου για τις υπερβολικές και παιδιάστικες διαμαρτυρίες των πολιτικών για τα λερωμένα τους σακάκια (περιέργως τα πετρίδια κατά των μπάτσων δεν προβλήθηκαν τόσο από τα ΜΜΕ) και βέβαια η οργή για τις διαρκώς εντεινόμενες καπιταλιστικές λεηλασίες, ένα σύνολο δηλαδή διαφορετικών και αντιφατικών στοιχείων, οδήγησαν την κινητοποίηση σε επιτυχία.
Δυστυχώς, αυτό έχει σαν αρνητική συνέπεια, η ηγεσία του κινήματος να νιώθει πιο νομιμοποιημένη από ποτέ και να συνεχίζει τα βρώμικα παιχνίδια της. Να σημειώσουμε ότι βασικά επρόκειτο για αριστεριστές της κακιάς ώρας. Δηλαδή για άτομα που δεν λένε το παραμικρό που θα μπορούσε να θυμίσει την έννοια της σύγκρουσης. Ο πασιφισμός τους δεν εμφανίζεται σαν μια στρατηγική επιλογή όπως, ας πούμε, γίνεται με τον ελληνικό αριστερισμό (που λέει ότι πρώτα να πάρουμε τις μάζες μαζί μας, και μετά, βεβαίως, η μαζική βία είναι στο πρόγραμμα). Ο ειρηνισμός των οργανώσεων “La Lliuta” , “Revolta Global” είναι συστατικός του πολιτικού τους προγράμματος, πιστεύουν δηλαδή στην ειρηνική αλλαγή της κοινωνίας! Προσωπικά θα τους αποκαλούσα “μετα-αριστεριστές”
Για να το μαζεύω σιγά σιγά, η ιστορία έχει αποκτήσει πλέον ξεκάθαρα ιεραρχημένα χαρακτηριστικά. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στις μανούβρες των (μετα)αριστεριστών αλλά και στις διαθέσεις του πλήθους, που εμφανίζονται φοβισμένες , χωρίς αυτοπεποίθηση και ταξική συνείδηση.
Πάντως, στις συνοικίες της Βαρκελώνης άρχισαν να λειτουργούν συνελεύσεις που βασικά αναπαράγουν τον ρεφορμιστικό/ειρηνιστικό λόγο αλλά σε κάθε περίπτωση είναι αυτοοργανωμένες (προς το παρών τουλάχιστον) και εγκυμονούν σημαντικές δυνατότητες.
Ο αναρχικός αντιεξουσιαστικός χώρος γενικά τα έχει χαμένα, και δεν έχει καταφέρει να παρέμβει αποτελεσματικά. Γίνονται κάποιες προσπάθειες αλλά είναι αρκετά δύσκολο, γιατί το κλίμα είναι τόσο διαολεμένα εναντίον κάθε συγκρουσιακής αναφοράς που στο τέλος αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο.
Πάντως την προσπάθεια θα την κάνουμε. Φαίνεται ότι η πιο τραγική διάσταση της παρούσας καπιταλιστικής κρίσης είναι ότι έφερε στην επιφάνεια την αποσύνθεση των συνειδήσεων και την αδυναμία κοινωνικής άρθρωσης ενός πραγματικά ανταγωνιστικού λόγου."

Home is where the hatred is

2011-06-17T19:39:00.000+03:00

Κλαδική απεργία. Κανείς απεργοσπάστης!

2011-06-06T14:59:00.001+03:00

Αφίσες για τον Ελευθερουδάκη...

2011-05-14T14:55:00.000+03:00

απο την πρωτοβουλία εργαζομένων-απολυμένων

...στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων για τις 18 απολύσεις, τη μη καταβολή επιδομάτων, τον εργοδοτικό τσαμπουκά...

και τον βιβλιοφρικάριο

.

2011-05-07T16:54:00.000+03:00

Αυτοκόλλητα που κυκλοφόρησαν για τις απολύσεις στον Ελευθερουδάκη

2011-04-27T22:15:00.000+03:00

Αθέατες όψεις της καπιταλιστικής λεηλασίας

2011-04-21T18:48:00.000+03:00

Οι συνέπειες της νεοφιλελεύθερης επίθεσης έχουν ήδη αρχίσει να γίνονται ορατές στην καθημερινή ζωή. Μειώσεις μισθών, ελαστικοποίηση, υψηλή ανεργία και άνοδος του πληθωρισμού, κλείσιμο επιχειρήσεων και περιστολή θέσεων εργασίας, άγχος και επισφάλεια. Ένα αμάλγαμα φόβων που συντήκεται με την διαχείριση της κρίσης μέσω της ανασφάλειας και των εκβιαστικών διλλημάτων, ώστε να επιτευχθεί το βέλτιστο για την κυριαρχία αποτέλεσμα… η μοιρολατρική αποδοχή των νέων όρων ύπαρξης. Η ανταγωνιστικότητα που αποτελούσε το κυρίαρχο ιδίωμα των σύγχρονων κοινωνιών του υλικού ευδαιμονισμού αποκτά κανιβαλικές προεκτάσεις, οι οποίες γεμίζουν το επικοινωνιακό κενό μεταξύ των εκμεταλλευομένων. Από τη ρυμοτομία των μεγαλουπόλεων ως την εμπορευματοποίηση επιθυμιών και συναισθημάτων, όλα συνέτειναν στον κατακερματισμό της ανθρώπινης ταυτότητας και την ενοποίησή της κατ’ εικόνα των καταναλωτικών – συμπεριφορικών προτύπων. Ήδη από τότε σε χαρακωμένα χέρια σχεδιάζονταν απεγνωσμένες απόπειρες επανοικειοποίησης του εαυτού μέσω του πόνου, παραληρηματικές αρνήσεις ρόλων και υποχρεώσεων, προσπάθειες να σταματήσει ο χρόνος που μετρά αδυσώπητα την απόσταση από την αποτυχία.

Οι σαρωτικές αλλαγές του νεοφιλελευθερισμού εντείνουν αυτή την κατάσταση και επιδεινώνουν τις ψυχικές επιπτώσεις της μείωσης, ή και της κατάργησης, της αγοραστικής δύναμης στο εσωτερικό μιας κοινωνίας ήδη κουρσεμένης από τα αλλοτριωτικά παράγωγα του υλικού ευδαιμονισμού. Μπορεί να μην ήταν η βασική επιδίωξη των μηχανισμών, να μην δουλευόταν στην προπόνηση, σίγουρα όμως τους βγήκε στο γήπεδο… Η εξύψωση των εμπορευμάτων και η συνακόλουθη πραγμοποίηση των ανθρώπων μορφοποίησαν μια κρίσιμη αναγωγή που περισφίγγει τον φαύλο κύκλο της απώλειας του εαυτού. Αφού τα εμπορεύματα είναι δηλωτικά του κύρους και της προσωπικότητας όσο περισσότερο ανασφαλής και ετερόφωτος νιώθει ο άνθρωπος τόσο περισσότερο οφείλει να καταναλώνει. Η διακοπή αυτής της αλληλουχίας, ειδικά αν δεν είναι συνειδητό αποτέλεσμα μιας συνολικής πολιτισμικής κριτικής, γεννά αισθήματα ανυπαρξίας και οδηγεί σε μια μειωτική πρόσληψη του εαυτού που ανοίγει διάπλατα το παράθυρο στην κατάθλιψη.

Επιπλέον τα επαίσχυντα τρομολαγνικά διλλήματα και οι εργοδοτικοί εκβιασμοί είναι από μόνα τους αρκετά για να πυροδοτήσουν μια οργή γενικευμένη, η οποία όμως μένει βουβή, στραγγαλισμένη στη μέγγενη του άγχους και της επισφάλειας. Εν τέλει σωματοποιείται, αλληλεπιδρά με τα πιεστικά πρότυπα επιτυχίας και τις διαμορφωθείσες κοινωνικές αντιλήψεις ξεσπώντας στον εαυτό των φορέων της. Η απουσία δεσμών και δικτύων αλληλεγγύης μεταξύ κοινωνικών ομάδων, αλλά και μεταξύ υποκειμένων των ίδιων ομάδων, συμβάλλει σε αποτελέσματα που αποτυπώνονται ανάγλυφα στα αρχεία των εξωτερικών ιατρείων των ψυχιατρικών κλινικών και αντίστοιχων νοσοκομειακών τμημάτων. Ψυχοσωματικές διαταραχές, κρίσεις πανικού, κατάθλιψη, αγχώδη σύνδρομα ακόμα και ψυχωσικά επεισόδια, όλα ανοίγουν την αγκαλιά τους στον μοναχικό άνθρωπο. Σε αυτόν που έμαθε να βιώνει τη μη σύμπλευση με τα προβαλλόμενα πρότυπα ως αποτυχία και την εξωτερίκευση της αδυναμίας ως κάτι το ντροπιαστικό. Η ανεργία, η ανέχεια, η αδυναμία πληρωμής λογαριασμών, όλα πρέπει να μένουν εν οίκω, στη σφαίρα του ανομολόγητου, στη σκιά της ταμπέλας με το σλόγκαν της εποχής: «Η ευτυχία του ενός είναι η κόλαση του άλλου».

Στην αντίθετη περίπτωση, όταν η οργή ξεχειλίζει, συνήθως γεννά συμπεριφορές που αναπαράγουν το κανιβαλικό ιδίωμα της επικράτησης του ισχυρού, το οποίο αποτελεί (άρρητα έστω) πεμπτουσία του νεοφιλελευθερισμού. Ανούσιοι ξυλοδαρμοί, ερειστική διάθεση και αμετροεπής ευθιξία που ξεσπά σε υβρεολόγια είναι χαρακτηριστικές εκδηλώσεις αυτού του φαινομένου. Υπάρχει όμως και μια άλλη τραγική όψη σε αυτό το νόμισμα. Ο νεοφιλελευθερισμός λόγο των επιδιώξεων, των αποτελεσμάτων και των μέσων εφαρμογής του συμπλέει με μια προσπάθεια συντηρητικής μετατόπισης των κοινωνικών αντιλήψεων, η οποία ανοίγει το δρόμο στην ανάκαμψη του επιθετικού εθνικισμού αλλά και των χυδαιότερων εκφάνσεων της πατριαρχίας. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η περίοδος του θατσερισμού και του ρεηγκανισμού, σε Μ. Βρετανία και Η.Π.Α. αντίστοιχα, χαρακτηρίστηκαν από την μεγάλη αύξηση καταγραφής περιστατικών κακοποίησης γυναικών και παιδιών, από την επιθετική αναβίωση της χριστιανικής δεξιάς και των συλλόγων ενάντια στο δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση, αλλά και από την αύξηση της ρατσιστικής βίας εναντίων μεταναστών, μαύρων και ανθρώπων με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό.

Κάπως έτσι προκύπτουν οι αθέατες επιπτώσεις της βίαιης αναδιανομής του πλούτου προς τα πάνω, που σηματοδοτούν ένα σφοδρό πόλεμο κατά της κοινωνίας. Επιπτώσεις που καταγράφονται στα ψιλά των εφημερίδων ή χάνονται στην επαγγελματική λακωνικότητα και την επιλεκτική πίεση χρόνου στα δελτία ειδήσεων και τις ενημερωτικές εκπομπές. Ένα δείγμα γραφής μας παρουσιάστηκε πριν λίγο καιρό… όταν η δημόσια τηλεόραση, με το δέοντα επαγγελματισμό και την επιβεβλημένη άχρωμη φωνητική τονικότητα, μας πληροφόρησε ότι περίπου 500 άνθρωποι είχαν αυτοκτονήσει στην Ιρλανδία, μια χώρα προηγμένου καταναλωτισμού, από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η υπαγωγή της εθνικής της οικονομίας στον μηχανισμό στήριξης (στη γνωστή «τρόικα»). Μονήρη ηλεκτρόνια σε φρενήρης ρυθμούς που απώλεσαν ξαφνικά ή ήταν σίγουρο ότι θα απολέσουν τον επίπλαστο πυρήνα εργασία – κατανάλωση. Με αντίστοιχο ηχόχρωμα, αλλά πιο θλιμμένο ύφος λόγο πατριωτικής αλληλεγγύης, ενημερωθήκαμε πρόσφατα ότι έχουν τριπλασιαστεί η πωλήσεις αντικαταθλιπτικών στην Ελλάδα.

Όσο λοιπόν εξακολουθούν η ενοχή και η ντροπή να αποτελούν ανάχωμα στη δημοσιοποίηση του προβλήματος στους οικείους, όσο η τυπική έστω ερώτηση «πως είσαι» απαντιέται με το επίσης τυπικό «μια χαρά», όσο δεν γίνεται προσπάθεια να γκρεμιστούν τα αναχώματα που κρύβουν την ολότητα του πολέμου και της λεηλασίας των ζωών μας, τόσο θα επιζητούνται ατομικές λύσεις και θα προλειαίνεται το έδαφος για εξίσου μοναχικές απογνώσεις. Με τη συνδρομή ειδικών που επιζητούν να μας κάνουν λειτουργικούς σε έναν ανθρωποφαγικό κόσμο, όσο το διακύβευμα παραμένει η υπέρβαση μιας δυσλειτουργικής προσαρμογής τόσο αυτή η πλευρά της καπιταλιστικής λεηλασίας θα παραμένει αθέατη. Και ο πόλεμος αυτός θα εξακολουθεί να έχει τους δικούς του αγνοούμενος με διαγραμμισμένες συνταγές στην τσέπη…

Στον Ελευθερουδάκη, Πανεπιστημίου 17

2011-04-18T14:19:00.000+03:00

ΤΡΙΤΗ 19/4, 17:30

Άλλη μια απόλυση λοιπόν. Για την ακρίβεια μια από τις 15 στην συγκεκριμένη αλυσίδα σε διάστημα περίπου 3 μηνών. Κινήσεις ενός πλάνου ενταγμένου στο «δυσμενές» κλίμα της εποχής, οριοθετημένο από τα ιδεολογήματα της ανάπτυξης και της ορθολογιστικής αναδιάρθρωσης. Όλα για το καλό μας, ενώ πλέον η ίδια η πραγματικότητα υπόσχεται ένα φανταχτερό τίποτα για όλους μας, είτε εργαζόμαστε ζώντας κάθε μας στιγμή σε ένα κλίμα ανασφάλειας και οριακής επιβίωσης, είτε στεκόμαστε στην ουρά της ανεργίας χωρίς ημερομηνία λήξης. Όλοι εμείς που, υποτασσόμενοι στον εκβιασμό της εργασίας, νιώθουμε ότι μας κάνουν χάρη δίνοντάς μας ψίχουλα, σε μια δουλειά που με αυτήν περνάμε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Εμείς που καλύπτουμε κενά θέσεων, υποταγμένοι σε στατιστικά και λογιστικά προγράμματα και τεχνοκρατικά πλάνα, καλούμαστε να βάλουμε πλάτη και να προχωρήσουμε στις απαραίτητες θυσίες, ενώ ο πλούτος γύρω μας ορθώνει νέα επαίσχυντα παλάτια και διοργανώνει φαντασμαγορικές εγκαινιακές γιορτές.

Άλλη μια επιχείρηση που κινείται στο πνεύμα της εποχής. Για την ακρίβεια, μια αλυσίδα καταστημάτων με το μεγαλύτερο όνομα στο χώρο, με τις τεράστιες κρατικές παροχές την εποχή των πλούσιων, χωρίς τελικά αποτέλεσμα, επιχορηγήσεων. Με άτομα στις διευθυντικές άνετες πολυθρόνες που διετέλεσαν εξέχοντα στελέχη πρόσφατων κυβερνήσεων, που χρεώνονται την ρετσινιά της τωρινής οικονομικής κατάρρευσης και που συντηρούν ακόμη θέσεις με καίρια πολιτική και οικονομική ισχύ. Μια εταιρεία που τα είχε καλά με όλα τα κυβερνώντα πολιτικά στρατόπεδα, διαφυλάσσοντας τα συμφέροντα της σε κάθε κοινωνική περίοδο. Προωθώντας τον ρεαλιστικό δρόμο της ανάπτυξης και του εκσυγχρονισμού που περνά από την απόλυση μεγάλου ποσοστού εργαζομένων και την εμπέδωση ενός κλίματος φόβου και μιζέριας στους χώρους της δουλειάς, ενώ την ίδια στιγμή στρατηγικά εργοδοτικά λάθη και γραφειοκρατικοί σχεδιασμοί «εξασφαλίζουν» την οικονομική ύφεση που τελικά βαραίνει αποκλειστικά εμάς.

Άλλος ένας εργασιακός χώρος όπου οι συμπεριφορές και οι στάσεις των απασχολούμενων είναι αλλοπρόσαλλες, αντιφατικές ή ακόμη και αλληλοσυγκρουόμενες. Για την ακρίβεια, υποχωρώντας ορισμένοι-ες πιστεύουν πως δεν θα τους πάρει η μπάλα των δυσμενών αλλαγών που προωθούν τα αφεντικά, ενώ τίποτα δεν εξασφαλίζει ότι, εφόσον δεν συναντούν αντίσταση, θα σταματήσουν να επιτίθενται ακόμη και στα στοιχειώδη δικαιώματά μας μέχρι την πλήρη απαξίωση των ζωών μας. Από τις προσωπικές ψευδοκαριερίστικες στάσεις που αγγίζουν τα όρια της ξεφτίλας, καθώς χαϊδεύονται από τα κελεύσματα της εργοδοσίας που μιλά για ένα καλύτερο εργασιακό μέλλον που ποτέ δεν έρχεται, μέχρι την αντίθετη πλευρά που αντιδρά σε κάθε τι εχθρικό απέναντί της, εκτείνεται ένας ωκεανός ξέχωρων αντιδράσεων, σιωπών και προσωπικών αδιεξόδων. Απέναντι σε αυτήν τη μοναχικότητα είναι που πρέπει να μοιραστούμε κάθε αγωνιστική εμπειρία, να ξεκαθαρίσουμε ποιους-ποιες έχουμε δίπλα μας και απέναντί μας και να απαντήσουμε σε κάθε είδους πρόκληση μέσα και έξω από τον συγκεκριμένο χώρο δουλειάς.

Ο αγώνας που ήδη έχει ξεκινήσει για την επαναπρόσληψη του Μπάμπη Αρμπιλιά είναι ενταγμένος ακριβώς σε ένα γενικότερο πλαίσιο δράσεων όχι απλά άμυνας αλλά και απαίτησης όλων αυτών που τα αφεντικά μας χρωστάνε. Ο καιρός για να αναβληθεί ή να θεωρητικοποιηθεί η όποια αγωνιστική διάθεση έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Θέτοντάς το απλά, πέρα από τις «νόμιμες» απολύσεις στο ψαχνό, την μη καταβολή των επιβεβλημένων επιδομάτων και την όποια καθυστέρηση καταβολής των μισθών, είναι πλέον θέμα αξιοπρέπειας να σταθούμε μαχητικά απέναντι στην εργοδοσία, ακόμη και αν πιστεύουν ότι δεν έχουμε καμία τύχη. Στους χαλεπούς αυτούς καιρούς οφείλουμε να μην σκύψουμε υποτακτικά το κεφάλι και το βλέμμα, μιας και κανείς δεν θα αγωνιστεί για εμάς παρά μόνο εμείς οι ίδιοι.

ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΑΡΜΠΙΛΙΑ

ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ ΤΑΜΕΙΟΥ ΚΑΙ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΣΕ ΟΣΕΣ-ΟΥΣ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ.

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Πρωτοβουλία εργαζομένων- απολυμένων Ελευθερουδάκη

Ραντεβού...

2011-04-10T15:22:00.000+03:00

Τα αφεντικά με αφορμή και πρόσχημα την κρίση επιτίθενται και καταστρατηγούν ακόμα και τα στοιχειώδη. Τα συλλογικά μας προβλήματα απαιτούν και συλλογική δράση.

ΚΑΝΕΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ.

Ραντεβού στο δρόμο:

Τρίτη 19/4, 17:30, Ελευθερουδάκης. Πανεπιστημίου 17.

Για την υπόθεση διάβασε εδώ

Τζάμπα κουλτούρα

2011-03-28T23:57:00.000+03:00

Δεν είχαμε ποτέ αυταπάτες για το χώρο στον οποίο δουλεύουμε και τ' αφεντικά δεν παραλείπουν να μας επιβεβαιώνουν: Πίσω από τη βιτρίνα της κουλτούρας και της "πνευματικής προσφοράς" βασιλεύει ο νόμος του ισχυρού, η κυνικότητα, οι εκβιασμοί και η εκμετάλλευση σε κάθε τομέα εργασίας. Στην εφαρμογή των παραπάνω δεν υπολείπονται βέβαια και οι "ιστορικοί οίκοι - πνευματικόι ταγοί" που χωρίς αιδώ (ως καλοί επιχειρηματίες άλλωστε) αφήνουν απλήρωτους εργαζόμενους και σφυρίζουν αδιάφορα καθισμένοι στις περγαμηνές τους...

Κάπως έτσι, μεταφραστής παραμένει απλήρωτος και απαιτεί τα δεδουλευμένα του από τις εκδόσεις Εστία. Αναδημοσιεύουμε το κείμενο που κυκλοφόρησε ο Σύλλογος Μεταφραστών-Επιμελητών-Διορθωτών εδώ

Για τον ρόλο των media στην εξέγερση της Αιγύπτου

2011-03-22T23:22:00.000+02:00

Η κοινωνία του θεάματος μας προσφέρει συνεχώς καινούργιες εικόνες για να ικανοποιήσει τις καταναλωτικές μας ανάγκες. Η συσσώρευση κεφαλαίου έχει φτάσει σε τόσο υψηλό βαθμό που έχει μετατραπεί σε εικόνα. Η εμπορευματοποίηση της ζωής μας μάς κάνει να είμαστε εξαρτώμενοι από τα εμπορεύματα, και η πληροφορία στην περίπτωση αυτή μετατρέπεται σε άλλη μία μορφή εμπορεύματος. Καθημερινά προσλαμβάνουμε ένα μεγάλο αριθμό εικόνων- που εισχωρούν μέσα μας σα να ήμασταν συνδεδεμένοι μόνιμα με έναν ορό- είτε με τη μορφή ενημέρωσης, είτε είναι βίντεο, διαφημίσεις, ταινίες, επαγγελματικές συναντήσεις ή διάβασμα εφημερίδας. Στην κοινωνία του θεάματος που ζούμε, η πραγματικότητα ξεδιπλώνεται μπροστά μας σαν ένα αντικείμενο προς θέαση, όλο αυτό που βιώνουμε μετατρέπεται σε μια απλή αναπαράσταση αυτού που υπάρχει στην πραγματικότητα. Τα μέσα ενημέρωσης είναι ο πιο σαφώς προσδιορισμένος εκφραστής της και ταυτόχρονα είναι ένας από τους πιο πρωτογενείς παράγοντες της μετάδοσης της κυρίαρχης αποξένωσης του εσωτερικευμένου θεάματος. Αν εξετάσουμε προσεκτικά τα μηνύματα των κυριότερων μέσων «ενημέρωσης» και εκπροσώπων του συστήματος σχετικά με τις ταραχές στον αραβικό κόσμο, θα διαπιστώσουμε τις εσωτερικές τους αντιφάσεις. Βρίσκονται σε μια οριακή κατάσταση, στην οποία δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν, δεδομένου ότι καθημερινά όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι προστίθενται στην κινητοποίηση, από την Τεχεράνη στο Αλγέρι, από το Κάιρο στο Γουισκόσιν. Αυτές οι γραμμές είναι αφιερωμένες σε όλους αυτούς.

Η αντικειμενική ανάλυση των πολιτικών επαγγελματιών που δουλεύουν για τα συμφέροντα του θεάματος, δεν τους επιτρέπει να γνωρίζουν τις προϋποθέσεις της μελέτης μιας επαναστατικής κατάστασης τόσο επικίνδυνης όσο και οι εξεγέρσεις που μέρα με τη μέρα εξαπλώνονται σε όλο τον αραβικό κόσμο. Η απελπισία τους και η αδυναμία τους τούς ξεπερνάνε, μη μπορώντας να επαναλάβουν (εφαρμόσουν) εδώ τους θεωρητικούς τους δογματισμούς, σε μια κατάσταση που δεν έχει δημιουργηθεί από τις πηγές παραγωγής του δικού τους θεάματος. Λησμονώντας την κοινωνική και ταξική διάσταση των διαμαρτυριών, είναι ανίκανοι να αντιληφθούν την έκτασή τους: μοιάζουν με φλεγόμενη πυρίτιδα που ανατρέπει σύνορα και τυράννους σε όλη την περιοχή. Προσπαθούν να τους προσδώσουν ένα ενιαίο χρώμα, δημιουργώντας έτσι μια εικονική οντότητα: το λαό σε αναβρασμό που ξεσηκώνεται ενάντια στον ίδιο του τον τύραννο. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για την πνευματική «πρωτοπορία» της κοινωνίας μας, οι εκπρόσωποι τους, δεν φαίνεται να έχουν συνειδητοποιήσει δεν υπάρχουν λαοί, υπάρχουν μόνο κοινωνικές τάξεις. Σε τελική ανάλυση, οι μεγάλες επιχειρήσεις που επωφελούνται από το καθεστώς Μουμπάρακ δεν φαίνονταν να ενδιαφέρονται και πολύ για την ανατροπή του, ούτε και δυνάμεις όπως η Γαλλία ή οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι μεγαλύτεροι σύμμαχοι της αιγυπτιακής απολυταρχίας.

Ο Τύπος, παρά το γεγονός είναι συνηθισμένος στο να γεμίζει τα σπίτια μας με υπερβολικές εικόνες που επιδιώκουν τον πιο ωμό εντυπωσιασμό, με ανούσιες πολιτικές συγκεντρώσεις και κακής ποιότητας άρθρα γνώμης, για πρώτη φορά βρίσκεται σε κατάσταση κορεσμού. Δεν μπορεί να γεμίσει τα δελτία ειδήσεων με εικόνες ή ανούσιες πληροφορίες που οφείλουν να έχουν στόχο την παθητικότητα και την απάθεια των θεατών, αντιμέτωπων με τόση πολλή φλυαρία και τόσα πολλά γεγονότα. Για πρώτη φορά, πρέπει να μετράει προσεκτικά τα λόγια του, τα βίντεο, τις χειρονομίες, αφού υπάρχει ο κίνδυνος οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου να ενωθούν άρρηκτα με τους σκοπούς της εξέγερσης των αράβων εργαζομένων, και να στραφούν κατά των δικών τους τυράννων. Οι δημοσιογράφοι και οι παραγωγοί των δελτίων ειδήσεων, καθώς δεν είναι εξειδικευμένοι σε τίποτα, επιχειρώντας να περάσουν τη δική τους μεροληπτική άποψη για τα γεγονότα, γίνονται ακόμα πιο επικίνδυνοι από τους πολιτικούς αναλυτές. Στην περίπτωση αυτή, δεν μπορούν να προσφύγουν στη σοφή γνώμη των ειδικών και τεχνοκρατών της πολιτικής, έτσι επικεντρώνονται αποκλειστικά σε ορισμένα πολύ συγκεκριμένα σημεία, ακολουθώντας σε καθημερινή βάση έναν επαναλαμβανόμενο μηχανισμό, τον οποίο είναι πολύ εύκολο να τον προβλέψει κανείς εάν είναι σε θέση να δει πέρα από τη φλυαρία τους. Η εμπορευματοποίηση της καθημερινής ζωής, η επανάληψη των δουλειών που κάνουμε και των διαλόγων που έχουμε καθημερινά και που μολύνουν τη ζωή μας κάτω από τη σημαία της καταναλωτικής κοινωνίας, δεν είναι έννοιες άσχετες με τα μεγάλα ΜΜΕ, τα οποία κάθε μέρα επαναλαμβάνουν την ίδια ανάλυση. Η πληροφόρηση για την εξέγερση στην Αίγυπτο είναι δομημένη σε τρεις πυλώνες, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους.

1. Ο εγκληματικός αιγυπτιακός στρατός, ως ουδέτερος παράγοντας και θεματοφύλακας της ειρήνης στην περιοχή. Από την έναρξη της επανάστασης στις 25 Ιανουαρίου, ο στρατός είναι ο υπεύθυνος για χιλιάδες αγνοούμενους, εκατοντάδες συλλήψεις, βασανιστήρια, κακοποιήσεις και επιλεκτικές δολοφονίες εναντίον των αντιπάλων του καθεστώτος, σύμφωνα με εφημερίδα The Guardian, με βάση στοιχεία του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Διακηρύσσει τον εαυτό του ως θεματοφύλακα της τάξης και ως υπεύθυνου για μία δημοκρατική μετάβαση, αλλά δεν ξεχνάμε τον ρόλο του ως συνεργάτη της δικτατορίας του Μουμπάρακ για περισσότερο από τρεις δεκαετίες. Του αποδίδεται επίσης η ιδιότητα μιας πατερναλιστικής οντότητας που είναι υπέρ της Τάξης, που είναι πάνω από κυβερνήσεις και οφείλει να οργανώσει τον εκτός ελέγχου πληθυσμό μπροστά στο κενό εξουσίας, έτσι ώστε να μην οδηγηθούν τα πράγματα σε μια άναρχη κατάσταση. Κατά τις τελευταίες ώρες, καθώς, μετά τον βιασμό της δημοσιογράφου Λάρα Λόγκαν, κατορθώθηκε να ποινικοποιηθούν και να στιγματιστούν όλοι οι προτεστάντες ως εν δυνάμει βιαστές και να ενισχυθεί περαιτέρω ο πατερναλιστικός ρόλος του στρατού. Περισσότερο από ποτέ, πρέπει να θυμόμαστε ότι κανένας στρατός δεν είναι θεματοφύλακας της ειρήνης, πόσο μάλλον της δημοκρατίας.

2. Κανένας εργαζόμενος δεν έχει στους δρόμους, μη βγείτε ούτε κι εσείς. Υπό το φόβο να αποδωθεί η ανατροπή του καθεστώτος σε μια συγκεκριμένη κοινωνική τάξη, η μιντιακή πλατεία Ταχρίρ, μοναδικός στόχος των καμερών των μέσων μαζικής «ενημέρωσης», κάθε βράδυ γέμιζε με χιλιάδες ανθρώπους που απ’ ότι φαίνεται δεν ανήκαν σε καμία κοινωνική τάξη. Ακολουθώντας το βασικό συλλογισμό των τεχνοκρατών πολιτικών, ο λαός ήταν αυτός που έκανε την επανάσταση. Είναι περιττό να υπενθυμίσει κανείς ότι κατά τη διάρκεια των πρώτων διαμαρτυριών, τις οποίες οργάνωσαν τα κοινωνικά δίκτυα που τόσο έχουν δοξάσει οι δημοσιογράφοι, υπήρχαν πολλοί λόγοι για να αμφιβάλλει κανείς ότι η δικτατορία θα έπεφτε, και ότι Μουμπάρακ παραιτήθηκε μόλις δύο ημέρες αφότου οι αιγύπτιοι εργαζόμενοι είχαν αρχίσει να αυτοοργανώνονται, να απεργούν απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, να καταλαμβάνουν εργοστάσια, να κινητοποιούνται και να προετοιμάζουν πραγματικά το πρόσφορο έδαφος για μία κοινωνική επανάσταση. Ο αντιπρόεδρος Σουλεϊμάν ήταν από τους πρώτους που συνειδητοποίησαν τον κίνδυνο της κοινωνικής σύγκρουσης, και διέταξε τη βίαια καταστολή των εργαζομένων, σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί η πολιτική ανυπακοή κατά του στρατού. Τη διώρυγα του Σουέζ, η οποία μετατράπηκε σε σκηνικό μαζικών απεργιών στις κοντινές σε αυτήν επιχειρήσεις, την επισκέπτονται καθημερινά τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ. Φαίνεται ότι όταν οι ταραχές αποκτούν ταξικό περιεχόμενο, πλέον δεν τρέφουν γι’ αυτές μεγάλη συμπάθεια οι μεγάλοι καπιταλιστές. Για κακή τους τύχη, τη νύχτα της 15ης Φεβρουαρίου οι εργαζόμενοι της μεγαλύτερης δημόσιας επιχείρησης της Αιγύπτου, της Misr Spinning and Weaving Company, με περισσότερους από 24.000 εργαζόμενους, κήρυξαν απεργία επ ‘αόριστον, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα (Σ.τ.Μ. το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 26/2) και προστέθηκε στις πολλές που πραγματοποιούν οι υπόλοιποι εργαζόμενοι της χώρας, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει η απεργία στη Μuhalla, στην οποία συμμετέχουν πάνω από 20.000 εργαζόμενοι, οι οποίοι συνεχίζουν να υποστηρίζουν τα μισθολογικά τους αιτήματα με μια νέα απεργία. Η επανάσταση δεν έχει τελειώσει με την ανατροπή του Μουμπάρακ, η πραγματική αιγυπτιακή επανάσταση μόλις άρχισε.

3. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι είναι η μοναδική αντιπολίτευση στο καθεστώς. Πέρα από την καταδίκη της υποστήριξης που παρείχαν στην αιματηρή δικτατορία του Μουμπάρακ χώρες που αυτοαποκαλούνται δημοκρατικές, όπως οι ΗΠΑ ή η Γαλλία, η οποία επίσης εκπαίδευσε την αιγυπτιακή αστυνομία για να καταστείλει τις διαδηλώσεις που πλησίαζαν, τα μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν τον Μουμπάρακ ως ένα αναγκαίο κακό προκειμένου να μπει φρένο στην εξάπλωση του επικίνδυνου ισλαμισμού στην περιοχή. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι παρουσιάζεται τώρα ως η μόνη πολιτική οργάνωση, η οποία αντιτίθετο στο καθεστώς για να εγκαθιδρύσει τη δική της ισλαμική απολυταρχία. Όμως αυτοί ούτε οργάνωσαν τις διαδηλώσεις, ούτε υποστήριξαν τους διαδηλωτές μέχρι που φάνηκε ότι ήταν μετρημένες οι ώρες του Μουμπάρακ και ήταν οι πρώτοι που πιάστηκαν στον ύπνο από την τόσο εντυπωσιακή εξέγερση των Αιγυπτίων εργαζομένων, τους οποίους σε καμία στιγμή ούτε υποστήριξαν ούτε βοήθησαν. Τώρα που ο τύραννος έπεσε, επιδιώκουν να γίνουν οι καινούργιοι αχυράνθρωποι του ιμπεριαλισμού και να παίξουν το ρόλο που ο Μουμπάρακ έπαιξε άψογα εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια. Δεν είναι τυχαίο ότι παρά το γεγονός ότι είναι τόσο ισλαμιστές και ριζοσπάστες, είναι οι πρώτοι που διαπραγματεύονται με τον αιγυπτιακό στρατό, με πρόθεση να πραγματοποιηθεί μία ψευτομετάβαση που θα εκτοπίσει τους πρώην ηγέτες, εάν με αυτόν τον τρόπο μπορέσουν να γίνουν αυτοί οι καινούργιοι αχυράνθρωποι του Κεφαλαίου στην περιοχή.

Η μιντιακή χειραγώγηση, παρά το γεγονός ότι γίνεται με μεγάλη προσοχή από τους πιο αφοσιωμένους υπηρέτες της ιεραρχίας της βιομηχανίας του θεάματος, υπόκειται σε κάποια όρια ολοένα και πιο ασφυκτικά μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. Οι ίδιοι τους οι παράγοντες είναι ανίκανοι να ερμηνεύσουν τις πληροφορίες που οι ίδιοι μεταδίδουν, χωρίς να απορροφηθούν στη δίνη του ανεμοστρόβιλου της δικής τους υπερπληροφόρησης. Οι ίδιες οι κυβερνήσεις, οι μεγαλύτεροι εγγυητές της καπιταλιστικής κοινωνικής τάξης, δεν έχουν απάντηση στην ταχύτητα με την οποία εξαπλώνεται η εξέγερση. Τα νέα μέτωπα αγώνα που διαφαίνονται στον ορίζοντα των εργαζομένων είναι πολύπλευρα, αλλά πάντα έχουν έναν κοινό εχθρό: την ίδια κοινωνική τάξη που διατηρεί δικτατορικά καθεστώτα, αλλάζοντας μόνο τους πρωταγωνιστές, υποβάλλοντας μας στην δικτατορία της αγοράς, σε ένα άλλο είδος θεάματος, περιορίζοντας την ίδια μας τη ζωή. Αν οι εργαζόμενοι σκοπεύουν πραγματικά να κερδίσουν τον ταξικό πόλεμο που έρχεται, θα πρέπει να βρίσκονται στο ύψος των περιστάσεων.

αναδημοσίευση από http://gr.contrainfo.espiv.net

Αλεξίσφαιρες Ευαισθησίες

2011-03-17T23:39:00.000+02:00

Πριν από ένα χρόνο περίπου, σκοτώνεται στο Βύρωνα ένας περαστικός, ο Αλβανός Ν. Todi από αστυνομικούς κατά τη διάρκεια «συμπλοκής» όπως πολύ διακριτικά ονομάζονται οι ένοπλες επιθέσεις των ένστολων. Το γεγονός χαρακτηρίζεται από την αστυνομία ως «επιτυχημένη επιχείρηση» (μόνο ένας νεκρός -ο περαστικός- και τρεις τραυματίες). Με αφορμή αυτό, ο τότε υπουργός «προστασίας του πολίτη» δημιουργεί την ομάδα Δίας, η οποία από τότε περιπολεί στους δρόμους για να μας προσέχει από τέτοια «ατυχή» περιστατικά (!).

Ένα χρόνο μετά, πάλι κατά τη διάρκεια «συμπλοκής», σκοτώνονται δύο μέλη της ομάδας –όχι περαστικοί αλλά άμεσα εμπλεκόμενοι, εν ώρα υπηρεσίας (γιατί ως γνωστόν οι μπάτσοι δεν εργάζονται αλλά υπηρετούν) αφού ως υπηρεσία εκλαμβάνεται από το κράτος το μισθοφορικό 8ωρό τους.

Το ελληνικό κράτος, οι εφημερίδες, οι τηλεοράσεις αλλά και πολίτες, κλαίνε και οδύρονται για τον «άδικο» χαμό των παιδιών. Των παιδιών που συνειδητά επέλεξαν να σκοτώνουν και να σκοτώνονται φυλάσσοντας τις ιδιοκτησίες των αφεντικών τους. Των ραβδούχων που πάντα αποτελούσαν το «εύψυχο» και πειθήνιο αναλώσιμο υλικό προς διαφύλαξη των συμφερόντων της κυριαρχίας στρεφόμενο συνειδητά εναντίον της κοινωνίας. Μήπως αυτή τη φορά δεν ήταν η δουλειά τους; Σε αντίθεση, έρχεται το γεγονός της δολοφονίας του ανασφάλιστου Αιγυπτίου που σκοτώθηκε καθαρίζοντας κυριακάτικα τα τζάμια του υπουργείου εργασίας πριν από λίγους μήνες.

Μίλησε κανείς γι αυτήν την απώλεια; Ή μήπως ασχολήθηκε κανείς για την άλλη απώλεια στο Βύρωνα; Όχι μόνο δεν μίλησε και ούτε ασχολήθηκε κάποιος αλλά αντίθετα κράτος και αφεντικά έχουν το θράσος και μετονομάζουν μια δολοφονία σε «εργατικό ατύχημα» και τη «θάβουν», μιαν άλλη δολοφονία σε παράπλευρη απώλεια, θάβοντάς την και αυτήν, όπως πολύ καλά (συνηθίζουν) ξέρουν να κάνουν, και βέβαια -για να ολοκληρωθεί η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας- ένα «εργατικό» ατύχημα σε άδικο χαμό και γεγονός υψίστης σημασίας. .

Κάποιων βέβαια ο πόνος (φόβος) δεν έμεινε στα μοιρολόγια. Όπως λέει και ο «σοφός» ελληνικός λαός «ο παπάς βλογάει πρώτα τα δικά του γένια», έτσι με τη σειρά τους, μετά από αυτό που συνέβη, ο Καρατζαφέρης και η Eurobank, μην αντέχοντας άλλο να ζουν στην «ανασφάλεια» για το ποιός θα φυλάει τις περιουσίες τους, δώρισαν στα «σκυλιά» τους, αλεξίσφαιρα γιλέκα. Η πράξη αυτή κρίθηκε άξια μίμησης έτσι ώστε η αστυνομία να συνεχίσει να κάνει το έργο (;) της και να είναι «στο πλευρό των πολιτών»...

Σημείωση: ο συνολικός αριθμός των θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων-δολοφονιών κατά το 2010 ανέρχεται σε 80, 113 το 2009 και 142 το 2008, περίπου 10 νεκροί το μήνα δηλαδή!

Εκ περιτροπής εργαζόμενοι (ή αλλιώς, ιστορίες από τον ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ)

2011-03-03T14:22:00.000+02:00

Μπροστάρηδες στην εφαρμογή πρωτοποριακών μορφών εκμετάλλευσης (τουλάχιστον όσον αφορά στο χώρο του βιβλίου) μπαίνουν για ακόμα μια φορά, τα αφεντικά των βιβλιοπωλείων ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ. Ξεκινώντας από τις αποθήκες και τα γραφεία, επέβαλαν μείωση ωραρίων (6ωρο), φυσικά με τις αντίστοιχες μειώσεις στους μισθούς. Αυτές οι νέες ατομικές συμβάσεις δυστυχώς έγιναν αποδεκτές από ένα μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων, μέσα στο γενικευμένο κλίμα φόβου, ανασφάλειας και πίεσης που έχει επικρατήσει.
Για τους εργαζόμενους που αρνήθηκαν τον εκβιασμό η "διεύθυνση" προχώρησε ακόμα παραπέρα απειλώντας τους ανοιχτά ότι θα τους επιβληθεί καθεστώς "εκ περιτροπής εργασίας". Πώς ορίζεται όμως η εκ περιτροπής εργασία; Είναι απασχόληση κατά λιγότερες μέρες τη βδομάδα ή λιγότερες βδομάδες το μήνα κλπ. Μιλώντας στη γλώσσα του μάρκετινγκ, είναι να σε βάζουν να δουλεύεις όσο γουστάρουν. Βέβαια υποτίθεται πως αυτό το καθεστώς μπορεί να ισχύσει μόνο αν μια επιχείρηση δεν πάει καλά οικονομικά -ώστε να αποφευχθούν απολύσεις προσωπικού- και μόνο κατόπιν διαβούλευσης με τους εργαζόμενους ή τους εκπροσώπους τους (βλ. σωματεία). Όχι πως μας ενδιαφέρουν άμεσα οι επιχειρηματικές δραστηριότητες του Παπασωτηρίου (αλλά και κάθε Παπασωτηρίου) αλλά δεν μπορούμε να προσπεράσουμε ασχολίαστο το ότι έχει επιδοθεί σε ανεπανάληπτο όργιο μείωσης προσωπικού(απολύσεων- οικιοθελών αποχωρήσεων)- υποχρεώνοντας τους εναπομείναντες εργαζόμενους σε ατέλειωτες ώρες υπερωρίας για να καλύψουν τα κενά- την ίδια στιγμή που προχωρά στο άνοιγμα δύο καινούργιων μαγαζιών. Μαγαζιά τα οποία στελεχώθηκαν με τους εναπομείναντες που λέγαμε.

Για να επανέλθουμε όμως στην ουσία που είναι πως κάποιοι συνάδελφοι εξακολουθούν να κοντράρουν το ξεσάλωμα των αφεντικών στις πλάτες μας, να πούμε ότι για την ώρα -μετά από εξώδικα των εργαζομένων αλλά και παρεμβάσεις του κλαδικού σωματείου (Σ.Υ. Βιβλίου - Χάρτου)- η υπόθεση έχει παγώσει καθώς αναμένεται συνάντηση με "ειδικούς" του υπουργείου εργασίας. Αλλά μήπως και από εκεί έχουμε να ελπίζουμε για κάποια ευνοϊκή για τους συνάδελφους διευθέτηση; Εξάλλου η συλλογική αντίσταση των εργαζόμενων ήταν πάντα η μόνη «εγγύηση» για καλύτερες συνθήκες εργασίας και καλύτερης ζωής εν γένει…

Απόφαση των μεταναστών απεργών πείνας

2011-02-23T23:17:00.000+02:00

Για μας νομιμοποίηση δεν είναι ένα γενικό και αόριστο σύνθημα. Δεν θέλουμε να ακούγονται προτάσεις ερήμην μας. Νομιμοποίηση για μας σημαίνει πολλά και συγκεκριμένα πράγματα. Μεταξύ άλλων, πρώτα και κύρια:
Την χορήγηση όπως δικαιούμαστε, κανονικής άδειας παραμονής και εργασίας στους 300 απεργούς πείνας, που με κίνδυνο της ζωής μας διεκδικούμε τα αυτονόητα για όλους.
Καθώς επίσης και :
- Την αποσύνδεση των αδειών παραμονής από τα ένσημα.
- Την επαναφορά σε καθεστώς νομιμότητας όλων όσων έχασαν τις άδειές τους για το λόγο αυτό.
- Την δικαίωση όλων όσων πήραν απόρριψη το 2005, αφού έγινε δεκτή η κατάθεση φακέλου και υποχρεώθηκαν να καταβάλλουν χιλιάδες ευρώ ο καθένας.
- Την θέσπιση μιας μόνιμης και ανοιχτής διαδικασίας πλήρους νομιμοποίησης που θα εξετάζει σε διαρκή βάση τα αιτήματα.
- Την εγκατάλειψη κάθε σκέψης ποινικοποίησης των συντρόφων μας αλληλέγγυων, που μας συμπαραστέκονται και καλούνται ως ύποπτοι αξιόποινων πράξεων από τις αρχές.
Και άλλα πολλά...
Όποιος στα σοβαρά θέλει να ασχοληθεί με την απεργία μας και να αποτρέψει μια μαζική ανθρωπιστική καταστροφή στην Ελλάδα, θα πρέπει να έρθει επίσημα και απευθείας σε επαφή μαζί μας και η όποια συζήτηση να περιστραφεί στην ικανοποίηση των παραπάνω.
Κάθε άνθρωπος αξίζει αξιοπρεπή ζωή και εργασία.

Η απεργία πείνας θα νικήσει

Αθήνα-Θεσσαλονίκη,21-2-2011 / 28η μέρα απεργία πείνας

Οι 300 απεργοί πείνας

2011-02-20T21:07:00.000+02:00

Από τον Βόλο...

2011-02-18T19:18:00.000+02:00

Ο μόνιμος φόβος του συρφετού των συνδικαλιστών-τροχονόμων για την απρόσκοπτη κίνηση των αποφάσεων των αφεντικών δεν μπορεί να είναι άλλος από τις ακηδεμόνευτες, αυτοοργανωμένες κινήσεις των "από κάτω" σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας, σε κάθε χώρο δουλειάς. Η συνομωταξία των Παναγόπουλων έχει ήδη αρχίσει να βλέπει αυτό τον φόβο να παίρνει σάρκα και οστά σε διάφορες περιστάσεις και με διάφορους τρόπους...

Αναδημοσιεύουμε την παρακάτω είδηση από την εφημερίδα "ελευθερία":

Έξωση... στους «προδότες, διασπαστικούς και γραφειοκρατικούς» συνδικαλιστές, έκαναν μέλη του ευρύτερου αντιεξουσιαστικού χώρου της πόλης, προχωρώντας χθες το πρωί, σε κατάληψη του Εργατικού Κέντρου Βόλου. Υπό το σύνθημα «ώρα να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας», αντιεξουσιαστές δεν επέτρεψαν την είσοδο στο «σπίτι» της εργατικής τάξης, στους εκλεγμένους στη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Βόλου, όχι όμως και στα σωματεία εργαζομένων για τα οποία κράτησαν ανοιχτές τις πόρτες. Είναι το δεύτερο κρούσμα απαξίωσης του οργανωμένου συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος και στο Βόλο. Η αρχή έγινε στα μέσα του περασμένου Δεκεμβρίου, στο πλαίσιο απεργιακής συγκέντρωσης στην πλατεία Ελευθερίας, οπότε και πάλι μέλη αντιεξουσιαστικών οργανώσεων, «καθαίρεσαν» από το βήμα τους εκλεγμένους εκπροσώπους της εργατικής τάξης...

Από νωρίς χθες το πρωί, ομάδα 30 ατόμων, κατευθύνθηκε στο «σπίτι» της εργατικής τάξης, στο Εργατικό Κέντρο Βόλου. Ανάρτησαν πανό μπροστά στην είσοδο του κτιρίου, απαγορεύοντας την είσοδο στα γραφεία των εκλεγμένων στη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Βόλου. «Κατασκήνωσαν» έξω από το κτίριο, το οποίο βρέθηκαν σε στενή... πολιορκία για ένα 24ωρο.

Το μόνο πρόβλημα που δημιουργήθηκε αφορούσε στην απογραφή των δικαιούχων του προγράμματος κοινωνικού τουρισμού. Χθες ήταν η δεύτερη ημέρα απογραφής των δικαιούχων, όμως εξαιτίας της κατάληψης, οι υπάλληλοι βρέθηκαν μακριά από τα πόστα τους.

Οι πόρτες όμως ήταν ανοιχτές για σωματεία εργαζομένων, που είχαν προγραμματίσει συναντήσεις ή εκδηλώσεις στους χώρους του Εργατικού Κέντρου Βόλου.

Η κινητοποίηση έγινε στο πλαίσιο της 24ωρης πανεργατικής απεργίας που έχει προκηρυχθεί από τη ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ για τις 23 Φεβρουαρίου και στην οποία θα συμμετέχει η τοπική εργατική τάξη.

«Η προδοτική και διασπαστική στάση των γραφειοκρατών συνδικαλιστών, μας παρακίνησε στο να οργανωθούμε μόνοι μας από κάτω, άμεσα και να αποφασίσουμε εμείς χωρίς κανένα γραφειοκράτη για το πώς θα κλιμακωθεί ο αγώνας της 23ης Φεβρουαρίου, με την κατάλληλη κοινωνική ζύμωση του απαιτείται. Η απεργία δεν αφορά μόνο τους εργάτες αλλά και το τεράστιο ποσοστό ανέργων, «μαύρα» εργαζόμενων, μαθητών και φοιτητών χωρίς μέλλον. Δεν χρειάζεται να πεινάσουμε όλοι για να ξεσηκωθούμε. Είναι ώρα να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας», ανέφεραν τα μέλη της κατάληψης του Εργατικού Κέντρου Βόλου, δίνοντας απεργιακό... ραντεβού, στις δέκα το πρωί της ερχόμενης Τετάρτης, στην πλατεία Ελευθερίας.

Το χθεσινό αποτέλεσε ένα ακόμη δείγμα της δυσαρέσκειας και δυσπιστίας που παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις απέναντι στο οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα, που φέρεται να αδυνατεί στην πράξη να οργανώσει και να συσπειρώσει τους εργαζόμενους, παρά τη διαρκή και εντεινόμενο «επίθεση» που δέχονται το τελευταίο διάστημα σε ό,τι αφορά τους μισθούς και τις εργατικές τους κατακτήσεις.

Το πρώτο «κρούσμα», είχε σημειωθεί τον περασμένο Δεκέμβριο, στην πλατεία Ελευθερίας, στην πανεργατική απεργιακή συγκέντρωση. Τότε, όταν εκπρόσωποι του Ε.Κ.Β. και πολιτικών φορέων επιχείρησαν να ανέβουν στο βήμα της συγκέντρωσης για να εκφωνήσουν τους λόγους τους και να διαβάσουν το ψήφισμα της απεργίας, ομάδα αντιεξουσιαστών τους έτρεψε σε... άτακτη φυγή.

مبارك، قبالة يمارس الجنس

2011-02-15T16:49:00.000+02:00

Η εξέγερση στην Αίγυπτο ήρθε ως επιστέγασμα της εξέγερσης στην Τυνησία αλλά και στις συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στη Αλγερία, για να μας θυμίσει πως ο κόσμος δεν είναι πλέον ένα ασφαλές μέρος για να ζει κανείς και πως η καθημερινότητα έχει πλέον καταστεί εύθραυστη.

Από τις 25 Γενάρη μέχρι και τις 12 Φλεβάρη, οπότε και επισημοποιήθηκε η αποχώρηση του Μουμπάρακ, ο λαός της Αιγύπτου ήταν συνέχεια στο δρόμο, αψηφώντας τις 300 σχεδόν δολοφονίες πολιτών που δεν κατάφεραν να τρομοκρατήσουν τους διαδηλωτές. Η εξέγερση συνέχισε να μαίνεται επί μέρες, σκορπώντας τον τρόμο και στη Δύση η οποία φοβόταν τη γενικότερη αποσταθεροποίηση της περιοχής. Και βέβαια στην εποχή της κρίσης, μια γενικευμένη ταραχή δεν θα ήταν και ό,τι καλύτερο και τους κάθε λογής εξουσιαστές.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, στην Υεμένη κλιμακώνονται οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις ενώ και στην Τεχεράνη χιλιάδες διαδηλωτές με το σύνθημα "θάνατος στον δικτάτορα" δέχονται την καταστολή της καθεστωτικής αστυνομίας. Η ανησυχούσα Ευρώπη δεν μπορεί παρά να εύχεται την κατάπαυση των εξεγέρσεων αφού και η ίδια γνωρίζει πως αποτελεί μια πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί θεαματικά και μεγαλοπρεπώς...

Η αποτίμηση της όλης πραγματικότητας δεν χωράει σε ένα σύντομο σημείωμα ενός blog. Ωστόσο αναφερόμενοι στην Αιγυπτιακή εξέγερση δεν γίνεται να προσπεράσουμε μια πάρα πολύ ενοχλητική λεπτομέρεια. Μετά την πτώση της δικτατορίας, εγγυητής της επερχόμενης «ελευθερίας» στέφεται, με την ευλογία της Δύσης βεβαίως, ο στρατός, ο φύση και θέση πιο καταπιεστικός και αντιδραστικός θεσμός ο οποίος αναλαμβάνει την διαδικασία της επανόδου στην κανονικότητα.

Την ίδια ώρα οι αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις μετατρέπονται σιγά-σιγά σε απεργίες και διεκδικητικούς αγώνες για καλύτερους μισθούς και εργασιακές συνθήκες. Και επίσης την ίδια ώρα που η στρατιωτική αστυνομία «καθαρίζει» την πλατεία Ταχρίρ από τους τελευταίους διαδηλωτές, οι κανονικοί μπάτσοι κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις προσπαθώντας να επαναδιαπραγματευτούν την κοινωνική τους ύπαρξη μετά τον κατασταλτικό ρόλο που έπαιξαν τις πρώτες μέρες των συγκρούσεων.

Εικόνες σύγχυσης από μια εξέγερση η οποία ακόμα συνεχίζεται και αναζητά την ταυτότητά της...

Για τις κουκούλες της δημοκρατίας

2011-02-07T20:25:00.000+02:00

Άλλος ένας συλληφθέντας έρχεται να προστεθεί στη λίστα όσων διώκονται με τον γνωστό κουκουλονόμο. Τι κι αν οι ίδιοι οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ τον καταγγέλλουν ως αναχρονιστικό και προαναγγέλλουν εδώ και 1,5 χρόνο την κατάργησή του; Τι κι αν οι ίδιοι οι μπάτσοι αμφισβητούν την λειτουργικότητά του; Η δημοκρατία έχει τον τρόπο της να εκδικείται όσους μπλέκονται στα πόδια της.
Το Σάββατο 5/2 το βράδυ πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Εξαρχείων συναυλία αλληλεγγύης στους Ιρανούς και Παλαιστίνιους πρόσφυγες που βρίσκονται στο Πολυτεχνείο αλλά και στους 300 μετανάστες που πραγματοποιούν απεργία πείνας.
Η εκδήλωση επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στο Πολυτεχνείο, το οποίο όμως παρέμενε αποκλεισμένο από το μεσημέρι από τους μπάτσους. Έτσι η πραγματοποίησή της μεταφέρθηκε στην πλ. Εξαρχείων.
Και βέβαια η συναυλία δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την ευγενική παρουσία των ΜΑΤ. Παρουσία η οποία δεν γινόταν να μην πυροδοτήσει ένταση. Από εκεί και πέρα ακολούθησε πογκρόμ από τους μπάτσους, συνοδευόμενο από πολλά χημικά. Η όλη τους επιχείρηση κατέληξε στον ξυλοδαρμό και τη σύλληψη ενός συντρόφου.

Μετά τους 15 από τους 22 συλληφθέντες της φετινής πορείας του Πολυτεχνείου, τους 28 από τους 45 συλληφθέντες της πορείας για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο που έγινε στις 6/12, τον 1 από τους 8 συλληφθέντες της απεργίας στις 15/12 και όσους άλλους που πιθανά αγνοούμε, μια ακόμα σύλληψη έρχεται να προστεθεί στον κατάλογο των διωχθέντων υπό το καθεστώς του σύγχρονου ιδιώνυμου της δημοκρατίας.
Ο σύντροφος πέρασε από ανακριτή και πήρε προθεσμία να απολογηθεί την Τετάρτη 9/2.

ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Συγκέντρωση στα δικαστήρια της Ευελπίδων
Τετάρτη 9/2, 9.30 π.μ.

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ!

2011-02-06T15:09:00.000+02:00

Ο φεβρουάριος ήρθε με δώρο αυξήσεις στις τιμές εισιτηρίων των μέσων μαζικής μεταφοράς, μια κοινωνική προσφορά του κράτους προς όλους εμάς που δεν ξέρουμε πώς να ξοδέψουμε τους παχυλούς μισθούς μας! Από τώρα η διαδρομή με τα Μ.Μ.Μ. θα μας κοστίζει ακριβότερα από ό,τι με ένα μεσαίας κατανάλωσης Ι.Χ. αυτοκίνητο. Με άλλα λόγια η μετακίνηση με μέσα που απευθύνονται ως επί τω πλείστω σε λαϊκά στρώματα θα στοιχίζει περίπου 840 ευρώ ετησίως, για δύο εισιτήρια (προς και από τη δουλειά για παράδειγμα), ενώ ο κατώτερος μισθός ανέρχεται (επίσημα) στο δυσθεώρητο ύψος των 740 ευρώ. Και όλα αυτά πριν ακόμα προχωρήσουν τα σχέδια αναδιάρθρωσης, με καταργήσεις και συγχωνεύσεις γραμμών, καθώς και η πλήρης ιδιωτικοποίηση που θα εντείνουν ακόμα περισσότερο τη ληστεία σε βάρος μας…

Δεν πρόκειται για λάθος, ούτε για ανικανότητα. Μια πράξη που υπενθυμίζει σε όσους αιθεροβατούν στριφογυρίζοντας ανάμεσα σε ρητορείες για δημοσιονομικά ελλείμματα, μονόδρομους και δαιμονικές έξωθεν επιβολές, ότι κρίση σημαίνει πόλεμος στους «από κάτω». Ότι η επίπλαστη ειρήνη του κοινωνικού συμβολαίου με κράτος και κεφάλαιο να απορροφούν ποσοστό του κόστους αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, ήταν απλώς μια ανακωχή… Το πρόσχημα βρέθηκε και ο μαινόμενος από χρόνια υπόγειος πόλεμος βγήκε στην επιφάνεια. Απέναντί μας… «όλοι οι καριόληδες μια εταιρεία». Και στη δική μας μεριά πολλοί/ές που ήρθε ο καιρός να αποφασίσουν με ποιούς θα πανε και ποιούς θα αφήσουν. Οι μάσκες πέφτουν, η επίθεση είναι συνολική και όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε ότι όσο και αν λουφάζουμε κανείς δεν τη γλυτώνει, τόσα περισσότερα ξύλα θα μαζέψουμε… Για τις φωτιές που θα κάψουν τα καράβια της επιστροφής σε ένα μέλλον-παρελθόν.

ΥΓ. Και αν στο δήμο Περισσού όσοι εργάζονται μετά τις οκτώ το πρωί (σε εμπορικά καταστήματα για παράδειγμα) παίρνουν μισθούς που τους επιτρέπουν αθρόα καθημερινή μετακίνηση με τα Μ.Μ.Μ., να μας το πουν για να καταλάβουμε γιατί το Κόμμα ζητάει δωρεάν μετακινήσεις μόνο 6-8 π.μ….

Σελίδα 26

2011-01-29T17:19:00.000+02:00

Δουλειά μέχρι θανάτου...

2011-01-25T19:17:00.000+02:00

Η εργασία έγινε μονόδρομος για την επιβίωση, διαχωρίστηκε από την καθημερινή ζωή, από την στιγμή που ο καπιταλισμός έδεσε τον εργάτη στις αλυσίδες του, αναγκάζοντας τον να παράγει για λογαριασμό του κεφαλαίου. Μεγαλώνουμε ακούγοντας συνεχώς : η εργασία είναι κοινωνική πρόοδος, προκοπή, υγεία, εκδήλωση των ικανοτήτων, εξέλιξη, πραγμάτωση του εαυτού και εξύψωση του «είναι»...και όχι καταναγκασμός, μισθωτή σκλαβιά και θάνατος… Άν καταφέρουμε να επιστρέψουμε «σώοι και αβλαβείς» στο σπίτι (βλέπε εργατικά ατυχήματα), αν δεν πεθάνουμε από καρδιά από τη σωματική και ψυχολογική εξάντληση υπό την πίεση των αφεντικών, (βλέπε βιολογικός θάνατος), αν το άγχος για τη σύνταξη μας επιτρέψει να ζούμε μέχρι να πάρουμε τη σύνταξη τότε, ναι, είμαστε τυχεροί.. Θα συνεχίζουμε να ζούμε, όντας στην ανασφάλεια για το αν θα πάρουμε σύνταξη, έχοντας όμως αποκομίσει ένα σάπιο σώμα, με ανάπηρο μυαλό και βέβαια όλα τα παραπάνω μετάλλια της παραγωγικής εργασίας, για να μας υπενθυμίζουν ότι πεθαίνουμε δουλεύοντας...

Κάποιοι άλλοι δεν θα είναι τυχεροί… Θα πεθάνουν στις σκαλωσιές κάποιου μαύρου και ανασφάλιστου μεροκάματου, σε κάποιο μεσαιωνικό φέουδο τύπου Μανωλάδας ή στις αποθήκες κάποιου λουσάτου κεντρικού βιβλιοπωλείου.

Στις 5/1/2011 στην αποθήκη του Ελευθερουδάκη πέθανε συνάδελφος από καρδιακό επεισόδιο.

Οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι,έλληνες και ξένοι εργάτες ενωμένοι

2011-01-25T19:14:00.000+02:00

Ανα δημοσιεύουμε το κείμενο των ίδιων των 300 μεταναστών οι οποίοι ξεκίνησαν μαζική απεργία πείνας στη Νομική Σχολή:

Είμαστε μετανάστες και μετανάστριες από όλη την Ελλάδα. Ήρθαμε εδώ διωγμένοι από τη φτώχια, την ανεργία, τους πολέμους, τις δικτατορίες. Οι πολυεθνικές της Δύσης και οι πολιτικοί υπηρέτες τους στις πατρίδες μας, δεν μας άφησαν άλλη επιλογή από το να ρισκάρουμε τις ζωές μας 10 φορές για να έρθουμε μέχρι την πόρτα της Ευρώπης. Η Δύση που καταληστεύει τον τόπο μας, με το απείρως καλύτερο βιοτικό επίπεδο από εκεί, είναι για μας η μοναδική ελπίδα να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Ήρθαμε (με κανονική ή όχι είσοδο) στην Ελλάδα και δουλεύουμε για να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας. Βρισκόμαστε στην αναξιοπρέπεια και στο σκοτάδι της παρανομίας για να ωφελούνται οι εργοδότες και οι υπηρεσίες του κράτους από την άγρια εκμετάλλευση της εργασίας μας. Ζούμε από τον ιδρώτα μας και με το όνειρο κάποια στιγμή να αποκτήσουμε ίσα δικαιώματα με τους έλληνες συναδέλφους.

Τον τελευταίο καιρό τα πράγματα έχουν γίνει πολύ δύσκολα για εμάς. Όσο κόβονται οι μισθοί και οι συντάξεις, όσο ακριβαίνουν τα πάντα, τόσο ο μετανάστης παρουσιάζεται ως φταίχτης, ως ο υπαίτιος για την εξαθλίωση και την άγρια εκμετάλλευση των ελλήνων εργαζομένων και μικροεπιχειρηματιών. Η προπαγάνδα φασιστικών και ρατσιστικών κομμάτων και οργανώσεων έχει πλέον γίνει η επίσημη γλώσσα του κράτους για το μεταναστευτικό. Η φρασεολογία τους αναπαράγεται πλέον αυτούσια από τα ΜΜΕ όταν μιλάνε για εμάς. Οι «προτάσεις» τους πλέον εξαγγέλλονται ως κυβερνητικές πολιτικές. Τείχος στον Έβρο, πλωτά στρατόπεδα και ευρωστρατός στο Αιγαίο, πογκρόμ και τάγματα εφόδου στις πόλεις, μαζικές απελάσεις. Πάνε να πείσουν τους έλληνες εργαζόμενους, πως συνιστούμε ξαφνικά απειλή για αυτούς, πως εμείς φταίμε για την πρωτοφανή επίθεση που δέχονται από τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις.

Η απάντηση στο ψέμα και στη βαρβαρότητα πρέπει να δοθεί τώρα και θα την δώσουμε εμείς οι μετανάστες και μετανάστριες. Μπαίνουμε μπροστά με τη ζωή μας για να σταματήσουμε τώρα την αδικία σε βάρος μας. Ζητάμε την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/τριών, ζητάμε ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους έλληνες εργαζομένους και εργαζόμενες. Ζητάμε από τους έλληνες συναδέλφους μας εργαζομένους, από κάθε άνθρωπο που τώρα υποφέρει κι αυτός από την εκμετάλλευση του ιδρώτα του, να σταθεί δίπλα μας. Να στηρίξει τον αγώνα μας, για να μην αφήσει να επικρατήσει και στο δικό του τόπο το ψέμα και η αδικία, ο φασισμός και η απολυταρχία των πολιτικών και οικονομικών ελίτ. Αυτό δηλαδή που έχει επικρατήσει και στις δικές μας πατρίδες και μας ανάγκασε να ξενιτευτούμε για να μπορέσουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, εμείς και τα παιδιά μας.
Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας. Τριακόσιοι (300) από εμάς ξεκινάμε Πανελλαδική Απεργία Πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 25 του Γενάρη. Βάζουμε την ζωή μας σε κίνδυνο, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν είναι ζωή αυτή για ένα αξιοπρεπή άνθρωπο. Προτιμούμε να πεθάνουμε εδώ, παρά τα παιδιά μας να ζήσουν αυτά που περάσαμε εμείς.

Ιανουάριος 2011
Η Συνέλευση των μεταναστών απεργών πείνας

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

2011-01-04T23:00:00.000+02:00

Αυτές τις μέρες που τα ράφια των μαγαζιών στο χώρο του βιβλίου είναι φορτωμένα με αμέτρητους νέους αλλά και παλαιότερους τίτλους χαρακτηρίζοντας τους ως «τα καλύτερα δώρα που μπορεί να χαρίσει κανείς» (ή – σύμφωνα με την καμπάνια των αφεντικών - τα «φθηνότερα ακριβά δώρα»), τα αφεντικά στην πιάτσα γνωρίζουν πολύ καλά τις δυσμενείς συνέπειες μιας κρίσης που επελαύνει. Οι εικόνες των ορδών καταναλωτών με τις γεμάτες τσέπες προς τέρψη κάθε βαθύτατα χριστιανικής επιθυμίας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Αναδιάρθρωση λοιπόν, όχι όμως στην κατεύθυνση της μείωσης των μεγάλων μισθών των υψηλά αμειβόμενων «συναδέλφων» μας στα ανώτερα κλιμάκια, ούτε καν ως προς μια υποτυπώδη αναπροσαρμογή των κερδών των επιχειρήσεων με γνώμονα το βαρύ οικονομικό κλίμα. Το τίμημα καλούμαστε να πληρώσουμε όλοι εμείς, οι παθητικοί ακροατές στα περιβόητα meeting τους, οι δύστυχοι δέκτες τηλεοπτικών ανακοινώσεων ως προς το μέχρι πότε θα δουλέψουμε μέχρι το πότε θα πεθάνουμε, τα θύματα μιας κρίσης όπου κανείς από τους πάνω όχι μόνο δεν λογοδοτεί για τίποτα αλλά απαιτεί από τους κάτω να χρεωθούν τα πάντα.

Η λίστα των απολύσεων που έχουν καταγραφεί τις τελευταίες εβδομάδες στους εκδοτικούς οίκους ολοένα και μακραίνει. Ενημερωτικά αναφέρουμε τα ονόματα της Ωκεανίδας, των εκδόσεων Παπαδόπουλου, της Αρμονίας (των λεξικών Τεγόπουλου), του Μεταίχμιου, του Καλέντη, της Εστίας, του Τόπου-Μοτίβο, του Δίπτυχου και της Διόπτρας. Επίσης συχνό φαινόμενο πλέον αποτελεί η καθυστέρηση της καταβολής του κατά τα άλλα παγιωμένου νομικά χριστουγεννιάτικου δώρου. Ο κατάλογος των κυνικών απαντήσεων στις ακόμα πιο κυνικές ερωτήσεις που θέτουν οι κυρίαρχοι ολοένα και υπερβαίνει πλέον τους ορισμούς του εργάσιμου ή άνεργου χρόνου, του χρόνου που θα υπό-απασχολούμαστε ή θα υπέρ-απασχολούμαστε , που εν τέλει θα τους χαρίζουμε μέχρι να μην έχει η ίδια μας η ζωή καμία αξία, ούτε καν ως αγώνας δρόμου στο βωμό της φυσικής επιβίωσης μας.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η μακρά σειρά των απολύσεων συμβαίνει στους εκδοτικούς οίκους την εποχή που τα λουριά αρχίζουν να σφίγγουν και η κάνουλα των κρατικών επιχορηγήσεων έχει για τα καλά στερέψει. Σε αυτό το επίπεδο δοκιμάζονται οι αλλαγές που θα επκταθούν ως φυσικό επακόλουθο στα βιβλιοπωλεία, από τα μεγάλα του κέντρου και των εμπορικών πολυχώρων μέχρι τα μικρομεσαία συνοικιακά. Ήδη η έννοια της εποχιακής πρόσληψης πωλητή έχει αποκτήσει μουσειακό χαρακτήρα, ενώ ανοιχτά δηλώνεται ότι αυτές οι γιορτές αποτελούν στοίχημα επιβίωσης ή αλλιώς το τελευταίο μετέωρο βήμα για αρκετά μικρά και μεγάλα αφεντικά του «αμέμπτου ηθικής» χώρου του βιβλίου.

Ας μην έχουμε λοιπόν την παραμικρή ψευδαίσθηση για τις καλογυαλισμένες βιτρίνες που μας περιβάλλουν και μαζί οριοθετούν τον χώρο που εμείς οι εργάτες καλούμαστε να καταθέσουμε μέρη του εαυτού μας.

Τα θρύψαλλα των βιτρίνων αυτών ας μην αποτελούν τα κομμάτια μιας μοίρας υπάκουης σε εντολές, διατάγματα και μνημόνια αλλά τα κομμάτια μιας οργής η οποία συνεχώς βαθαίνει και μιας ταξικής και κοινωνικής συνείδησης που διαχέεται μέσα και έξω από τους χώρους της δουλειάς.

Sabbatical?

2010-12-31T14:23:00.000+02:00

Το έχουμε ξαναπει και το γνωρίζουμε πολύ καλά. Τα (μεγάλα και μικρά) αφεντικά έχουν απεριόριστο θράσσος και κυνισμό ο οποίος ξεδιπλώνεται όλο και πιο δυνατός όσο θεωρούν ότι τα χέρια τους είναι λυμμένα και μπορούν ασύδοτα και - κυρίως - χωρίς αντίδραση να παίζουν με τις ζωές μας. Ένα τέτοιο παράδειγμα κυνισμού θα παραθέσουμε παρακάτω. Πρόκειται για mail που στάλθηκε στο προσωπικό της τράπεζας Πειραιώς ενημερώνοντάς το πόσο "τυχερό" είναι που εργάζεται εκεί. Εμείς να σημειώσουμε μόνο πως όσοι/ες αρνούνται το προσφερόμενο "ευεργέτημα" οδεύουν προς τις ουρές του ΟΑΕΔ...

ΤΟΜΕΑΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ ΟΜΙΛΟΥ Αθήνα, 19.11.2010

Προς: Όλο το Ανθρώπινο Δυναμικό του Ομίλου

Θέμα: Πρόγραμμα Χρηματοδότησης Μακροχρόνιας Άδειας «Sabbatical»

Νιώθετε την ανάγκη να δώσετε περισσότερο χρόνο στα παιδιά σας;
Χρειάζεται να σταθείτε δίπλα στους ηλικιωμένους γονείς σας;
Θέλετε να αφιερώσετε χρόνο στη μετεκπαίδευσή σας;
Χρειάζεστε χρόνο να καλύψετε άλλες προσωπικές σας ανάγκες;
Θέλετε να ανανεωθείτε και να επαναπροσδιορίσετε τους στόχους σας;

Η Τράπεζα Πειραιώς, αγκαλιάζει τις ανάγκες σας, δημιουργώντας το νέο πρωτοποριακό πρόγραμμα «Χρηματοδότησης Μακροχρόνιας Άδειας Sabbatical», που σας παρέχει την δυνατότητα να ικανοποιήσετε τις προσωπικές σας επιδιώξεις.

Διατηρώντας έως και το 50% του μισθού σας, τα προνόμια που ήδη έχετε κι εξασφαλίζοντας την επιστροφή σας στην Τράπεζα ή την Εταιρεία σας, μπορείτε να επιλέξετε να απέχετε από την εργασία σας για διάστημα από 1 έως και 3 έτη.

Απεργία 15/12

2010-12-07T18:29:00.000+02:00

Για την απόλυση του Αντρέα Γιαννάκη

2010-11-26T21:20:00.001+02:00

Σελίδα 25

2010-10-14T00:08:00.001+03:00

αφίσα που κολλήθηκε για την υπόθεση των "ελληνικών γραμμάτων"

2010-10-04T13:22:00.000+03:00

κλαδική απεργία

2010-09-28T13:05:00.003+03:00

για τα "ελληνικά γράμματα"

2010-09-20T19:56:00.000+03:00

Από αλλού το περιμέναμε και από, αλλού μας ήρθε. Όλοι λέγαμε πως από Σεπτέμβρη θ’ αρχίσουν τα κανόνια να βαράνε, όπως –πιστεύαμε – θα αρχίζανε και οι αγώνες (βλ. προηγούμενη ανάρτηση). Υπήρχαν διάφοροι υποψήφιοι για να βαρέσουν διάλυση (κυρίως οι αλυσίδες, κυκλοφορεί έντονα στο χωριό του βιβλίου σαν κοινό μυστικό) αλλά τελικά η έκπληξη έγινε από τα «Ελληνικά Γράμματα». Και λέμε έκπληξη γιατί παρά την απόφαση που πάρθηκε για πάγωμα της παραγωγής τον Ιούλη, δεν περίμενε κανείς κάτι τέτοιο και μάλιστα τόσο αιφνιδιαστικά. Λίγο ο Δ.Ο.Λ. που είναι από πίσω, λίγο η ιστορικότητα του οίκου έδιναν την αίσθηση πως κάτι καλύτερο θα γίνει.

Δεν θα μιλήσουμε για την κρίση ή για την διαδικασία συγκεντροποίησης του καπιταλισμού η οποία αφήνει πίσω της λεηλατημένους εργαζόμενους. Αυτά ανήκουν στη σφαίρα του αυτονόητου. Αυτό που έχει αξία να παρακολουθήσουμε είναι οι απαντήσεις που αρθρώνονται από τη μεριά των ίδιων των λεηλατημένων.

Στα «Ελληνικά Γράμματα», τη μόνη επιχείρηση στο χώρο του βιβλίου που διαθέτει επιχειρησιακό σωματείο, την αρχική παγωμάρα που –λογικά –συνόδευε την είδηση, διαδέχτηκε μια διαδικασία κινητοποίησης με έντονα συνελευσιακό και οριζόντιο χαρακτήρα. Οι εργαζόμενοι βρέθηκαν όλοι μαζί (ή σχεδόν όλοι) και με όρους αλληλεγγύης και ισοτιμίας προσπαθούν να χειριστούν μια κατάσταση που, ούτως ή άλλως, τους ξεπερνά κατά πολύ μεγάλο βαθμό. Ήδη οι πρώτες αντιδράσεις έχουν αρθρωθεί, το θέμα γνωστοποιείται καθημερινά όλο και περισσότερο και οι ίδιοι κατανοούν όλο και πιο έντονα την πραγματική ανάγκη να διαχειριστούν οι ίδιοι τις ζωές τους, χωρίς δοτούς σωτήρες. Πολλοί είναι και οι συνάδελφοι που συμπαραστέκονται, ίσως κιόλας επειδή πλέον η αυταπάτη της ατομικής επιβίωσης αρχίζει και διαρρηγνύεται. Ο καθένας βλέπει πολύ εύκολα τον εαυτό του στην θέση των συγκεκριμένων συναδέλφων τους.

Κάπου εδώ όμως αρχίζουν και οι αντιφάσεις ενός αγώνα ο οποίος προσπαθεί να διαμορφώσει τα χαρακτηριστικά του και τις διεκδικήσεις του από το μηδέν. Χαρακτηριστικό του προαναφερθέντος είναι πως δημιουργήθηκε μια συνέλευση που, έστω και άρρητα, αποκηρύσσει κάθε πολιτική ταμπέλα. Και αυτό θα ήταν καλοδεχούμενο αν γινόταν προκειμένου να αποφευχθούν τα καπελώματα. Φαίνεται όμως πως δεν αντιμετωπίζεται ως προβληματική η θεσμική διαμεσολάβηση που τα κόμματα σπεύδουν να προσφέρουν (βλ. ερωτήσεις στη βουλή από Κ.Κ.Ε. και Συνασπισμό).Ένα ακόμα ζήτημα έχει να κάνει με τη συμμετοχή στις διαδικασίες ανθρώπων που μέχρι πρότινος χειρίζονταν –λόγω θέσης –την τύχη της εργασιακής ύπαρξης (ή μη) των υπολοίπων εργαζομένων και οι οποίοι εκφράζανε τη θέση της διοίκησης. Ο «συναδελφικός» τους ρόλος ποτέ δεν ξεκαθαρίστηκε και απ’ ό,τι φαίνεται δεν πρόκειται να ξεκαθαριστεί ποτέ.

Δεν θα μείνουμε άλλο σε αυτά τα θέματα , όχι γιατί δεν είναι σημαντικά αλλά επειδή δεν θέλουμε να είμαστε οι «κακόπιστοι» της ιστορίας. Το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι σε οριζόντια και ισότιμη βάση, θέτοντας μάλιστα προτεραιότητα στην αξιολόγηση των αναγκών που προκύπτουν για τον καθένα ξεχωριστά, είναι μια καλή αρχή. Θα σταθούμε όμως σε γενικότερα σημεία της υπάρχουσας συνθήκης στην οποία όλοι ζούμε.

Σαν πρώτο σχόλιο να αναφέρουμε μόνο πως είναι πολύ λογικό να θέτουν ως πρώτο ζήτημα την απαξίωση της επιβίωσής τους, πράγμα που τους φέρνει στη θέση να απαιτούν την διασφάλιση των θέσεων εργασίας τους. Είναι όμως επίσης γνωστό πως ο Δ.Ο.Λ. ετοιμάζει και άλλες απολύσεις για τις οποίες μάλιστα αξιώνει από την (ούτως ή άλλως) ξεπουλημένη Ε.Σ.Η.Ε.Α. να κάνει την πάπια. Κάτι τέτοιο κάνει την διεκδίκησή τους να αποκτά έναν ουτοπικό χαρακτήρα. «Μεγαλύτερο και από το αίτημα της κατάληψης και της αυτοδιαχείρισης;» μπορεί να ρωτήσουν κάποιοι, ίσως και κακοπροαίρετα…

Ίσως και από αυτό! Είναι πάντως σίγουρο πως έχουμε ήδη μπει σε μια περίοδο που η απαξίωση της εργασίας και των εργαζόμενων επακόλουθα, είναι δεδομένη. Αυτή τη στιγμή το μόνο που φαίνεται πως μετράει είναι οι χρηματοπιστωτικοί δείκτες έστω και αν αυτό σημαίνει την εξαθλίωση του συντριπτικού ποσοστού του πληθυσμού. Και όσο και αν βοηθά η συγκυρία (βλ. κρίση) να υπάρχει αυτή η αύξηση της επιθετικότητας του καπιταλισμού, εμείς ποτέ δεν ξεχάσαμε πως ταυτόχρονα αποτελεί φυσική κίνησή του να εξαθλιώνει αυτούς που παράγουν την υπεραξία από την οποία τρέφεται.

Αυτή λοιπόν η συγκυρία που ζούμε είναι η καταλληλότερη για να ξανασυζητήσουμε τα ζητήματα της αυτενέργειας και της αυτοδιαχείρισης. Ούτως ή άλλως το μόνο που έχουμε πλέον να αντιμετωπίσουμε η καθημερινά εντεινόμενη εξαθλίωσή μας. Τα ζητήματα επί της ουσίας έχουν ήδη τεθεί από τους κυρίαρχους. Σε μας εναπόκειται το να τα ξεπεράσουμε…

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ
«ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤA»

το ιστολόγιο των εργαζομένων στα "ελληνικά γράμματα":
ellgrergazomenoi.wordpress.com

Από Σεπτέμβρη θα δείτε.....

2010-07-13T19:05:00.000+03:00

Αυτό ακουγόταν κατά κόρον από διαδηλωτές που απευθύνονταν στους μπάτσους, στην αυλαία των φετινών κινητοποιήσεων, δηλ. την απεργία που κήρυξε η Γ.Σ.Ε.Ε. για την αμέσως επόμενη μέρα της ψήφισης του νέου ασφαλιστικού νόμου (πλέον). Μεγάλη σύμπτωση για να γίνει εύκολα πιστευτή.

Τι σημαίνει όμως αυτό το από Σεπτέμβρη θα δείτε; Κατ’ αρχήν σημαίνει την αναβολή της αντίστασης και των απαντήσεων εκ μέρους των εργαζομένων στην ολομέτωπη επίθεση αφεντικών και κράτους. Αναβολή-απότοκο δύο (και κάτι) medioκρατούμενων δεκαετιών «βολέματος» και «ασφάλειας». Αναβολή-απότοκο της γενικευμένης απογοήτευσης από τους ξεπουλημένους εργατοπατέρες. Αναβολή-απότοκο της υποχώρησης των αγώνων του πολυθρύλητου κόσμου της δουλειάς. Αναβολή-απότοκο του γεγονότος ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού βλέπει τις φετεινές διακοπές ως τις τελευταίες που θα κάνει. Από του χρόνου φαίνεται πως οι επιλογές μας θα είναι οι εξής δύο: Ή Αθήνα (στην καλή περίπτωση) ή με το χαρτόκουτο του άστεγου στο συντριβάνι της Ομόνοιας (το οποίο ως γνωστόν δεν υπάρχει πλέον)! Και είναι αυτή η γενικευμένη συνθήκη που οδηγεί και τα πιο ριζοσπαστικά κομμάτια στο να μιλάνε για τον Σεπτέμβρη.

Για να σοβαρευτούμε όμως, σε δεύτερο επίπεδο σημαίνει πως από το φθινόπωρο που έρχεται θα ζούμε σε μια άλλη πραγματικότητα. Με το ασφαλιστικό να έχει περάσει από την έγκριση των αντιπροσώπων του λαού (sic) και με τα περισσότερα μέτρα που ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις εκ νέου (ξανά sic) να έχουν επίσης ψηφιστεί, η ζωή όλων μας αλλάζει με πραγματικούς όρους προς το χειρότερο. Την ίδια ώρα οι απολύσεις θα αυξάνονται, η πίεση στους εργασιακούς χώρους θα μεγαλώνει και η απελπισία θα αθροίζεται…

Αυτή ακριβώς η απελπισία συντελεί στη δημιουργία ενός ρήγματος στον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε. Οι αυταπάτες του ευδαιμονισμού και της ευμάρειας που τόσα χρόνια όλοι τρέφαμε σαν αποχαυνωμένοι, τώρα ξεθωριάζουν και αντικαθίστανται από την απόγνωση και τη σκληρότητα της πάλης για την επιβίωση. Και εδώ είναι το σημείο στο οποίο καλούμαστε να επαναδιαπραγματευτούμε τις ζωές μας και τις υπάρξεις μας ως κοινωνικά υποκείμενα. Σε αυτή ακριβώς τη στιγμή οι έννοιες της συλλογικοποίησης, της αυτοοργάνωσης, της κοινότητας και της αντίστασης αποκτούν μια πραγματική υπόσταση. Παύουν να είναι γενικά μια θεωρία, ένας ηθικός κώδικας, άλλη μια κουλτούρα ζωής και κατεβαίνουν από τον «αφαιρετικό κόσμο των ιδεών», εγκατεστημένες στην καθημερινότητά μας αποκτώντας την «ιδιότητα» των απαραίτητων όρων επιβίωσης ενός όντος.
Αυτό είναι, απ’ ό,τι φαίνεται και το στοίχημα της περιόδου που ακολουθεί. Δεν χρειάζεται να πλατειάσουμε περισσότερο. Άλλωστε, από Σεπτέμβρη θα δείτε…

Και όπως έλεγαν κάποιοι/ες, κάπου, κάποτε,
Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΥΣ

Σελίδα 24

2010-06-28T23:14:00.001+03:00

Μήνυμα απολυμένης συναδέλφισσας

2010-06-22T19:17:00.000+03:00

Αλυσίδες πολιτισμού

Πουλάμε πολιτισμό
Πουλάμε κουλτούρα
Πουλάμε γνώση
Πουλάμε φιλελευθερισμό
Πουλάμε εξουσία
Σε παρακολουθούμε με 15 κάμερες
Το 1/3 της ημέρας
Πειθαρχία!
Πειθαρχία!
Πειθαρχία!
Υπάκουσε στους κανόνες!
Κανόνες!
Κανόνες!
Κανόνες!
Μη διαβάζεις εν ώρα εργασίας!
Απαγορεύεται!
Μη μιλάς με φίλους εν ώρα εργασίας!
Απαγορεύεται!
Θες διάλειμμα;
Ποιο διάλειμμα;
Δεν έχει διάλειμμα!
Δούλεψε!
Δούλεψε!
Δούλεψε!
Αν έχεις κάποια αντίρρηση στα παραπάνω
Λυπόμαστε, μα θα πρέπει να διακόψουμε τη συνεργασία μας.

πρωτοβουλία συμβασιούχων στα ΕΛΤΑ

2010-06-08T20:17:00.000+03:00

5 Μάη 2010

2010-05-13T01:25:00.000+03:00

Δεν χρειάζεται να κάνουμε ιδιαίτερους προλόγους για το τι ήταν η 5η Μάη. Όλοι γνωρίζουν πως πρόκειται για τη μεγαλύτερη απεργία στη μεταπολιτευτική Ελλάδα και όλοι σχεδόν, ακόμα και αν δεν κατέβηκαν στη διαδήλωση, άθροισαν την οργή τους αλλά και την απόγνωσή τους στο Σύνταγμα, έξω από το κτίριο της Βουλής. Δυστυχώς όμως ο τραγικός θάνατος 3 εργαζομένων στην τράπεζα Marfin , ήρθε για να επικαλύψει με ένα πέπλο θλίψης και συντριβής τη μεγαλύτερη συγκρουσιακή διαδήλωση στη σύγχρονη Ελλάδα.

Εμείς ως εργατική ομάδα αλλά και ως αντιεξουσιαστές δεν μπορούμε να μιλήσουμε για το συγκεκριμένο γεγονός ούτε με όρους προβοκάτσιας αλλά ούτε και με όρους άτυχης στιγμής ή λάθους. Θα ήταν σαν να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Μπορούμε όμως να πούμε πως γεγονότα σαν αυτά δεν καταφέρνουν τίποτα παραπάνω πέρα από το να φρενάρουν τις προσπάθειές μας για το μεγάλο άλμα προς την ελευθερία, προς την πορεία για την ανθρώπινη χειραφέτηση. Για να μην μένουμε όμως στη σφαίρα της θεωρίας, ξεκαθαρίζουμε πως τα γεγονότα που συνέβησαν στην Marfin αποτέλεσαν παράγοντα που πάγωσε καθοριστικά τα κοινωνικά αντανακλαστικά που είχαν μόλις αρχίσει να ξεδιπλώνονται και να απελευθερώνουν μια πρωτόγνωρη δυναμική για την οποία κανείς δεν μπορούσε να γνωρίζει ακριβώς μέχρι που θα άπλωνε την διαφαινόμενη ριζοσπαστικοποίησή της. Και αυτό ήταν το μεγάλο στοίχημα για όλους μας, αυτή ήταν και η μεγαλύτερη προσμονή μας.

Δεν θα μιλήσουμε επίσης για το αυτονόητο της αξίας της ανθρώπινης ζωής. Αφήνουμε αυτά τα επιχειρήματα για τους ψευτοανθρωπιστές – απολογητές αυτού του πολιτισμού και του κόσμου στον οποίο ζούμε. Θα μιλήσουμε όμως για τον αγώνα ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση. Έναν αγώνα που προϋποθέτει στην καθημερινή μας πράξη μια κοινωνική διαλεκτική, μια διαρκή κίνηση προς την κατάκτηση της αλληλεγγύης και της ανθρώπινης σχέσης μεταξύ όλων των κοινωνικών υποκειμένων και σε μια τέτοια διαδικασία δεν θεωρούμε κανέναν αναλώσιμο ή παράπλευρη απώλεια. Γι αυτό και κάθε σκοπός ή μέσο (μια και η κουβέντα για αυτά τα δυο έχει ανάψει για τα καλά) που υποτιμά αυτή τη δυναμική δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα μιας ελιτίστικης αντίληψης που θεωρεί τον εαυτό της μοναδικό και γνήσιο εκφραστή της ταξικής και εξεγερτικής βίας.

Και όλα αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με τα κροκοδείλια δάκρυα των πρετεντέρηδων αλλά ούτε και με τη σαρδόνια ειρωνεία του Βγενόπουλου (πόσο ειρωνικός αλήθεια ο παραλληλισμός των τριών κότερων που παραδεχόταν πως έχει με τους τρεις νεκρούς). Ο κυνισμός των αφεντικών μπροστά στην κατοχύρωση των κερδών που παράγει η καπιταλιστική μηχανή τους είναι αδιαμφισβήτητος. Και αυτός ακριβώς ο κυνισμός τους είναι που καθιστά τους εργαζόμενους αναλώσιμο υλικό. Εμείς δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα παραπάνω από όσα κατήγγειλε η Ο.Τ.Ο.Ε., ένα από τα πιο θεσμισμένα και γραφειοκρατικά συνδικάτα η οποία ανέφερε με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια το εργασιακό κάτεργο εντός του οποίου οι 3 εργαζόμενοι κλείστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο.

Αλήθεια , όμως , πόσο μακριά πιστεύουμε πως απέχει από το χώρο μας - το χώρο του βιβλίου δηλαδή - αυτός ο κυνισμός των μεγαλοεπιχειρηματιών και των τραπεζιτών; Η απάντηση είναι απλή και βρίσκεται στο απέναντι πεζοδρόμιο. Γιατί αν η Marfin είναι η μια όψη του νομίσματος αυτή δηλαδή που φαίνεται όταν το κέρμα που ρίχνουν στην τύχη -παίζοντας κορώνα γράμματα τις ζωές των εργαζομένων - πέσει στο δρόμο , στην άλλη κρύβεται ο Ιανός αλλά και κάθε βιβλιοπωλείο ή εκδοτικός οίκος που εκείνη τη μέρα υποχρέωσε συναδέλφους να κλειστούν στους χώρους δουλειάς τους παρόλους τους πιθανούς κινδύνους που διέτρεχαν. Ρητορικά και μόνο αναρωτιόμαστε: Πόσες πωλήσεις περίμεναν για τη συγκεκριμένη μέρα ώστε σε "μικρό" εκδοτικό οίκο να απειλήσουν ακόμα και με απόλυση συναδέλφους (έγινε και αυτό) αν απεργήσουν;

Εμείς από τη μεριά μας δεν έχουμε καμιά αυταπάτη. Κρίση σημαίνει εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης αλλά και βάθεμα του χάσματος μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων. Όσο λοιπόν αυτό το χάσμα μεγαλώνει τόσο οι εργαζόμενοι θα οδηγούνται στην εξαθλίωση και στον κοινωνικό κανιβαλισμό. Αυτή ακριβώς η εξαθλίωση είναι που θα κάνει όλο και πιο επίκαιρo το πρόταγμα της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης, του αγώνα, του οδοφράγματος, της επίθεσης ενάντια στη λεηλασία των ζωών μας.

Και αυτή η επίθεση οφείλει να είναι τόσο λυσσαλέα όσο και στοχευμένη…

Για την interattica

2010-04-10T01:38:00.000+03:00

Κάποιες άμεσες απαντήσεις δοκίμασαν τα διευθυντικά στελέχη του γαλλικού ταχυμεταφορικού «κολοσσού» Geopost, ιδιοκτήτριας εταιρείας της ελληνικής ταχυμεταφορικής εταιρείας Interattica, όταν ανακοίνωσαν στους 200 περίπου εργαζόμενους της επιχείρησης ότι η εταιρεία τους «δυστυχώς επτώχευσε». Οι Γάλλοι managers θεώρησαν ότι η δουλειά τους ολοκληρώθηκε άμα την ανακοίνωση της πτώχευσης στους εργαζομένους κι επιχείρησαν να αποχωρήσουν με τα βαλιτσάκια τους έτοιμα για την πτήση της επιστροφής, όμως οι εργαζόμενοι/ες, πάνω στους οποίους στόχευσε κι αυτό το «κανόνι» που εκπυρσοκρότησε «ξαφνικά», είχαν διαφορετική γνώμη και επέμειναν να τους κρατήσουν για λίγο παραπάνω στα γραφεία τους, για να συζητηθούν κάποιες λεπτομέρειες της πτώχευσης που μάλλον δύσκολα συζητιούνται μέσω… τηλεδιάσκεψης με Παρίσι, όπως το θέμα των νόμιμων αποζημιώσεων των απολυμένων.

«Στο τσακ τους προλάβαμε. Ήρθαν, μας ανακοίνωσαν ότι απολυόμαστε και πήγαν να φύγουν, ευτυχώς τους προλάβαμε στην είσοδο», ανέφεραν χαρακτηριστικά πολλοί εργαζόμενοι για το ξαφνικό τρομοκρατικό χτύπημα των γάλλων managers. Η άμεση αντίδραση κάποιων εργαζομένων που εμπόδισαν την άτακτη φυγή των διευθυντών, συνεπικουρούμενη από την παρουσία μελών της Συνέλευσης Βάσης Εργαζόμενων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ) που βρίσκονταν από την πρώτη στιγμή στο πλευρό των εργαζομένων της Interattica, οδήγησε στον αποκλεισμό της επιχείρησης με αίτημα να δοθεί γραπτή εγγύηση από την πλευρά της διεύθυνσης για την καταβολή των νόμιμων αποζημιώσεων που δικαιούνται οι εργαζόμενοι. Στις πλάτες των οποίων, μην ξεχνάμε, κερδοφορούν και «πτωχεύουν» οι πολυεθνικές στο χώρο των ταχυμεταφορών.

Η κερδοφόρα μέχρι πρότινος Interattica, εξαγοράστηκε το 2006 (κατά 88,6%) από την Geopost, που ανήκει εξ ολοκλήρου στον όμιλο LAPOSTE (Γαλλικά Ταχυδρομεία). Τον τελευταίο χρόνο κι ενώ δεκάδες εργαζόμενοι/ες εξαναγκάστηκαν σε εθελουσία αποχώρηση με αυξημένη αποζημίωση, η διεύθυνση καθησύχαζε το προσωπικό να μην ανησυχούν και να μην ακούνε τις φήμες για εκκαθάριση της επιχείρησης. Και κάπως έτσι, σήμερα Παρασκευή 9 Απρίλη, οι εργαζόμενοι/ες πληροφορήθηκαν ότι η εταιρεία κηρύττει πτώχευση και ότι τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας μεταβιβάζονται στον έτερο ταχυμεταφορικό κολοσσό της ACS. Business as usual δηλαδή, μόνο που σε περιόδους οικονομικής κρίσης οι δοσοληψίες των αφεντικών δύνανται να αποφέρουν σημαντικότερα οφέλη με την μορφή της πτώχευσης, παρά με την πιο παραδοσιακή μορφή της πώλησης μιας επιχείρησης. Γιατί, πολύ απλά, στην πρώτη περίπτωση ο παράγοντας «εργαζόμενοι και αμοιβές τους», μπορεί να ξεπεραστεί τόσο γρήγορα για τ’ αφεντικά όσο μια πτήση Αθήνα-Παρίσι…

Ευτυχώς όμως, πέρα από τις μετοχές των αφεντικών φαίνεται έχουν αρχίσει να ταξιδεύουν εκτός συνόρων και οι εργατικές αντιστάσεις. Έτσι οι Γάλλοι διευθυντές αναγκάστηκαν, για να μπορέσουν να αποχωρήσουν, να υπογράψουν μια δήλωση στην οποία αναφέρεται ότι «η Geopost S.A. αναλαμβάνει αποκλειστικά να καταβάλλει ως πρωτοφειλέτης τις γεννημένες νόμιμα οφειλόμενες εργατικές αξιώσεις που έχουν μέχρι σήμερα οι εργαζόμενοι καθώς και τις νόμιμες οφειλόμενες αποζημιώσεις απολύσεως που θα καταστούν απαιτητές άμα την καταγγελία των συμβάσεων εργασίας των εργαζομένων Interattica, καθώς και όσες άλλες απαιτήσεις γεννηθούν μέχρι την καταγγελία της σύμβασης εργασίας έκαστης/ου εργαζομένου». Η δήλωση καταλήγει ότι «σε περίπτωση που ανακύψει οποιαδήποτε διαφορά από την συμφωνία αυτή αρμόδια να την επιλύσει θα είναι τα Δικαστήρια των Αθηνών». Η δήλωση αυτή προκάλεσε διχογνωμία στην συνέλευση των εργαζομένων και των αλληλέγγυων, με κάποιους να την εκλαμβάνουν ως υπονοούμενο των διευθυντών, ότι με την λήξη της «ομηρίας» θα παραπέμψουν στις δικαστικές καλένδες τις αποζημιώσεις των εργαζομένων, ενώ η αντιπροσωπεία εργαζομένων και δικηγόρων που συναντήθηκε με τους διευθυντές υποστήριξε ότι η πρόταση αυτή μπήκε για να διασφαλιστεί η αναρμοδιότητα των γαλλικών δικαστηρίων για την συγκεκριμένη υπόθεση.

Τελικά, η συνέλευση των εργαζομένων αποδέχτηκε την φερεγγυότητα της γραπτής δήλωσης των διευθυντών, αν και η πλειοψηφία συμφώνησε ότι τίποτα δεν εξασφαλίζει τις αποζημιώσεις όσο η ίδια η καταβολή τους. Έτσι αποφάσισαν να αφήσουν τους Γάλλους να αποχωρήσουν και να φτιάξουν ομάδες περιφρούρησης της επιχείρησης μέσα στο Σαββατοκύριακο, μέχρι την Δευτέρα, οπότε και αναμένουν γραπτές καταγγελίες των συμβάσεων τους από την πλευρά της επιχείρησης, μαζί με τις συνακόλουθες αποζημιώσεις. Η πρόταση να «συνεχιστεί ο διάλογος» με τους Γάλλους μέχρι να διασφαλιστεί στο 100% η καταβολή των αποζημιώσεων, δεν έγινε αποδεκτή από την πλειοψηφία των εργαζομένων, και σε αυτό μάλλον έπαιξε ρόλο και η παρουσία αστυνομικών δυνάμεων που ζητούσε να διερευνήσει μια «καταγγελία για ομηρία». Παρουσία που μεταφράστηκε από κάποιους εκπροσώπους εργαζομένων της Interattica σε φόβο αστυνομικής εισβολής στον χώρο, σε περίπτωση που δεν επιτρέψουν την έξοδο των διευθυντών.

Κλείνοντας, ας αναφέρουμε κάποιες διαπιστώσεις που δεν αποτελούν αποτέλεσμα δημοσιογραφικής παρατήρησης, αλλά πηγάζουν από την παρουσία μας ως αλληλέγγυα ταξικά υποκείμενα στους αγώνες απολυμένων εργαζομένων. Οι μαζικές απολύσεις αποτελούν ουσιαστικά τρομοκρατικές επιθέσεις, τις οποίες έχουμε δεχτεί κι εμείς ως εργαζόμενοι στην βιομηχανία των ΜΜΕ, και για τις οποίες είχαμε προειδοποιήσει όταν μας πρωτοχτύπησαν την πόρτα, ότι πολύ σύντομα θα αφορούν το σύνολο της εργατικής τάξης στην Ελλάδα Όταν, λοιπόν, κάποιος δέχεται μια τρομοκρατική επίθεση, δεν περιμένεις να απαντήσει άμεσα με τον ίδιο τρόπο. Δυστυχώς τα αισθήματα του φόβου, της αδυναμίας της ήττας είναι λογικό να είναι αυτά που κυριαρχούν αρχικά. Οι μικρές υλικές νίκες είναι αυτές που βοηθούν στην ανασυγκρότηση της τάξης και μια τέτοια είναι η διασφάλιση ότι για τους επόμενους μήνες οι 200 περίπου εργαζόμενοι/ες και οι οικογένειες τους θα μπορέσουν να επιβιώσουν με τα λεφτά που δούλευαν τόσα χρόνια. Η ταξική συνείδηση των εργαζομένων δεν μπορεί παρά να διαμορφώνεται με βάση την αποτελεσματικότητα τέτοιων άμεσων συλλογικών διεκδικήσεων, ιδιαίτερα από την στιγμή που οι εργατικές αντιστάσεις στον τριτογενή τομέα, είναι εδώ και χρόνια σχεδόν ανύπαρκτες. Ή όπως έλεγαν κι οι ίδιοι εργαζόμενοι στα πηγαδάκια στο προαύλιο της επιχείρησης, «τι να κάνουμε κι εμείς, τόσα χρόνια δεν έχει προσπαθήσει κανείς μας να φτιάξει κάποιο σωματείο, ενώ είμαστε τόσοι εργαζόμενοι». Η απουσία μαχητικού συνδικαλιστικού background όμως, δεν συνεπάγεται παντελή απουσία αντιστάσεων, όπως άλλωστε κατέδειξε κι η ίδια η άμεση αντίδραση των εργαζομένων, που θύμισε ανάλογες εργατικές απαντήσεις στην Γαλλία. Όπως δεν συνεπάγεται και την γενικότερη απουσία ταξικής συνείδησης στον τρόπο σκέψης και αντίδρασης των εργαζομένων. Είναι χαρακτηριστική η απάντηση ενός εργαζομένου στην ρεπόρτερ που ζητούσε δηλώσεις εργαζομένων για τηλεοπτικό κανάλι: «Ρε κοπελιά σε σένα δεν έχω πρόβλημα να τα πώ, γιατί νομίζω στην ίδια θέση είμαστε, όμως ξέρω ότι έτσι θα με βάλεις να μιλήσω και με τον Χατζηνικολάου και με αυτόν δεν έχω τίποτα να πω, γιατί ξέρουμε πώς τα μεταδίδουν αυτοί».

(αναδημοσίευση από κατάληψη ΕΣΗΕΑ)

Σελίδα 23. Μάρτης 2010

2010-04-01T16:59:00.000+03:00

Αφίσες που κολλήθηκαν με αφορμή την απόλυση του Ντίνου Παλαιστίδη από τις εκδόσεις Άγρα.

2010-03-25T15:37:00.000+02:00

Σελίδα 22, Φεβρουάριος 2010

2010-02-07T22:13:00.000+02:00